Ελλείψη καλών καινούργιων δίσκων, ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύπτεις διαμάντια του παρελθόντος. Ειδικά αν έχεις στα χέρια σου το Sonik με τα 1000 αντιπροσωπευτικότερα τραγούδια από κάθε είδος μουσικής.
Το πρώτο ανήκει στην κατηγορία alternative rock. Θυμήθηκα ουσιαστικά τι κομματάρα είναι μιας και βρίσκεται στο soundtrack της ανεξάρτητης ταινίας Suburbia (με τραγούδια των Sonik Youth αποκλειστικά γραμμένα γι'αυτή) που κάπου έχει πέσει πίσω από τη σιντοθήκη..
Το δεύτερο συγκρότημα επίσης από τα 1000 τραγούδια αλλά όχι αυτό το συγκεκριμένο.Από την πρώτη δισκάρα των Wipers που ποτέ δεν άκουσα καλά τότε που ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος την έβαζε στο πικαπ στο φοιτητικό στην Καλλιθέα κλπ.
Το τρίτο είναι απλά garage μουσική για να γουστάρεις. Δισκάρα και αυτός των Greenhornes. Γενικά οι τύποι είναι φοβεροί, τους βρήκε στη συνέχεια ο Jack White και τους έκανε The Raconteurs και τα υπόλοιπα γνωστά.
Έπειτα οι Felt που θεωρούνται cult indie μπάντα από τα 80s με τη διαφορά ότι έγραφαν και κάποια καλά κομμάτια και ολόκληρους δίσκους όπως το Ignite the Seven Cannons που δε βαριέμαι να ακούω ασταμάτητα τις τελευταίες μέρες εξαιτίας του πανέμορφου αυτού τραγουδιού που έμαθα μόλις την Κυριακή που μας πέρασε από την εκπομπή της Ματίνας. Thanks for this!
Και τέλος δεν μπορώ να εκφράσω εύκολα το τι νιώθω τώρα που το ξαναάκουσα μετά απο 10 χρόνια και. Μη ξαφνιάζεστε, ακούστε το προσεκτικά και ολόκληρο, πρόκειται για αριστούργημα της κλασικής μουσικής.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα video clip. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα video clip. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011
Σάββατο 21 Μαΐου 2011
News
Ακούγωντας στα ακουστικά έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους ώρα να σας πω τι μου άρεσε και τι όχι τώρα τελευταία. Γενικά, μετά τις εκπλήξεις της αρχής της χρονιάς το πράγμα έπεσε. Όποιος σας πει ότι μέσα στην άνοιξη βγήκε κάποιος πραγματικά αξιόλογος δίσκος μάλλον θα υπερβάλλει. Τα μουσικά site προσπαθούν να δημιουργήσουν νέους πρωταθλητές στα ονόματα των Gang Gang Dance, Tune Yards, Fleet Foxes, Tv On the Radio, Wild Beasts και άλλων αλλά ζήτημα είναι αν μπορείς να ακούσεις ολόκληρο τον καινούριο δίσκο όλων αυτών χωρίς να χάσεις την υπομονή σου. Ναι, ακόμα και των αλεπούδων που δε με έπιασε ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη, ούτε την τρίτη ώσπου τα παράτησα. Που είναι η μεσαιωνική μυσταγωγία, η ψυχεδελική αναζήτηση, η βουκολική αφοσοίωση στην αγνότητα; Μόνο ένα ψευτο-χίπο-ποπ παραλήρημα άκουσα. Τι να πω, μπορεί και να τους αδικώ, αλλά νομίζω δεν είναι μόνο δική μου εντύπωση.
Γενικά, ο indie ήχος με έχει ξενερώσει τελευταία. Δεν υπάρχει κάτι συναρπαστικό. Πέρα από το Marilu μας και κάτι άλλα ψιλά (το Belong δεν είναι άσχημο αλλά αναμασάει και αυτό τα γνωστά, οι Antlers διατηρούν μια μελωδικότητα, η ΕΜΑ πλησιάζει αλλά σπάνια φτάνει την αφοπλιστικότητα) δεν υπάρχει κάτι breakthrough. Αντίθετα, τα δοκιμασμένα πράγματα αποδίδουν πολύ καλύτερα και πιο τίμια. Οι Zombies συγκινουν τόσο με τις συναυλίες τους όσο και με τον αναπάντεχα καλό νέο τους δίσκο, οι Foo Fighters ξέρουν πως να σε ξεσηκώσουν, μαθαίνουμε και παλιά διαμάντια που επανακυκλοφορούν όπως αυτό του βρετανού φόλκερ Michael Chapman, οι Arctics επανέρχονται δυναμικά με τρία (μέχρι στιγμής) αξιόλογα καινούρια κομμάτια, ακόμα και ο Moby και οι Duran Duran βγάζoυν καλύτερα τραγούδια από πολλούς νεότερους. Για επόμενους νέους δίσκους λέω να δοκιμάσω πιο vintage καταστάσεις στα ονόματα των Danger Mouse και Dengue Fever που εκτιμάω ιδιαίτερα.
Επιφυλάσσομαι για τους παραπάνω δίσκους που δεν έχω ακούσει προσεκτικά και στην κατάλληλη διάθεση αλλά ο σχολαστικισμός δεν έχει νόημα. Κάτι ή σου αρέσει ή όχι από την πρώτη, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Όλο αυτό το πράμα με τον ποπ πειραματισμό καταντάει μαλακία..
Άυριο εδώ κοντά οι Deep Purple, δε θα πήγαινα λόγω ακριβού εισιτηρίου αλλά κέρδισα πρόσκληση. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ αλλά γι' αυτό πάω και χωρίς προσδοκίες. Που ξέρεις. Α, ούτε τον Βασίλη έχω δει. Ευκαιρία, είμαι και στο κατάλληλο mood.
Τελειώνει και ο αγαπημένος δίσκος οπότε σας αφήνω κι εγώ.
Γενικά, ο indie ήχος με έχει ξενερώσει τελευταία. Δεν υπάρχει κάτι συναρπαστικό. Πέρα από το Marilu μας και κάτι άλλα ψιλά (το Belong δεν είναι άσχημο αλλά αναμασάει και αυτό τα γνωστά, οι Antlers διατηρούν μια μελωδικότητα, η ΕΜΑ πλησιάζει αλλά σπάνια φτάνει την αφοπλιστικότητα) δεν υπάρχει κάτι breakthrough. Αντίθετα, τα δοκιμασμένα πράγματα αποδίδουν πολύ καλύτερα και πιο τίμια. Οι Zombies συγκινουν τόσο με τις συναυλίες τους όσο και με τον αναπάντεχα καλό νέο τους δίσκο, οι Foo Fighters ξέρουν πως να σε ξεσηκώσουν, μαθαίνουμε και παλιά διαμάντια που επανακυκλοφορούν όπως αυτό του βρετανού φόλκερ Michael Chapman, οι Arctics επανέρχονται δυναμικά με τρία (μέχρι στιγμής) αξιόλογα καινούρια κομμάτια, ακόμα και ο Moby και οι Duran Duran βγάζoυν καλύτερα τραγούδια από πολλούς νεότερους. Για επόμενους νέους δίσκους λέω να δοκιμάσω πιο vintage καταστάσεις στα ονόματα των Danger Mouse και Dengue Fever που εκτιμάω ιδιαίτερα.
Επιφυλάσσομαι για τους παραπάνω δίσκους που δεν έχω ακούσει προσεκτικά και στην κατάλληλη διάθεση αλλά ο σχολαστικισμός δεν έχει νόημα. Κάτι ή σου αρέσει ή όχι από την πρώτη, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Όλο αυτό το πράμα με τον ποπ πειραματισμό καταντάει μαλακία..
Άυριο εδώ κοντά οι Deep Purple, δε θα πήγαινα λόγω ακριβού εισιτηρίου αλλά κέρδισα πρόσκληση. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ αλλά γι' αυτό πάω και χωρίς προσδοκίες. Που ξέρεις. Α, ούτε τον Βασίλη έχω δει. Ευκαιρία, είμαι και στο κατάλληλο mood.
Τελειώνει και ο αγαπημένος δίσκος οπότε σας αφήνω κι εγώ.
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Δαματζ γκουτζ
Λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα τέτοιες μέρες πέρυσι αγαπούσα τα βαμπιρ του σαββατοκύριακου και τους διοικητές. Σήμερα οι διαθέσεις μου είναι πιο old fashioned με ολίγον τι από 90s brit rock, καινούργιο παλιό indie rock, νεοψυχεδελίζουσα μπαλάντα και ροκιά από Καναδά μεριά και μία μικρή έκπληξη από το ελληνικό παρελθόν.
Οι Smashing Pumpkins δλδ ο Billy Corgan με την εκάστοτε κουστωδία του κυκλοφορούν κάθε τόσο ένα τραγούδι και το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα από το site της μπάντας. Το συγκεκριμένο είναι το 9ο από τη σειρά Teardrop by Kaleidoscope που συνολικά θα αριθμεί 44 κομμάτια.. Είναι και το πιο ενδιαφέρον μέχρι στιγμής. Α, και στη φωτό κοιτάξτε καλά την κιθαρίστρια και σκεφτείτε καλά που μπορεί να την έχετε ξαναδεί. Η ερώτηση απευθύνεται στους φανατικούς των SP.
Οι καναδοί Black Mountain έχουν κυκλοφορήσει διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα τα χρόνια που δραστηροποιούνται από το 2005 και μετά με κορυφαίο εκείνο το καταιγιστικό Don't run our hearts around. Αυτό είναι επίσης δυναμικό και η νοσταλγική του διάθεση κάθε άλλο παρά απρόσκλητη είναι. Κατευθείαν από τον πλανήτη Paranoid (έπαιξαν και στα μέρη μας πριν λίγες μέρες).
Καναδοί και οι Besnard Lakes με μπροστάρισσα την ελληνικής καταγωγής Olga Goreas που ψιθυρίζει στα ελληνικά στον προηγούμενο δίσκο της μπάντας (συγκεκριμένα στην εισαγωγή του μαγικού And you lied to me). Εδώ από τον περσινό δίσκο τους που δεν έχω ακούσει ολόκληρο αλλά πρέπει να το κάνω γιατί ότι και να έχω ακούσει από αυτούς μου αρέσει πολύ. Ένας πολύ όμορφος συνδυασμός dream pop και southern αισθητικής. Σύγχρονοι χαμένοι ήρωες...
Τις τελευταίες μέρες έχω ψιλοκολλήσει με ένα best of από τους βρετανούς 90s ροκερς Dodgy που στο πρώτο μισό της δεκαετίας ήταν μεγάλο όνομα στη Γηραιά Αλβιώνα και ένα ας πούμε πιο καθαρόαιμο ροκ άκουσμα σε σχέση με τη μανία τότε αρχικά με το shoegaze και ύστερα με την brit pop (που ξέσπασε με τους Oasis οι οποίοι έπαιζαν support στις πρώτες συναυλίες των Dodgy). Μετά τη διάλυσή τους στην κυριολεξία εξαφανίστηκαν αλλά τώρα που ξανακούω τις επιτυχίες τους και όχι μόνο συνειδητοποιώ ότι παρά την επίπεδη παραγωγή των δίσκων τους είχαν ενδιαφέρουσες συνθέσεις ειδικά στο ξεκίνημά τους. Μετά το '95 έγιναν δυστυχώς και αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της brit pop, κάτι που μάλλον τους οδήγησε στο μοιραίο. Μόλις τώρα μαθαίνω από το you tube ότι έπαιξαν ξανά μαζί το 2009 εδώ.
Τέλος οι Τρύπες και ένα σχετικά πρόσφατα ανεβασμένο βίντεο στο tube από παλαιό live όπου και διασκευάζουν απολαυστικά τι άλλο, Gang of Four.
Οι Smashing Pumpkins δλδ ο Billy Corgan με την εκάστοτε κουστωδία του κυκλοφορούν κάθε τόσο ένα τραγούδι και το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα από το site της μπάντας. Το συγκεκριμένο είναι το 9ο από τη σειρά Teardrop by Kaleidoscope που συνολικά θα αριθμεί 44 κομμάτια.. Είναι και το πιο ενδιαφέρον μέχρι στιγμής. Α, και στη φωτό κοιτάξτε καλά την κιθαρίστρια και σκεφτείτε καλά που μπορεί να την έχετε ξαναδεί. Η ερώτηση απευθύνεται στους φανατικούς των SP.
Οι καναδοί Black Mountain έχουν κυκλοφορήσει διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα τα χρόνια που δραστηροποιούνται από το 2005 και μετά με κορυφαίο εκείνο το καταιγιστικό Don't run our hearts around. Αυτό είναι επίσης δυναμικό και η νοσταλγική του διάθεση κάθε άλλο παρά απρόσκλητη είναι. Κατευθείαν από τον πλανήτη Paranoid (έπαιξαν και στα μέρη μας πριν λίγες μέρες).
Καναδοί και οι Besnard Lakes με μπροστάρισσα την ελληνικής καταγωγής Olga Goreas που ψιθυρίζει στα ελληνικά στον προηγούμενο δίσκο της μπάντας (συγκεκριμένα στην εισαγωγή του μαγικού And you lied to me). Εδώ από τον περσινό δίσκο τους που δεν έχω ακούσει ολόκληρο αλλά πρέπει να το κάνω γιατί ότι και να έχω ακούσει από αυτούς μου αρέσει πολύ. Ένας πολύ όμορφος συνδυασμός dream pop και southern αισθητικής. Σύγχρονοι χαμένοι ήρωες...
Τις τελευταίες μέρες έχω ψιλοκολλήσει με ένα best of από τους βρετανούς 90s ροκερς Dodgy που στο πρώτο μισό της δεκαετίας ήταν μεγάλο όνομα στη Γηραιά Αλβιώνα και ένα ας πούμε πιο καθαρόαιμο ροκ άκουσμα σε σχέση με τη μανία τότε αρχικά με το shoegaze και ύστερα με την brit pop (που ξέσπασε με τους Oasis οι οποίοι έπαιζαν support στις πρώτες συναυλίες των Dodgy). Μετά τη διάλυσή τους στην κυριολεξία εξαφανίστηκαν αλλά τώρα που ξανακούω τις επιτυχίες τους και όχι μόνο συνειδητοποιώ ότι παρά την επίπεδη παραγωγή των δίσκων τους είχαν ενδιαφέρουσες συνθέσεις ειδικά στο ξεκίνημά τους. Μετά το '95 έγιναν δυστυχώς και αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της brit pop, κάτι που μάλλον τους οδήγησε στο μοιραίο. Μόλις τώρα μαθαίνω από το you tube ότι έπαιξαν ξανά μαζί το 2009 εδώ.
Τέλος οι Τρύπες και ένα σχετικά πρόσφατα ανεβασμένο βίντεο στο tube από παλαιό live όπου και διασκευάζουν απολαυστικά τι άλλο, Gang of Four.
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Καλη μουσική νέα και παλαιότερη
Ο Ulrich Schnauss με εντυπωσίασε με το ατμοσφαιρικό του σετ στο λιθογραφείο και αν και σίγουρα άρεσε, το κοινό δεν του το έδειξε τόσο πολύ την Παρασκευή που μας πέρασε. Εγώ πρέπει να ήμουν ο μόνος που κουνιόμουν και ήμουν επιβιβασμένος στο διαστημικό σκάφος των ήχων του μουσικού. Η αγαπημένη μου ηλεκτρονική μουσική. Thank you Ulrich!
H Anna που φαίνεται να κόβει σα μαχαίρι με τις ροκαμπιλάτες κιθαρούλες της και την παθιάρικη φωνή της. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου της
Η Polly που σαν σοφή ιέρεια διηγείται τις ιστορίες της με εύστοχη τραγουδιστική σπαρακτικότητα. Άσχετο, αλλά ενώ άκουγα το LET ENGLAND SHAKE και έβλεπα ταυτόχρονα κάποιο βιντεάκι από τις καταστραφές στην Ιαπωνία κάπως ένιωσα..
Η Joan as Poice Woman σε μαγικές soul pop στιγμές. Ολοκαίνουργιο.
Οι Midnight Oil που τους θυμήθηκα με αυτό το τραγούδι μετά από πολλά χρόνια που έβαλα να παίξει το απαράδεκτης ποιότητας ελληνικό βινύλιο.
Οι Radiohead που όσο μέτριοι και αν ακούγονται με την πρώτη ακρόαση του King of Limbs τόσες μικρές εκπλήξεις φυλάσσουν για τη συνέχεια των ακροάσεων και για όσους έχουν την υπομονή να ακούσουν μέχρι το τελευταίο κομμάτι που είναι ίσως και το καλύτερο.
Και τέλος η εύθυμη νότα με τους Novos Baianos που τους έμαθα πριν λίγο καιρό από τον φίλο whatisluv. Σα να σου κάνουν ένεση καλής διάθεσης, αδρεναλίνης, απελευθέρωσης, ποδοσφαιρολαγνείας, χιπαριού και άλλα γραφικά και ωραία.
H Anna που φαίνεται να κόβει σα μαχαίρι με τις ροκαμπιλάτες κιθαρούλες της και την παθιάρικη φωνή της. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου της
Η Polly που σαν σοφή ιέρεια διηγείται τις ιστορίες της με εύστοχη τραγουδιστική σπαρακτικότητα. Άσχετο, αλλά ενώ άκουγα το LET ENGLAND SHAKE και έβλεπα ταυτόχρονα κάποιο βιντεάκι από τις καταστραφές στην Ιαπωνία κάπως ένιωσα..
Η Joan as Poice Woman σε μαγικές soul pop στιγμές. Ολοκαίνουργιο.
Οι Midnight Oil που τους θυμήθηκα με αυτό το τραγούδι μετά από πολλά χρόνια που έβαλα να παίξει το απαράδεκτης ποιότητας ελληνικό βινύλιο.
Οι Radiohead που όσο μέτριοι και αν ακούγονται με την πρώτη ακρόαση του King of Limbs τόσες μικρές εκπλήξεις φυλάσσουν για τη συνέχεια των ακροάσεων και για όσους έχουν την υπομονή να ακούσουν μέχρι το τελευταίο κομμάτι που είναι ίσως και το καλύτερο.
Και τέλος η εύθυμη νότα με τους Novos Baianos που τους έμαθα πριν λίγο καιρό από τον φίλο whatisluv. Σα να σου κάνουν ένεση καλής διάθεσης, αδρεναλίνης, απελευθέρωσης, ποδοσφαιρολαγνείας, χιπαριού και άλλα γραφικά και ωραία.
Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011
Πορτ Πουρί
Γειά σας φίλοι μου! Τις τελευταίες μέρες μου ξανάρχεται επικίνδυνα η πολύ όρεξη για μουσική. Έχω πράμα λοιπόν σήμερα για σας.
Καταρχήν με τη μεγάλη αδυναμία των τελευταίων ημερών, τους νεουορκέζους Violens. Τους πρωτοάκουσα σε ένα blog που παρακολουθώ στη φετινή blogovision και μου κίνησαν αμέσως το ενδιαφέρον. Ο δίσκος τους με τίτλο Amoral κυκλοφόρησε προς το τέλος της χρονιάς και είναι, πως να το πούμε τώρα, συναρπαστικός. Τολμώ να πω ότι ένιωσα σχεδόν σαν την πρώτη φορά που άκουσα Lush στα 15 μου και 2 χρόνια αργότερα Raining Pleasure. Αυτοί οι τύποι είναι τολμηροί και απρόβλεπτοι, με όλη την έννοια της λέξης. Αρχίζουν σαν Smiths, συνεχίζουν σαν Prefab Sprout και τελειώνουν σαν Sonic Youth. Και όχι μόνο, θυμίζουν Byrds και ψυχεδελίζουν αγέρωχα στη μέση του τραγουδιού. Μιλάμε για κρυστάλλινη κιθαριστική ποπ χωρίς ταμπού. Αρχικά, πέρα από το single Acid Reign, κόλλησα με αυτό,
αλλά από χτες στριφογυρίζει στο κεφάλι μου όλη την ώρα το
Συνέχεια με την ευαίσθητη ψυχή του James Blake ο οποίος διασκευάζει υπέροχα το Limit to Your Love της Feist. Μια πετυχημένη μίξη dubstep και κλασικής soul.
Ο Cee-Lo Green είναι γνωστός ως η φωνή των Gnarls Barkley (I think I'm Crazy...) αλλά πλεόν απο πέρσι ειδικά ως και ένας σόλο soul funky διασκεδαστικός ερμηνευτής. Πέρα από το Fuck You (τίτλος ρε παιδί μου..) ξεχωρίζει η διασκευή του σε αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι των αμερικανών νεο-southerns Βand of Horses. Εδώ ένα ηλεκτρονικό remix που χαλάει λίγο τη διασκευή αλλά αξίζει για το video clip.
Οι Duran Duran έβγαλαν δίσκο. Οι κύριοι αυτοί είναι το πρώτο συγκρότημα που ταυτίστηκα μαζί τους όταν ήμουν μικρός. Η φήμη τους, οι φάτσες και οι αφίσες, το glam look, όλα αυτά που σε κάνουν και δε σε κάνουν να κατανοείς ότι σου αρέσει το rock 'n roll από 7 χρονών. Το ίδιο και με όλους τους ήρωες και ηρωίδες στη συνέχεια. Τι άλλο είναι εκτός από την εξιδανικευμένη σεξουαλική εικόνα του εαυτού σου; Αυτό δεν μπορείς να πεις ότι δε σου αρέσει. Εδώ όμως γράφω γι'αυτούς γιατί έχουν ένα ωραίο καινούριο τραγούδι.
Γυρνάμε λίγο στα παλαιότερα με τους Grant Lee Buffalo που δεν τους γνώρισα ποτέ (πέρα από το πασίγνωστο Fuzzy) αν και ήταν της εποχής μου (αμερικάνικο εναλλακτικό ροκ στα μέσα των 90s). Λίγες μέρες πριν άκουσα το υπέροχο Mocking birds με το κιθαριστικό ριφάκι που μοιάζει να έχει βγει μέσα από το Siamese Dream. Άκουσα και όλο το Mighty Joe Moon του 1994 και απόρησα με την αίσθηση του να ανακαλύπτεις έναν υπέροχο δίσκο με τόσο μεγάλη καθυστέρηση, ενώ και τότε ήσουν εκεί μέσα στα πράγματα. Τότε όμως δεν υπήρχαν οι ευκολίες του σήμερα και να σου οι GLB που επανασυνδέονται για συναυλίες αυτές τις ημέρες ΤΟΥ 2011.
Τέλος, όπως μπορεί να ξέρετε ο John Barry έφυγε από τη ζωή προχτές σε ηλικία 77 χρονών. Ο καθένας μπορεί για πληροφοριακούς λόγους και μόνο να έχει ένα λόγο για τον John Barry και εγώ δεν είμαι από αυτούς. Όχι γιατί έχω ακούσει όλα τα soundtrack που έχει γραψει αλλά διότι έχω ακούσει ένα και το έχω αγαπήσει όσο λίγα πράγματα. Έχε γεια φίλε!
Καταρχήν με τη μεγάλη αδυναμία των τελευταίων ημερών, τους νεουορκέζους Violens. Τους πρωτοάκουσα σε ένα blog που παρακολουθώ στη φετινή blogovision και μου κίνησαν αμέσως το ενδιαφέρον. Ο δίσκος τους με τίτλο Amoral κυκλοφόρησε προς το τέλος της χρονιάς και είναι, πως να το πούμε τώρα, συναρπαστικός. Τολμώ να πω ότι ένιωσα σχεδόν σαν την πρώτη φορά που άκουσα Lush στα 15 μου και 2 χρόνια αργότερα Raining Pleasure. Αυτοί οι τύποι είναι τολμηροί και απρόβλεπτοι, με όλη την έννοια της λέξης. Αρχίζουν σαν Smiths, συνεχίζουν σαν Prefab Sprout και τελειώνουν σαν Sonic Youth. Και όχι μόνο, θυμίζουν Byrds και ψυχεδελίζουν αγέρωχα στη μέση του τραγουδιού. Μιλάμε για κρυστάλλινη κιθαριστική ποπ χωρίς ταμπού. Αρχικά, πέρα από το single Acid Reign, κόλλησα με αυτό,
αλλά από χτες στριφογυρίζει στο κεφάλι μου όλη την ώρα το
Συνέχεια με την ευαίσθητη ψυχή του James Blake ο οποίος διασκευάζει υπέροχα το Limit to Your Love της Feist. Μια πετυχημένη μίξη dubstep και κλασικής soul.
Ο Cee-Lo Green είναι γνωστός ως η φωνή των Gnarls Barkley (I think I'm Crazy...) αλλά πλεόν απο πέρσι ειδικά ως και ένας σόλο soul funky διασκεδαστικός ερμηνευτής. Πέρα από το Fuck You (τίτλος ρε παιδί μου..) ξεχωρίζει η διασκευή του σε αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι των αμερικανών νεο-southerns Βand of Horses. Εδώ ένα ηλεκτρονικό remix που χαλάει λίγο τη διασκευή αλλά αξίζει για το video clip.
Οι Duran Duran έβγαλαν δίσκο. Οι κύριοι αυτοί είναι το πρώτο συγκρότημα που ταυτίστηκα μαζί τους όταν ήμουν μικρός. Η φήμη τους, οι φάτσες και οι αφίσες, το glam look, όλα αυτά που σε κάνουν και δε σε κάνουν να κατανοείς ότι σου αρέσει το rock 'n roll από 7 χρονών. Το ίδιο και με όλους τους ήρωες και ηρωίδες στη συνέχεια. Τι άλλο είναι εκτός από την εξιδανικευμένη σεξουαλική εικόνα του εαυτού σου; Αυτό δεν μπορείς να πεις ότι δε σου αρέσει. Εδώ όμως γράφω γι'αυτούς γιατί έχουν ένα ωραίο καινούριο τραγούδι.
Γυρνάμε λίγο στα παλαιότερα με τους Grant Lee Buffalo που δεν τους γνώρισα ποτέ (πέρα από το πασίγνωστο Fuzzy) αν και ήταν της εποχής μου (αμερικάνικο εναλλακτικό ροκ στα μέσα των 90s). Λίγες μέρες πριν άκουσα το υπέροχο Mocking birds με το κιθαριστικό ριφάκι που μοιάζει να έχει βγει μέσα από το Siamese Dream. Άκουσα και όλο το Mighty Joe Moon του 1994 και απόρησα με την αίσθηση του να ανακαλύπτεις έναν υπέροχο δίσκο με τόσο μεγάλη καθυστέρηση, ενώ και τότε ήσουν εκεί μέσα στα πράγματα. Τότε όμως δεν υπήρχαν οι ευκολίες του σήμερα και να σου οι GLB που επανασυνδέονται για συναυλίες αυτές τις ημέρες ΤΟΥ 2011.
Τέλος, όπως μπορεί να ξέρετε ο John Barry έφυγε από τη ζωή προχτές σε ηλικία 77 χρονών. Ο καθένας μπορεί για πληροφοριακούς λόγους και μόνο να έχει ένα λόγο για τον John Barry και εγώ δεν είμαι από αυτούς. Όχι γιατί έχω ακούσει όλα τα soundtrack που έχει γραψει αλλά διότι έχω ακούσει ένα και το έχω αγαπήσει όσο λίγα πράγματα. Έχε γεια φίλε!
Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010
Bye June!
Γεμάτος μουσική και όμορφη διάθεση αυτός ο μήνας. Με θέληση να μοιραστώ κάποια από τα τελευταία κολλήματά μου μαζί σας. Έχουμε και λέμε:
Από δίσκους άκουσα τον Caribou που θέλει λίγο παραπάνω προσοχή για εξοικείωση που ακόμα δεν του έχω δώσει. Το Οdyssey είναι κομματάρα αλλά από κει και πέρα δεν έχει άλλη κολλητική μελωδία ο δίσκος (με κάθε επιφύλαξη) και η ψυχεδελική ποπ του ντεμπούτου γίνεται ψυχεδελική dance. Η Sharon Jones μια χαρά όπως πάντα, δεν μπορεί να μας απογοητεύσει παρά τις επαναλήψεις, και το να ακούς τους Dap Kings είναι μια μικρή απόλαυση σαν τούτη του The Reason που δεν υπάρχει στο you tube οπότε αρκούμαστε στο single
Παρόμοια πράγματα ισχύουν και για τους Black Keys που εξελίσσονται σε γκρουπάρα μετά και τα περσινά κατορθώματα του τραγουδιστή τους Dan Auerbach και του hip hop project τους Blakroc. Το Brothers είναι άλλος ένας δίσκος σπουδαίας βρετανικής μπλουζ από τον οποίο ξεχωρίζουν πολλά κομμάτια πέρα από το πρώτο single Τighten Up με το αστείο video clip, ιδίως αυτό εδώ
Οι Beach House με το φετινό τους Teen Dream κάνουν αίσθηση με μερικά πολύ όμορφα τραγούδια που ξεκινούν το δίσκο. Ωστόσο, στη συνέχεια επαναλαμβάνονται χωρίς να εκπλήσσουν, με την αλά Mercury Rev φωνή της τραγουδίστριάς τους να κρατάει ζωντανή τη διάθεση. Ακούστε όμως το παρακάτω
Οι The Drums τώρα είναι ένα νεανικό 60s punk pop γκρουπάκι με τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο μετά το περσινό πολύ καλό ep τους. Από αυτό κουβαλούν τα καλύτερά τους τραγούδια που μιλάνε για εφηβικούς έρωτες και αγγίζουν την αφελή φλέβα μας. Από τα 60ς ποπ μέχρι τους TV Personalities στα 80ς και τους Vampire Weekend σήμερα, η μινιμάλ ροκ τους θα βρει πολλούς δέκτες. Διαχρονική μουσική, αυτό θα έκανα δώρο στον μικρό μου ξάδερφο.
Στα μέτρια albums θα ενέτασσα τον καινούργιο των Lcd Soundsystem μιας και πέρα από το ξεσηκωτικό πρώτο single Drunk Girls, κάνουν μια από τα ίδια. Άσε που μοιάζουν όλο και περισσότερο με τον Moby εποχής 18 και μετά. Ακούστε π.χ το παρακάτω και θα καταλάβετε.
Από τα περσινά αλμπουμ που ανακαλύπτω με καθυστέρηση είναι αυτό των Memory Tapes με τίτλο όνομα και πράμα Seek Magik. Διανέμεται φέτος στην Ελλάδα
και θα ακουστεί περισσότερο. Ο ήχος του γκρουπ αυτού είναι mainstream και ατμοσφαιρικός μαζί. Ακομπλεξάριστη ηλεκτρονική dance και pop με καμπόσες γοητευτικές στιγμές όπως αυτή
Στα τραγούδια τώρα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον διότι εκεί πλέον έχει επικεντρωθεί η προσοχή του κοινού (κακώς μεν αλλά…). Έχουμε και λέμε,
Κορυφαίο to In California και παίρνω πίσω ότι έχω πει για τη Joanna Newsom
Υπέροχο και συναισθηματικό το I wanna go to Marz του John Grant με την σύμπραξη των Midlake (των οποίων ο νέος δίσκος ναι μεν καλός αλλά πολύ αργός…)
Η σειρά των Malachai πάλι και αυτή τη φορά. Θα γίνουν γνωστοί στα μέρη μας, να μου το θυμηθείτε. Ο ορισμός του groove.
Στα περσινά που απέτυχα έγκαιρα αλλά πέτυχα τώρα μου αρέσουν πολύ οι White Denim με τη νεοψυχεδέλειά τους και οι The Cribs, μια (επιτέλους) κιθαριστική μπάντα με αξιόλογες συνθέσεις (θυμηθείτε το Men’s Needs) με κορυφαία όμως αυτή του Cheat On Me. Το ότι ο Johnny Marr παίζει κιθάρα σαν βασικό μέλος πρέπει να σας λέει πολλά. Και πράγματι η μπάντα γράφει και ο τραγουδιστής ακούγεται πιο ψυχωμένος, πιο ώριμος.
Τέλος να σας πω ότι το βίτσιο των ημερών είναι το walkman που μου κάνει την καλύτερη παρέα στα ταξίδια με το τρένο για δουλειά. Έχω ξεθάψει τις προσεγμένες κατά τα άλλα κασέτες από το πατρικό και ακόμα και οι ημι-κατεστραμμένες από την πάροδο του χρόνου, προσφέρουν μεγάλη απόλαυση στην ακρόαση. Κυρίως οι αντιγραμμένες από ραδιοφωνικές εκπομπές. Προς το παρόν βρίσκομαι στην indie περίοδο μεταξύ 1993-1996 με τις ελάχιστες εκπομπές που έβρισκες στο ραδιόφωνο της Πάτρας τότε. Όταν θα θυμηθώ/ακούσω τους τίτλους τους θα φτιάξω group στο facebook μήπως και ξαναφτιαχτεί όλη η εικόνα. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια που ξανάκουσα στο τρένο λοιπόν
Τα λέμε.
Από δίσκους άκουσα τον Caribou που θέλει λίγο παραπάνω προσοχή για εξοικείωση που ακόμα δεν του έχω δώσει. Το Οdyssey είναι κομματάρα αλλά από κει και πέρα δεν έχει άλλη κολλητική μελωδία ο δίσκος (με κάθε επιφύλαξη) και η ψυχεδελική ποπ του ντεμπούτου γίνεται ψυχεδελική dance. Η Sharon Jones μια χαρά όπως πάντα, δεν μπορεί να μας απογοητεύσει παρά τις επαναλήψεις, και το να ακούς τους Dap Kings είναι μια μικρή απόλαυση σαν τούτη του The Reason που δεν υπάρχει στο you tube οπότε αρκούμαστε στο single
Παρόμοια πράγματα ισχύουν και για τους Black Keys που εξελίσσονται σε γκρουπάρα μετά και τα περσινά κατορθώματα του τραγουδιστή τους Dan Auerbach και του hip hop project τους Blakroc. Το Brothers είναι άλλος ένας δίσκος σπουδαίας βρετανικής μπλουζ από τον οποίο ξεχωρίζουν πολλά κομμάτια πέρα από το πρώτο single Τighten Up με το αστείο video clip, ιδίως αυτό εδώ
Οι Beach House με το φετινό τους Teen Dream κάνουν αίσθηση με μερικά πολύ όμορφα τραγούδια που ξεκινούν το δίσκο. Ωστόσο, στη συνέχεια επαναλαμβάνονται χωρίς να εκπλήσσουν, με την αλά Mercury Rev φωνή της τραγουδίστριάς τους να κρατάει ζωντανή τη διάθεση. Ακούστε όμως το παρακάτω
Οι The Drums τώρα είναι ένα νεανικό 60s punk pop γκρουπάκι με τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο μετά το περσινό πολύ καλό ep τους. Από αυτό κουβαλούν τα καλύτερά τους τραγούδια που μιλάνε για εφηβικούς έρωτες και αγγίζουν την αφελή φλέβα μας. Από τα 60ς ποπ μέχρι τους TV Personalities στα 80ς και τους Vampire Weekend σήμερα, η μινιμάλ ροκ τους θα βρει πολλούς δέκτες. Διαχρονική μουσική, αυτό θα έκανα δώρο στον μικρό μου ξάδερφο.
Στα μέτρια albums θα ενέτασσα τον καινούργιο των Lcd Soundsystem μιας και πέρα από το ξεσηκωτικό πρώτο single Drunk Girls, κάνουν μια από τα ίδια. Άσε που μοιάζουν όλο και περισσότερο με τον Moby εποχής 18 και μετά. Ακούστε π.χ το παρακάτω και θα καταλάβετε.
Από τα περσινά αλμπουμ που ανακαλύπτω με καθυστέρηση είναι αυτό των Memory Tapes με τίτλο όνομα και πράμα Seek Magik. Διανέμεται φέτος στην Ελλάδα
και θα ακουστεί περισσότερο. Ο ήχος του γκρουπ αυτού είναι mainstream και ατμοσφαιρικός μαζί. Ακομπλεξάριστη ηλεκτρονική dance και pop με καμπόσες γοητευτικές στιγμές όπως αυτή
Στα τραγούδια τώρα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον διότι εκεί πλέον έχει επικεντρωθεί η προσοχή του κοινού (κακώς μεν αλλά…). Έχουμε και λέμε,
Κορυφαίο to In California και παίρνω πίσω ότι έχω πει για τη Joanna Newsom
Υπέροχο και συναισθηματικό το I wanna go to Marz του John Grant με την σύμπραξη των Midlake (των οποίων ο νέος δίσκος ναι μεν καλός αλλά πολύ αργός…)
Η σειρά των Malachai πάλι και αυτή τη φορά. Θα γίνουν γνωστοί στα μέρη μας, να μου το θυμηθείτε. Ο ορισμός του groove.
Στα περσινά που απέτυχα έγκαιρα αλλά πέτυχα τώρα μου αρέσουν πολύ οι White Denim με τη νεοψυχεδέλειά τους και οι The Cribs, μια (επιτέλους) κιθαριστική μπάντα με αξιόλογες συνθέσεις (θυμηθείτε το Men’s Needs) με κορυφαία όμως αυτή του Cheat On Me. Το ότι ο Johnny Marr παίζει κιθάρα σαν βασικό μέλος πρέπει να σας λέει πολλά. Και πράγματι η μπάντα γράφει και ο τραγουδιστής ακούγεται πιο ψυχωμένος, πιο ώριμος.
Τέλος να σας πω ότι το βίτσιο των ημερών είναι το walkman που μου κάνει την καλύτερη παρέα στα ταξίδια με το τρένο για δουλειά. Έχω ξεθάψει τις προσεγμένες κατά τα άλλα κασέτες από το πατρικό και ακόμα και οι ημι-κατεστραμμένες από την πάροδο του χρόνου, προσφέρουν μεγάλη απόλαυση στην ακρόαση. Κυρίως οι αντιγραμμένες από ραδιοφωνικές εκπομπές. Προς το παρόν βρίσκομαι στην indie περίοδο μεταξύ 1993-1996 με τις ελάχιστες εκπομπές που έβρισκες στο ραδιόφωνο της Πάτρας τότε. Όταν θα θυμηθώ/ακούσω τους τίτλους τους θα φτιάξω group στο facebook μήπως και ξαναφτιαχτεί όλη η εικόνα. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια που ξανάκουσα στο τρένο λοιπόν
Τα λέμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)