Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

NO. 10 PUMAROSA - THE WITCH

Μετά τους Wolf Alice που έχουν βάλει πλώρη για τις μεγάλες πίστες, το νέο βρετανικό indie rock έχει και άλλους άξιους εκπροσώπους, μία περίπτωση των οποίων είναι οι Pumarosa. Και αυτοί με τραγουδίστρια στα έμπροσθεν, με όμορφες κιθάρες που ζωγραφίζουν αναμνήσεις από τα 90s, με αξιόλογες συνθέσεις και μελωδίες παντού. Συν τα ηλεκτρονικά και χορευτικά γεμίσματα αλλά και τις ψυχεδελικές αναπτύξεις που δίνουν άλλον αέρα στο ντεμπούτο αυτό. Διότι είναι αυτά που παρέχουν τις καλύτερες συνθέσεις του The Witch. Η εποποιΐα του Priestess, η επιτομή του ατμοσφαιρικού και εναλλακτικού dance και η electro space rock του Snake (που καταλήγει σε ψυχεδελοφολκ ελεγεία) είναι στιγμές που θα περίμενες από φτασμένους μαέστρους του είδους και όχι από νεαρούς λονδρέζους. Η εξέλιξη του ομώνυμου κομματιού από μία συνηθισμένη trip ποπ μελωδία δανεισμένη από τους Morcheeba, σε ένα δαιδαλώδες καλειδοσκοπικό σάουντρακ από πιάνα, σαξόφωνα, ξεκούρδιστες πενιές και βάλε που θυμίζει τους Massives του Mezzanine σε προβληματίζει για το πως θα ξεμπλέξεις από όλα αυτά. Όχι ότι ο δίσκος δεν έχει ανεμελιά και εφηβική ευαισθησία. Πάρε π.χ. την πρώιμη brit pop του My Gruesome Loving Friend και τις dreamy κιθάρες στο Ηoney (βγαλμένα λες από δίσκους των Heavenly και των Hearthroabs). Και όχι μόνο αυτά. Groovy γοητευτικά riffs στα Dragonfly, Red και Hollywood και σπαραξικάρδιες κραυγές στο Lion's Den ( θυμίζοντας από Anna Calvi μέχρι Chelsea Wolf) συνθέτουν ένα σύνολο ποικίλων ακουσμάτων που μπορεί να σε διασκορπίσουν στα πρώτα ακούσματα αλλά δεν μπορεί να μην σε κάνουν να αναγνωρίσεις την αξία τους.
Ακόμα περισσότερο και από τους Wolf Alice, οι Pumarosa πειραματίζονται και περιδιαβαίνουν φαινομενικά αταίριαστα μουσικά μονοπάτια αλλά αυτό τελικά καθόλου δεν ενοχλεί, ίσα ίσα δείχνει το δρόμο της απελευθέρωσης από οποιαδήποτε πεπατημένη. Στην πορεία αυτή τους κρατάει ασφαλής η δυναμική της φωνής της Isabel Munoz-Newsome που αποτελεί τον ενοποιητικό δεσμό σε όλα τα κομμάτια του δίσκου αλλά και εκείνη που τα αναδεικνύει. Και τελικά οι Pumarosa πετυχαίνουν το πολύ φιλόδοξο εγχείρημα να ταξιδέψουν σε όλο το φάσμα του βρετανικού ήχου από τα 60s και εντεύθεν χωρίς να ακούγονται υπερφίαλοι και μεγαλομανείς. Κανείς δεν ξέρει που θα το πάνε στη συνέχεια αλλά έχω την εντύπωση ότι τα καλύτερα έπονται.




Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

NO. 11 SPARKS - HIPPOPOTAMUS

Οι Sparks είναι μια μπάντα από την Αμερική. Η μουσική που παίζουν μπορεί να χαρακτηριστεί μπαρόκ ποπ ή ροκ (μπαροκροκ δηλαδή) και δανείζεται στοιχεία από όπερα, κωμωδία, θέατρο, παρωδία. Υπάρχουν πενήντα σχεδόν χρόνια και τα πρώτα τους τραγούδια που ακούω είναι αυτά εδώ(αν εξαιρέσεις το FFS του 2015). Έχω μια αίσθηση ότι δε θα τα πήγαινα καλά με άλλες κυκλοφορίες τους λόγω του εξεζητημένου ύφους τους αλλά στο Hippo ακούω Scissors, ΝΙΝ, Franzies, και άλλα όμορφα πράγματα πριν, κατά και μετά την ύπαρξη των οποίων οι Sparks ζουν και βασιλεύουν. Ρεσπέκτ!

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

NO 12 NADINE SHAH - HOLIDAY DESTINATION

Εδώ μπορεί να κάνω και λάθος αλλά δε γαμιέται, λέω να αλλάξω τακτική από του χρόνου, μη σου πω και από σήμερα που το δοκιμάζω να βάζω δίσκο που γουστάρω τώρα ακόμα και αν δεν τον έχω ακούσει ολόκληρο. Αρκούν τα Holiday Destination, Out The Way και Evil για να γίνει η αρχή. Θα μου πεις γιατί να μείνουν έξω οι Slowdive που ήταν για τη θέση 12, αλλά θα σου πω σιγά τα αβγά και θα μου πεις ισχύει και αυτό. Εδώ μετανιώσαμε για το περυσινό Νο. 1 για τέτοια πράγματα θα σκάμε...

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

NO 13. DEAF RADIO - ALARM


Ορθόδοξο hard stoner rock από δικά μας παιδιά. Οι ομοιότητες με QOTSA πάμπολλες και μοιάζουν να θέλουν να αναπαράγουν τον ήχο των τελευταίων στα πιο στρωτά τους τραγούδια. Αυτά μπορεί σε κάποιους να ακούγονται βαρετά αλλά οι Deaf Radio είναι διασκεδαστικοί, σολάρουν συνεχώς και έχουν αλλαγές μέσα στα κομμάτια τους. Τέλος πάντων είχα ανάγκη για λίγο καλό hard rock και εδώ το βρήκα. Αν ακούσετε και σας αρέσει ένα τραγούδι τότε θα σας αρέσει ολόκληρος ο δίσκος. 

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΝΟ 14 ΤΗΕ NATIONAL - SLEEP WELL BEAST


Παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι από το Boxer και μετά με έπαιρνε ο ύπνος μαζί τους. Όχι ότι δε συμβαίνει και τώρα αλλά το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησε από το δίσκο μου άρεσε και αποφάσισα να τον ακούσω ολόκληρο νύχτα που ήταν ταιριαστό. Δεν περίμενα όμως εκπλήξεις όπως την κομματάρα Turtleneck (πόσα χρόνια έχουν να γράψουν τόσο ροκ τραγούδι και πόσο κρίμα που δεν το κάνουν πια συχνά), και την cinematic ατμόσφαιρα των I'll Destroy You, Empire Line, Guilty Party και του ομώνυμου που κάνει φαντασμαγορικό τον ήχο τους. 

ΝΟ. 15 QUEENS OF THE STONE AGE - VILLAINS


Μπορεί να μην είναι και ο καλύτερος δίσκος τους αλλά δεν είναι καθόλου κακός. Όλα είναι εδώ συν τη χορευτική παραγωγή (κλισέ) που προσδίδει στον έτσι κι αλλιώς groovατο ήχο τους. Οι κιθάρες οργιάζουν, η φωνή του Joss αποκτά όλο και μεγαλύτερο βάθος, οι συνθέσεις από απλές γίνονται ανορθόδοξες, το ροκ feeling ωριμάζει και τελικά οι Quotsa αποτελούν πλέον ένα πολύτιμο αγαθό ως μία από τις τελευταίες μεγάλες ροκ μπάντες του πλανήτη. Όλοι αυτοί για πολλούς είναι λόγοι για να μην τους αρέσουν οι QUOTSA αλλά τι να κάνουμε, ακούς το τελείωμα του Hide away, την ερμηνεία στο  Villains of Circumsances (που έχει εκτελεστεί αλλού υπέροχα με τη συνοδεία εγχόρδων), τις στοιχειωμένες κιθάρες στο Un-reborn Again και ένα σωρό άλλα πράγματα που μόνο αυτή η μπάντα μπορεί να σου δώσει και λες "κάτσε ρε, είναι ωραίο το Villains.."

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

NO. 16 ROBYN HITCHCOCK - ROBYN HITCHCOCK

Δεν έχω ακούσει κανέναν προσωπικό δίσκο του Robyn ούτε των The Soft Boys, του ιστορικού new wave συγκροτήματος του οποίου ήταν μέλος. Ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύπτεις παλιούς καλλιτέχνες, όταν μάλιστα ακούγονται τόσο φρέσκοι. Για να μην πολυλογούμε, πρώτον η φοβερή ψυχεδελική παραγωγή του Brendan Benson (σα να ακούς τον πρώτο δίσκο των Raconteurs), δεύτερον η σκανδαλιάρικη φωνή αυτού του 60άρη, τόσο φλεγματικά βρετανική, τρίτον αυτό το καταπληκτικό εξώφυλλο και πάνω απ'όλα κομμάτια όπως Mad Shelley's Letterbox και Autumn Sunglasses, κάνουν τη διαφορά. Από κει και πέρα ο δίσκος περιλαμβάνει το ανεβαστικό single I Want to Tell you About What I Want, μπητλικά ριφάκια πάσης χρήσεως και ώρας (Detective Mindhorne, Raymont and the Wires), ψυχεδελικά ροκ anthems (Time Coast, Virginia Woolf) και country rock διαθέσεις (I Pray When I'm Drunk, 1970 in Aspic) που όμως δένουν μια χαρά με το υπόλοιπο κλίμα (συμμετέχει και η φοβερή countrywoman Gillian Welch). Feel good διάθεση και all time classics φάση χωρίς ίχνος εφησυχασμού και δεινοσαυρισμού.