Από το Σάββατο 28/01 αλλάζει η ώρα εκπομπής του vkp στο mojo radio 107,7. Έπειτα από δυόμισι χρόνια στις 4 με 6 κάθε Σάββατο και Κυριακή μεταφερόμαστε στις 6 με 8. Πιο ραδιοφωνικά, πιο απογευματινά, πιο ορεξάτα. Καλές μας εκπομπές και καλή σας ακρόαση!
Οι ΜΚ-Ο δεν αποτελούν ένα νεοφερμένο γκρουπ με συσσωρευμένες ανησυχίες που επιβάλλεται οπωσδήποτε να ξεπροβάλλουν μαζικά και με ορμητική ροή. Οικοδομούν προσηλωμένα και προσανατολισμένα τις ηχοδομές τους απ' το 2006 και το Ovation, με κοινό παρονομαστή την εύλογη ανάγκη τους για αυτοσχεδιασμό και την ατέρμονη αναζήτηση της χημείας μεταξύ ρυθμού και μελωδίας. Η μουσική παράδοση που μεταγγίστηκε απ' την "μαύρη ήπειρο" στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και τις ΗΠΑ, κοιτά κατάματα την art rock φιλοσοφία και την electro αμφίεση της Γηραιάς Αλβιόνας. Οι επιδιώξεις του υποφαινόμενου καλλιτεχνικού ντουέτου της Μαρίνας Καναβάκη και του Σωκράτη Παπαχατζή (aka Oannes) δεν αρκούνται στην κατάλληλη μουσική κατάρτιση, μα προχωρούν στην ενσωμάτωσή αυτής σε ένα άκρως ιδιόμορφο ηχητικό πλάνο. Ως συνέπεια αυτού, προκύπτουν τραγούδια με βάθος, που παρά την πολυπλοκότητα τους δύνανται να χαρακτηριστούν ως και ευκολομνημόνευτα. Φτάνοντας στην νέα δεκαετία, παραδίδουν τον τρίτο τους δίσκο με σαφείς κοινωνικοπολιτικές νύξεις. Η σκυτάλη δική τους, λοιπόν, ώστε να μας μεταφέρουν ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα που περιβάλλουν το φρέσκο τους δημιούργημα Blues for the White Niggerκαι καθεμία απ' τις συνθέσεις του ειδικότερα - Π.Σ.
Τα κομμάτια του άλμπουμ αποτελούν χαλαρή ενότητα που διέπεται από μια κεντρική ιδέα. Πρόκειται στην ουσία για ένα σχόλιο πάνω στο πως η [λευκή] εξουσία εκμεταλλεύθηκε τη δύναμη της μαύρης κουλτούρας για να σπρώξει τεράστιες μάζες λευκών στο κοινωνικό περιθώριο όπου πάντα κρατούσε τους νέγρους. Το "ροκ" αποτέλεσε ένα από τα κύρια εργαλεία της. Αν ο αυθεντικός bluesman έγινε διάσημος τραγουδώντας την μοναξιά του, το blues του λευκού νέγρου είναι η ανωνυμία του. Το blues της ανωνυμίας γεννά την φιλοδοξία του σταρ, υποβολιμιαία ούτως ή άλλως από κάθε μέσο που περιλαμβάνει εικόνες, από τα περιοδικά και τον κινηματογράφο μέχρι την τηλεόραση και το ίντερνετ.
Από "μορφολογική" άποψη το άλμπουμ έχει στοιχεία ...blues, jazz, funk, soul και ηλεκτρονικής, καθώς και επιρροή από το progressive rock των '70s - με την έννοια όχι της "επίδειξης τεχνικής", όπως το θέλουν κάποιοι, αλλά της περιπέτειας και του ψαξίματος πέρα από τις συμβάσεις της τραγουδιστικής φόρμας.
Τα μέσα που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι αποκλειστικά ηλεκτρονικά, πέρα από κάποιες κιθάρες. Ηχογραφήσαμε στο σπιτικό μας στούντιο και για το μιξάρισμα δουλέψαμε με τον Γιώργο Πρινιωτάκη στο Arttracks.
Τα κομμάτια
"Desdaimona by Night":
Εισαγωγή με νυχτερινό γλίστρημα μέσα από τους δρόμους της πόλης, καθώς ο ήρωας [μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε] οδηγεί για να συναντήσει την "καλή" του. Με δεδομένο ότι πρόκειται για λευκό μεταμφιεσμένο σε μαύρο ["Blackface", βλ. παρακάτω] το όνομα Desdaimona παραπέμπει στη γυναίκα του πρώτου Blackface στην ιστορία, που δεν ήταν άλλος από τον Οθέλλο. Το κομμάτι ξεκινάει ατμοσφαιρικά για να συνεχιστεί σαν ηλεκτρονικό swing.
"Blackface": 'Blackface' ονομάσθηκαν οι λευκοί που τον 19ο και τον 20ο αι. έδιναν σώου μεταμφιεσμένοι σε νέγρους, μιμούμενοι τον τρόπο ομιλίας, τα "καμώματα" και τη μουσική εκείνων. Το κομμάτι είναι ένα είδος ψυχεδελικού ηλεκτρονικού funk με blue χρώματα. Τα γερμανόφωνα hip hop samples σχετίζονται με το ότι η μίμηση του νέγρου παρία εκ μέρους του λευκού είναι άνωθεν διατεταγμένη από μια εξουσία, που κατασκευάζει μ' αυτό τον τρόπο ένα δαφνοστεφανωμένο περιθώριο, στοιβάζοντας εκεί ανθρώπους, ανεξαρτήτως χρώματος. Τα samples αποτελούν ταυτόχρονα φόρο τιμής στο "The Third Reich'nRoll" των Residents.
"One Touch [15']": Μια παρωδία "χλιδάτου" jazzy house με "αισθησιακά" γυναικεία vocals, το soundtrack ενός κόσμου όπου κυριαρχούν το sex, το glamour και η απατηλή δόξα. Ένα κόσμο στον οποίο βαυκαλίζεται ότι θα μπει σαν star ο λευκός νέγρος, εξαργυρώνοντας ένα επίκτητο loser attitude. Το κομμάτι τελειώνει μέσα σε κομφούζιο και κακοφωνίες.
"White Nigger Blue 1" & "White Nigger Blue 2": Αν και instrumental, είναι το κεντρικό θέμα του άλμπουμ. Μιλάει για απογοήτευση και αδιέξοδο, με το πρώτο μέρος πιο εσωστρεφές, βασισμένο στο πιάνο - μια κάπως "σοπενική" προσέγγιση στις blue νότες. Το δεύτερο μέρος είναι το πέρασμα στην επόμενη "πίστα", το ξεχείλισμα ενός ποτηριού που γέμιζε σε όλη διάρκεια του πρώτου. Το κομμάτι έχει φτιαχτεί με την τεχνοτροπία του οργανωμένου αυτοσχεδιασμού.
"Artifacts": Τίθεται, ειρωνικά, το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης/διαμόρφωσης της προσωπικότητας. Η κεντρική ιδέα είναι: Αν είμαι το αποτέλεσμα ανεξέλεγκτων εξωτερικών επιδράσεων πάνω στις ανεξέλεγκτες προδιαγραφές μου, είμαι κι εγώ εξ ορισμού ανεξέλεγκτος. Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει, για τι; Πρόκειται για το πιο λιτό ηχητικά κομμάτι: φωνή, πιάνο, vibes.
"Drowning in Debts": Παραλληλισμός ανάμεσα στην οικονομική χρεοκοπία ενός ανθρώπου που έμαθε να ζει με δανεικά και στην ψυχολογική κατάπτωση κάποιου που συνειδητοποιεί ότι είναι γαλουχημένος με μια κουλτούρα πλαστικών ηρώων και ευπώλητων αφηγήσεων. Η μουσική έχει ένα απειλητικό τόνο επικείμενου τέλους, με περάσματα που ακολουθούν progressive νοοτροπία παραλλαγών στο βασικό θέμα, οι blues καταβολές του οποίου όμως είναι σαφείς.
"Lockstep": Η ιστορία συνεχίζεται, παραλληλίζοντας την εμπειρία φυλάκισης του υπερχρεωμένου με την διαδικτυακή σύνδεσή του με "ολόκληρο τον κόσμο". Η ιδέα έχει να κάνει με τον εγκλωβισμό σε μια εικονική πραγματικότητα - οικουμενική φυλακή με πρόφαση την επικοινωνία. Πρόκειται για το μόνο 100 % ροκ κομμάτι του άλμπουμ. Αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως, μια οργανική, δηλαδή, εισαγωγή να προηγείται του τραγουδιστικού μέρους, έχουμε εδώ μια φωνητική εισαγωγή της οποίας επακολουθεί το κυρίως, οργανικό κομμάτι.
"Transfiguration": Ξεκινάει σε κλίμα "ονειρικής" ορχηστρικής jazz για να εξελιχθεί βήμα βήμα στην κορύφωση ενός progressive rock κρεσέντου με αναφορές στα '70s. Όλα αυτά στο πλαίσιο του βυθίσματος του ήρωα σε μια ληθαργική κατάσταση "μεταμόρφωσης", με παραισθητικές φωνές που ψιθυρίζουν εντολές στο αυτί του.
"Star with No Name": Η φράση που "κάποιος" ψιθυρίζει στο αυτί του ήρωα στο σβήσιμο του "Transfiguration" είναι: "You have no name". Το επόμενο λοιπόν κομμάτι, αυτό εδώ, έχει τίτλο "Star with No Name". Ένα λευκό funk με φορτισμένο ρεφρέν, που σηματοδοτεί το ξύπνημα και την έξοδο του λευκού/νέγρου παρία από το [συμβολικό] cornfield. Το αίσθημα της ανάτασης συνυπάρχει μ' εκείνα της απόγνωσης και της αγωνίας.
"The Angel's Machine": Με την έξοδο από το νυχτερινό τοπίο, αυτό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του άλμπουμ, ο ήρωας λούζεται στο φως. Το κομμάτι δίνει την εικόνα ενός ουρανού με αγγέλους που προβάλλουν από τα σύννεφα με μηχανικές κινήσεις, σαν μέλη μιας κουρδιστής χορωδίας. Επιρροή εδώ είναι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Philip Glass του Koyaanisqatsi.
"Disco Utopia": Φινάλε με electro kraut και disco beat, καθώς ο ήρωας αναχωρεί για την προσωπική του ουτοπία. Το γερμανικό, ξανά, sample μιλά για "freie music wie wasser oder luft", δηλαδή, "μουσική ελεύθερη όπως το νερό και ο αέρας", διφορούμενη αναφορά στην κουλτούρα του free downloading. Με το σβήσιμο του κομματιού μέσα στα κύματα, περνάει φευγαλέα η "σκιά" ενός θέματος, υπόμνηση της πιθανότητας η απελευθέρωση να μην είναι αληθινή, αλλά απλή συνέχεια του εφιάλτη.
ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Πόσο καιρό έχω να δω κάποιον μουσικό που να αποτυπώνει τον κοινωνικό του προβληματισμό σε ήχους με σαφήνεια και δομή, με όραμα και σκοπό, όχι ανερμάτιστα και με μόνο όπλο την πρόζα του ήχου που και καλά "αντιπροσωπεύει". Οι ΜΚ-Ο όσο τους ακούω δεν αντιπροσωπεύουν κανένα είδος, παίζουν γαμάτη μοντέρνα μουσική. Επιτέλους λίγη διανόηση στην ποπ μουσική.
Βγήκαν τα αποτελέσματα της φετινής blogovision, του θεσμού που μονοπωλεί αυτό το Blog και πολλά άλλα κάθε Δεκέμβριο. Τα αναλυτικά αποτελέσματα, μπορείτε να τα δείτε στο blog του gone4sure που εμπνεύστηκε την όλη φάση (η οποία έχει διευρυνθεί και για αυτό μιλάμε για θεσμό).
01. PJ Harvey “Let England Shake”
02. Bon Iver “Bon Iver”
03. John Maus “We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves”
04. Radiohead “King Of Limbs"
05. EMA “Past Life Martyr Saints”
06. Florence & The Machine “Ceremonials”
07. Girls “Father Son Holy Ghost”
08. James Blake “James Blake”
09. Danger Mouse & Daniele Lupi “Rome”
10. M83 “Hurry Up We’re Dreaming"
11. Tom Waits “Bad As Me"
12. Weeknd “House Of Balloons”
13. Wild Beasts “Smother”
14. Nicolas Jaar “Space Is Only Noise”
15. Tori Amos “Night Of Hunters”
16. Anna Calvi “Anna Calvi”
17. Washed Out “Within And Without”
18. Cults “Cults”
19. Adele “21″
20. Dirty Beaches “Badlands”
Αυτό ήταν, ΤΕΛΟΣ, έπαθα Overdose μουσικής. Μια εβδομάδα off στο Παρίσι δε θα με χαλάσει βέβαια... Επειδή λοιπόν βιάζομαι να την κάνω κατά κει, στέλνω πολλά ευχαριστώ σε όσους διάβασαν αυτό το blog και καλές γιορτές! Αφιερωμένο...
*(Ξανακάνω την ανάρτηση για το no. 1 σήμερα γιατί κάτι τρέχει με το blog και δεν εμφανίζεται στο google reader η χθεσινή ανάρτηση)Φτάνουμε έτσι στο τέλος της φετινής μαραθώνιας blogovision με πάνω από 150 bloggers από την ημεδαπή να ψηφίζουν τα αγαπημένα τους albums για το 2011. Και φέτος το ευχαριστήθηκα τα μέγιστα και μπορώ να πω ότι από την στιγμή που ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του διαγωνισμού νωρίς το Νοέμβριο, ζω στον αστερισμό της blogovision. Τι λέω τώρα, τολμώ να πω ότι από την αρχή της χρονιάς ακούω μουσική με απώτερο σκοπό να φτιάξω αυτή την καταραμένη λίστα. Ψυχαναγκαστικό, το παραδέχομαι αλλά και αποζημιωτικό όταν φτάσει η ώρα της κρίσης. Αυτή η ώρα λοιπόν φέτος μου έδειξε ότι τους δίσκους που επιλέγεις να κατεβάσεις, να ακούσεις, να επενδύσεις, πρέπει να τους εμπιστεύεσαι, να μην τους πετάς με μια πρώτη μέτρια ακρόαση. Ταυτόχρονα μου έδειξε ότι δεν αξίζει να κουράζεις ένα άκουσμα που δε σου πηγαίνει επειδή αρέσει σε πολλούς άλλους. Και ότι όσο περισσότερο δεν έχεις αγαπήσει τη λίστα σου και δε σε αντιπροσωπεύει τόσο περισσότερη μοναξιά θα νιώθεις. Έτσι κι εγώ φέτος αν έπρεπε να κάνω αλλαγές στην εικοσάδα μου, αυτές θα ήταν ελάχιστες, ακόμα και μετά την ακρόαση τόσων πολλών μουσικών από τους blogovisioners. Ίσως άξιζε μια θέση στο The Whole Love των Wilco, ενώ ο Kurt Vile δε με άφησε αδιάφορο. Επίσης εντυπωσιακός ο Cass McCombs και ιδιαίτερα το τραγούδι The County Line. Υπάρχουν βέβαια δίσκοι που θα ήθελα να ακούσω ολόκληρους και ίσως μου άλλαζαν τη γνώμη όπως αυτοί των Still Corners, των Yuck, των Liturgy, του The Boy, που με απογοήτευσε πέρσι και δεν του έδωσα σημασία φέτος. Πολύ δύσκολα όμως θα άλλαζε η κορυφή μου που αποτελεί τον καλύτερο δίσκο που έχω ακούσει από την εποχή του ντεμπούτου των Fleet Foxes. Στις απογοητεύσεις τώρα (οκ, αυτά έπρεπε να γραφτούν πριν την έναρξη του παιχνιδιού αλλά τώρα έχω το χρόνο), οι κύριοι για τους οποίους μόλις έγινε λόγος με απογοήτευσαν πολύ. Επίσης, αν και όχι κακό το Skying των Horrors, ήταν χλιαρό και με ενόχλησε η τόσο μεγάλη σημασία που του δόθηκε, ενώ οι Wild Beasts με αποκοίμισαν χωρίς να μου προσφέρουν μια αξιόλογη μελωδία. Τέλος, όλη η σειρά της νέας dubstep μπαλάντας και τα συναφή (the Weeknd, James Blake, Nicolas Jaar, Jamie Woon) με άφησε ως επί το πλείστον αδιάφορο, ενώ κάτι EMA, Bon Iver, Cults, John Maus, Rapture ενώ μου αρέσουν δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο λατρεία (τα θέλει τώρα ο κώλος μου). Να ευχαριστήσω το ταίρι μου που επιμελήθηκε της φανταστικής αφίσας που συνόδευσε τα φετινά (και τα περσινά και τα προπέρσινα και ακόμα πιο πίσω) καλύτερα της χρονιάς. Να την ευχαριστήσω επίσης που είναι ο πρώτος σύντροφος στα προσωπικά μου ακούσματα και ο αποφασιστικότερος κριτής τους και να της πω ότι όσο υπάρχουν μουσικές καλές θα τις ακούμε μαζί. Όπως αυτές των The Go! Team που τις λατρέψαμε και οι δύο. Χρόνια πολλά σε όλους και καλά να μας μπει η νέα χρονιά!
NO. 1 THE GO! TEAM – ROLLING BLACKOUTS NO. 2 …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD – TAO OF THE DEAD ΝΟ. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’ NO. 6 MASTODON – THE HUNTER NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST NO. 12 MONOVINE - CLICHE' NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE NO. 20 LEON – FUTRUE
Να τη και η εκπομπή με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.
NO. 2 …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD – TAO OF THE DEAD
Δεν περίμενα πλέον από τους Trail of Dead να βγάλουν τέτοια δισκάρα. Οκ, το The Century of Self πριν 2 χρόνια ήταν αξιόλογο αλλά όχι και αξιομνημόνευτο. Είχα μείνει λοιπόν να παρακολουθώ τις δουλειές τους λόγω της αγάπης μου για τον ασυμβίβαστο ήχο και για αυτό που αντιπροσωπεύουν, το γεμάτο ενέργεια και περιπέτεια ALTERNATIVE ROCK τους (με κεφαλαία παρακαλώ). Οι μνήμες εξάλλου του Source, Tags and Codes του 2002 είχαν ξεθωριάσει και το μόνο που έμενε ήταν τα live στο youtube και η εκ των πολύ υστέρων μετάνοιά μου που δεν έκανα τον κόπο να πάω να τους δω στην Αθήνα στα τέλη του 2006. Αυτοί όμως επιστρέφουν με έναν δίσκο οδοστρωτήρα, τολμώ να πω καλύτερο από το Source, tags and codes τουλάχιστον στο να σε κρατάει κατά ολόκληρη τη διάρκειά του αναστατωμένο, πωρωμένο, με κάποια διαλλείματα για να χαλαρώνει η ένταση και ύστερα πάλι να σε πετάει στο διαστημικό του σύμπαν. Η ιδανική μίξη alternative και progressive rock ήχου. Το Tao of the Dead έχει όλα τα γνώριμα στοιχεία που συναντά κανείς και στους υπόλοιπους δίσκους των Trail of Dead. Ξεκινά με μια σύντομη επική instrumental εισαγωγή για να σε μπάσει στην uptempo διάθεση του Pure Radio Cosplay. Συνεχίζει με την υπεροκιά του Summer of all Dead Souls, που είναι και το πιο ραδιοφωνικό (όχι όμως και λιγότερο θορυβώδες) άκουσμα του δίσκου. Στη συνέχεια όμως, οι τόνοι πέφτουν και ανεβοκατεβαίνουν μέσα από σύντομες συνθέσεις που δεν κουράζουν αλλά μεγαλώνουν την αγωνία για εκείνο που πρόκειται να ακολουθήσει λίγο πριν το τέλος. Εκεί πρώτα συναντάμε την πωρωτική φωνή του Jason Reece (του δεύτερου τραγουδιστή που θυμίζει Ian McKay και είναι η αγαπημένη μου punk φωνή, ελλείψει εκείνης του τελευταίου) στο Weigh of the Sun και έπειτα τον space rock ύμνο που λέγεται Somewhere over the double rainbow. Η έκπληξη όμως βρίσκεται στο τέλος μιας και σαν μπαλαντέρ οι Trail of Dead μας ξετυλίγουν το έπος Strange News from another planet. Δοσμένο σε πέντε μέρη που εναλλάσσονται αλυσιδωτά μεταξύ τους και με το κύριο μέρος (αλλά και με μέρη από κομμάτια του υπόλοιπου δίσκου) να επανέρχεται στο προσκήνιο προς το τέλος, αποτελεί την επιτομή του ήχου του συγκροτήματος και την κορυφαία σύνθεσή τους μέχρι σήμερα. Στο Tao of the Dead συνολικά, οι λάτρεις της larger than life ροκ αντίληψης και κουλτούρας θα βρουν σπίτι να ξαποστάσουν από το αγωνιώδες τους ταξίδι. Οι υπόλοιποι, με προσοχή…
ΝΟ. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’ NO. 6 MASTODON – THE HUNTER NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST NO. 12 MONOVINE - CLICHE' NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE NO. 20 LEON – FUTRUE
Έτοιμη και η εκπομπή με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς! Άυριο η εκπομπή με τους καλύτερους δίσκους.
Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com
Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για αυτό το album και εγώ θα πω μόνο πως νιώθω ακούγοντάς το. Νιώθω συγκίνηση, νιώθω παγωμάρα, νιώθω θαλπωρή. Νιώθω ότι υπάρχουν πράγματα που έχουν ακόμα μεγάλη αξία στη ζωή, όπως ας πούμε η μεγάλη μουσική και η έμπνευση ενός ανθρώπου. Οι στίχοι σε αυτό τον concept δίσκο προφέρονται με τέτοια λανθάνουσα θεατρικότητα, περισσότερο με τέτοια αφηγηματική μεταφορά στην κόλαση του πολέμου που τον κάνουν να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα ή στο χυλό καλύτερα του σύγχρονου ροκ (ή indie για να το πούμε πιο στοχευμένα) ναρκισσισμού. Το Let England Shake είναι ο μοναδικός δίσκος φέτος που με έκανε να κλάψω. Είναι ο δίσκος που όταν το βάζω στο αυτοκίνητο με ρωτάνε όλοι τι ακούμε και θα ήταν αναμφισβήτητα Νο. 1 αν δεν παρενέβαιναν στη μέση (ή καλύτερα στην αρχή της χρονιάς, πλάκα πλάκα οι 4 καλύτεροί μου δίσκοι κυκλοφόρησαν όλοι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 και μάλιστα τους άκουσα και τους 4 μέσα σε μια εβδομάδα) κάποιες μεγάλες αδυναμίες.
NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’ NO. 6 MASTODON – THE HUNTER NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST NO. 12 MONOVINE - CLICHE' NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE NO. 20 LEON – FUTRUE
Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com
Πραγματοποιήθηκαν και οι δύο εκπομπές στο mojoradio με τα καλύτερα τραγούδια και albums από τον Ruby για φέτος. Επειδή ο Ruby αναγνωρίζει την βαρύτητα της άποψής του και προς αποφυγήν σαφούς επηρεασμού της κοινής γνώμης της blogovision, οι εκπομπές θα ανέβουν στο blog μετά το πέρας του διαγωνισμού. Αμί, τι νομίζατε...
