Για μια συναυλία ροκ

Υπάρχουν εκείνες οι φορές που πηγαίνεις κάπου με μισή καρδιά, με κομμένα πόδια, άρρωστος, άκεφος ή κουρασμένος και όταν φεύγεις είσαι το αντίθετο από όλα αυτά. Προηγουμένως γκρινιάζεις για το χώρο, για τον ήχο, τον αέρα, το ένα και το άλλο που φορτώνει τα χρόνια σου που αυξάνονται. Μετά όμως ευγνωμονείς για όλα αυτά και ο λόγος δεν είναι άλλος από τον σκοπό για τον οποίο πήγες εκεί.

Πήγες για να δεις την καινούρια μπάντα του Alex K., να δεις αν θα ανέβουν και οι εφτά στην σκηνή, αν θα δώσουν τις ψυχές τους, αν θα ερωτευθούν μεταξύ τους με διαμεσολαβητές τους ήχους των οργάνων τους, αν θα παίξουν ωραία τα κομμάτια του ντεμπούτου τους. Ψέματα, πήγες γιατί ξέχασες και ήθελες να θυμηθείς πως είναι να ιδρώνεις από το κούνημα σε μία συναυλία, πως ακούγεται και παίζεται το rock 'n roll, και αν μπορείς ακόμα να κοιτάξεις στα μάτια εκείνους τους  ανθρώπους που πηγαίνουν σε μια τέτοια συναυλία. Μα κυρίως πήγες γιατί έδινες το κρισιμότερο τεστ με τον μεγαλωμένο εαυτό σου. Αν καθίσεις ακίνητος και ασυγκίνητος κόβεσαι. Αν κουνηθείς, ιδρώσεις, κλείσεις τα μάτια, σπρώξεις, σιγοτραγουδήσεις ή ουρλιάξεις με τα χέρια ψηλά, τότε ναι, έχεις περάσει το τεστ.

Διότι οι Thee Holy Strangers είναι τίμιοι ιεραπόστολοι του rock 'n roll και μπροστά τους θα κριθείς για την πίστη σου σε αυτό. Διότι φυσικά και οι κιθάρες λυσσάξανε και οι θηλυκές φωνές οργιάσανε στο Strange Cat Incident και δε γίνεται εσύ να έμεινες ατάραχος. Φυσικά και το πάθος του Alex K. για αυτό που κάνει μια ζωή ξετυλίχτηκε για άλλη μια φορά αλλά εσύ ήσουν αρκετά ειλικρινής με τον εαυτό σου, τίμιος και αθώος μπροστά στις πιο αγνές σου αναμνήσεις, εκείνες που κάποτε γέμιζαν και σένα με πάθος για τη ζωή; Φυσικά και έδωσαν τη ψυχή τους και παίξανε τα κομμάτια τους καλύτερα και από το δίσκο. Εσύ έδωσες  την ψυχή σου, γούρλωσες τα μάτια στα αναπάντεχα σόλο του κιθαρίστα, στις ψιλές φωνές της χορωδίας, ένιωσες αδυναμία βλέποντας τον Alex να αφήνεται γονατιστός χωρίς την κιθάρα του στο Cortez the Killer, τραντάχτηκες σαν ελατήριο στις εκρήξεις του B.S Blues;

Βαρύ το φορτίο της ενηλικιότητας και πολλές οι ευθύνες της καθημερινότητας. Πιο βαρύ όμως το φορτίο της λήθης στο πέρασμα του χρόνου, της θυσίας όλων των παλιών μικρών πραγμάτων που αγαπήθηκαν (των αυθόρμητων, των προκλητικών, των άφοβων, ανεύθυνων, ανοικονόμητων, ανυστερόβουλων για να πούμε λίγα) στο βωμό της ορθολογικότητας της ευμάρειας που ακόμα και την κρίση της τη μεταφράζει σε αναγκαίο κακό που με τον καιρό θα ξεπεραστεί και πρέπει κανείς να υπομείνει στωικά.

Ε λοιπόν όχι, δε θα υπομείνω άλλο σιωπηλά την καθησυχαστική φωνή της λογικής αλλά θα ουρλιάξω, θα σπρώξω, θα κλοτσήσω έστω και στον αέρα. Έτσι, για να καταφέρω μόνο να υποφέρω από αγωνία για την τύχη αυτής της μάχης. Και να ακούω rock 'n roll για να λυτρώνομαι κάθε φορά που αμφιβάλλω. Ε, από εκεί ξεκινά το ροκ για μένα και καταλήγει σε ένα σωρό απολαυστικά πράγματα. Όπως το να τα ξεχνάς όλα αυτά που ειπώθηκαν και να αφήνεις το σώμα να λικνιστεί στο ρυθμό του Desolation Revelation. Μέχρι την επόμενη φορά...

The Jayhawks - Paging Mr. Proust

Επιστροφή φέτος για μία σπουδαία αμερικάνικη ροκ μπάντα μετά από απουσία πέντε χρόνων. Τους Jayhawks τους είχα ακουστά αλλά μόλις το περασμένο φθινόπωρο έτυχε να ακούσω κάτι από αυτούς. Μπήκα στο τελευταίο μεγάλο δισκοπωλείο της πόλης, ορμώμενος από τα ταμπελάκια προσφορών στη βιτρίνα. Το μαγαζί έκλεισε λίγους μήνες μετά αλλά εγώ είχα προλάβει να αποκτήσω σχεδόν τσάμπα ένα δίσκο διαμάντι. Πρόκειται για το Tomorrow The Green Grass που κυκλοφόρησε το 1995 σε παραγωγή του George Drakoulias (ένα χρόνο μετά έκανε την παραγωγή στο Dust των Screaming Trees), ένας δίσκος που στα αυτιά μου ηχεί ως η επιτομή του τέλειου αμερικάνικου country ροκ, στα χνάρια των The Byrds και των R.E.M.

Πρόσφατα χωρίς καμία προειδοποίηση, άκουσα το εναρκτήριο κομμάτι του νέου τους δίσκου Quiet Corners and Empty Spaces, που ακούγεται λες και δεν έχει περάσει ούτε μία μέρα από το 95. Χαρμόσυνες μελωδίες παιγμένες με αφοπλιστική απλότητα αλλά και ευστοχία έμπειρου παίκτη, φτιαγμένες για να μείνουν διαχρονικές. Ακούς και τη συνέχεια του δίσκου και με τις συνεχείς ακροάσεις μαζεύεις αγαπημένα τραγούδια. Η μπάντα παίζει σαν μία μεγάλη μπάντα και στη δεκαετία του 90 ήταν κοντά στο να γίνει τέτοια. Ξεκινώντας στα μέσα της δεκαετίας του 80, θεωρείται μια από τις πρωτοπόρες μπάντες για το εναλλακτικό country. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 90  κυκλοφορήσαν δίσκους που έκαναν αίσθηση στο χώρο (ειδικά τα Hollywood Town Hall του 92, Tomorrow The Green Grass του 95 και Smile του 2000).

Χωρίς να είμαι μάρτυρας των τελευταίων κυκλοφοριών των Jayhawks, μπορώ να πω ότι η απόσταση από τη δεκαετία του 90 έως σήμερα δε δείχνει σημάδια κούρασης ή έλλειψης έμπνευσης. Οι μελωδίες είναι εδώ, οι αλλαγές που δε σε αφήνουν να βαρεθείς στιγμή είναι εδώ, οι αρμονίες στις φωνές είναι εδώ. Αν κάτι είναι διαφορετικό, αυτό είναι ότι τα τραγούδια δε λειτουργούν τόσο ως σύνολο αλλά ως ξεχωριστές αξιοσημείωτες στιγμές. Έτσι η κλασική country rock τραγουδοποιία εναλλάσσεται με dessert κιθαριστικές παρεκτροπές που αφήνουν χώρο σε πιο straight alt rock στιγμές, αφήνοντας στον ακροατή μια συγκεχυμένη αίσθηση για το ποιο είναι το κέντρο βάρους του Paging Mr. Proust.

Παρά country, οι Jayhawks δεν είναι συντηρητικοί ούτε βαρετοί. Οι συνθέσεις του Gary Louris διακατέχονται από πάθος και διατηρούν εκείνη την γλυκόπικρη διάθεση που είχαν και στο παρελθόν. Μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό αν έχουν να πουν κάτι σημαντικό, χωρίς να κουράζουν με μακροσκελείς εισαγωγές. Η κεντρική μελωδική γραμμή κάθε κομματιού δεν εξαντλείται σε συνεχείς επαναλήψεις αλλά εμπλουτίζεται από άλλες μελωδικές κλίμακες και γέφυρες. Το πιάνο, τα συνοδευτικά γυναικεία φωνητικά και τα περαστικά έγχορδα δημιουργούν έναν ήχο με μεγάλες διαστάσεις που αν είσαι λάτρης του αμερικάνικου ροκ αξίζει να εξερευνήσεις.

Στα τραγούδια που ξεχωρίζουν, εκτός από το εναρκτήριο, συγκαταλέγονται το αιθέριο Lovers of the Sun (που μου θυμίζει Yo La Tengo στις πιο χαλαρές ποπ στιγμές τους), το Isabel's Daughter, το Devil Is In Her Eyes (αυτό φέρνει στο νου τους Fleetwood Mac και όλες τις παραλλαγές τους, βλέπε The Magic Numbers), το I'll Be Your Keys (που θα ζήλευε ο James Mercer των The Shins), ενώ οι πιο περιπετειώδεις στιγμές όπως τα Lost the Summer και Ace παραπέμπουν στον ερημικό κιθαριστικό ύφος των Dream Syndicate.

Αξίζει να αναφερθεί ότι στην παραγωγή του δίσκου βρίσκεται ο Peter Buck, κάτι που δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσεις από τον ήχο του που μοιάζει σαν ένα χαμένο άλμπουμ των R.E.M. από τα early 90s. Ο Mike Mills συμμετέχει επίσης σε κάποια κομμάτια ενώ ώρες ώρες νομίζεις ότι ακούς τον Michael Stipe να τραγουδάει, το οποίο οφείλεται στην ομοιότητα της φωνής του ιθύνοντα νου των Jayhawks, Gary Louris, με εκείνη του μπροστάρη των αμερικανών αθηναίων.

Δε θα ακούσει κανείς τίποτα πρωτοποριακό και νεωτεριστικό στο Paging Mr. Proust. Όποιος αγαπά το αμερικάνικο ροκ σίγουρα θα βρει μέσα σε αυτό πολλές αξιόλογες στιγμές. Όποιος δεν έχει ανακαλύψει τους Jayhawks μπορεί άνετα να ξεκινήσει από εδώ. Συνολικά πρόκειται μια πολύ ευχάριστη επιστροφή.

The Besnard Lakes - A Coliseum Complex Museum

Μία σπουδαία ροκ μπάντα από τον Καναδά επιστρέφει φέτος με την πέμπτη ολοκληρωμένη δουλειά της. Παιδιά της έκρηξης της καναδέζικης ανεξάρτητης σκηνής των αρχών της περασμένης δεκαετίες, οι Besnard Lakes, έχοντας συνεργαστεί με άλλους σπουδαίους σύγχρονους συμπατριώτες τους (The Stars, GSYBE, The Dears) και έχοντας δει δύο από τα άλμπουμ τους υποψήφια για το Polaris music prize (το αντίστοιχο του Mercury Prize για την καναδική μουσική), κυκλοφορούν το για άλλη μια φορά μακροσκελές για τίτλο άλμπουμ  A Coliseum Complex Museum στην πρωτοποριακή ανεξάρτητη εταιρεία Jagjaguwar.

Η εξαμελής πλέον μπάντα από το Μόντρεαλ, με μπροστάρηδες το ζεύγος Jace Lasek και Olga Goreas (που είναι ελληνικής καταγωγής), έχει στο παρελθόν καταθέσει δύο σπουδαίες δουλειές. Μετά το ντεμπούτο τους Volume 1 που πέρασε σχετικά απαρατήρητο πίσω στο 2003, κυκλοφορούν το 2007 το εξαιρετικό The Besnard Lakes Are The Dark Horse το οποίο λαμβάνει επαίνους από τα μεγαλύτερα μουσικά περιοδικά του πλανήτη.  Με επικά κομμάτια όπως το And You Lied to Me και το Devastation, καθιερώνονται ως άξιοι εκπρόσωποι του νεο-ψυχεδελικού ροκ με αναφορές στo κοσμικό ροκ των 70s (από κοντά και οι συμπατριώτες τους Black Mountain που κυκλοφορούν και αυτοί νέο δίσκο φέτος). Στη συνέχεια το τρίτο τους άλμπουμ στα 2010 The Besnard Lakes Are The Roaring Night επίσης έκανε αίσθηση, εριλαμβάνοντας τα πανέμορφα Albatross και Like the Ocean, Like the Innocence και κάνοντας πιο ονειρικό και ποπ τον ήχο τους χωρίς να τον στερούν όμως από τον περιπετειώδη χαρακτήρα του.

Ο τέταρτος δίσκος τους Until in Excess, Imperceptible UFO συνέχισε στα ίδια χνάρια και έτσι φτάνουμε στο A Coliseum Complex Museum στο οποίο οι The Besnard Lakes συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν πολύ καλά, να γράφουν όμορφες ποπ μελωδίες, να τις ντύνουν με διπλά ονειρικά φωνητικά και να τις ξεδιπλώνουν μέσα από ψυχεδελικές κιθαριστικές κορυφώσεις. Από το εναρκτήριο ήδη The Bray Road Beast οι αναφορές σε αγαπημένα πράγματα του παρελθόντος, προσφέρουν αγαλλίαση και παρηγοριά. Οι φωνητικές αρμονίες των Beach Boys συναντούν τις dreamy και shoegaze κιθαριστικές και άλλες επιστρώσεις, καταλήγοντας σε σπαρακτικά και εκστατικά ξεσπάσματα που θυμίζουν τις δουλειές του Neil Young μαζί με τους Crazy Horse στις αρχές των 70s. Όλα αυτά όμως περασμένα μέσα από το χωνευτήρι της μπάντας δεν ακούγονται σαν ένα ακόμα αναμάσημα του τι υπήρξε στο παρελθόν, αλλά σαν ένα φρεσκότατο γεύμα, μια μαγειρική μίξη διαφορετικών υλικών που βγάζουν ένα στέρεο αποτέλεσμα. Έτσι και ο ήχος του A Coliseum Complex Museum είναι σήμα κατατεθέν της μπάντας.

Τα κομμάτια των Besnard Lakes μοιάζουν μεταξύ τους και αυτό μπορεί να κουράσει τους πιο ανυπόμονους ακροατές, εκείνους που αναζητούν ένα τραγούδι - κράχτη. Ωστόσο, για εκείνους που αναγνωρίζουν το πάθος και την ένταση στη μουσική του γκρουπ, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που κάνει και αυτό το άλμπουμ να ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος με αμείωτη ευχαρίστηση. Το γεγονός βέβαια ότι το βάρος δε δίνεται στις στιγμές αλλά στο σύνολο, δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει ιδιαίτερη μνεία σε τραγούδια. Η πρώτη τετράδα από τα συνολικά οκτώ κομμάτια του δίσκου, θα προσφέρει ουκ ολίγες απολαύσεις στους λάτρεις του καναδέζικου ήχου. Η έντονη συγκινησιακή ατμόσφαιρα που βασίζεται στη δουλειά που έχει γίνει στις φωνές και τη μελωδία, κρατά τον ακροατή σε συνεχή ένταση από το ξεκίνημα. Από τη μέση και μετά όντως ο ήχος δεν προσφέρει μεγάλες αλλαγές αλλά οι προσεκτικές πολλές ακροάσεις αποκαλύπτουν χαρίσματα σε κάθε τραγούδι του άλμπουμ.

Η μουσική των Besnard Lakes δεν μπαίνει εύκολα σε καλούπια. Είναι ονειρική αλλά και ξάστερη, είναι τριπαρισμένη αλλά και προσανατολισμένη σε ένα μελωδικό σκοπό, είναι εν τέλει το ιδανικό ψυχεδελικό soundtrack για το καλοκαίρι που έρχεται.

Επιστροφή στις εκπομπές

Press pop monday tunes by Vkp on Mixcloud

Επιστροφή στις εκπομπές μετά από απουσία μηνών. Σε νέο σταθμό, τον Up fm τον σταθμό του Πανεπιστημίου Πατρών που με τους ανθρώπους που υπάρχουν εκεί μπορεί να γίνει ισάξιος των αμερικανικών σταθμών - στούντιο. Νέους ανθρώπους, νέο περιβάλλον, νέα διάθεση. Εγώ καλύπτω τη ραδιοφωνική ζώνη του presspop.gr κάθε Δευτέρα στις 5 το απόγευμα. Ακούτε και από το site του σταθμού http://upfm.upatras.gr/ Οι πρώτες δύο εκπομπές ανέβηκαν. Enjoy!

Press pop tunes for Monday afternoon by Vkp on Mixcloud

Ruby's #1

Άλλη μια μουσική χρονιά πλησιάζει προς το τέλος της. Μια χρονιά αρκετά διαφορετική από τις προηγούμενες που συμμετείχα στην blogovision. Είναι η πρώτη χρονιά που δεν μπήκα καν στη διαδικασία να μάθω για το ποιες κυκλοφορίες έβγαιναν όλη τη χρονιά. Δεν επηρεάστηκα από καμία πηγή που δεν εμπιστεύομαι απόλυτα απλά και μόνο για να νιώσω ότι είμαι μέσα στη φάση. Ήταν η πρώτη χρονιά από τότε που κάνω ραδιόφωνο που έμεινα χωρίς ραδιόφωνο για το μεγαλύτερο μέρος της (και συνεχίζεται). Όσο να ναι στο σταθμό που παίζεις ακούς και τους άλλους που δεν παίζουν τα ίδια με σένα αλλά αρέσουν στον περισσότερο κόσμο και παρασύρεσαι και λες γαμάτα. Από την άλλη για πρώτη φορά χάθηκε η επιτυχία, η εμπορικότητα, εκείνο που θα ξεχωρίσει από το χάος και το σωρό των κυκλοφοριών. Με λίγα λόγια, έμεινα χωρίς πηγές, χωρίς διαμεσολαβητές καλής μουσικής. Ευτυχώς για λίγο. Διότι η επανανακάληψη ενός από τους ραδιοφωνικούς ήρωες των φοιτητικών μου χρόνων με έσωσε. Αυτός και ένα μουσικό site κάποιων φίλων συγχωριανών έγιναν οι πηγές μου και δεν έψαξα παραπέρα. Φέτος μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα κομματάρες και βρήκα διέξοδο σε μουσικές και δίσκους που δε θα γνώριζα αν δεν ήμουν συντονισμένος με αυτές τις πηγές. Έγινα μεν πιο indie αλλά νιώθω σα να βρήκα φλέβα χρυσού μετά από αρκετά χρόνια.
Όσον αφορά την blogovision είναι η πρώτη φορά που ενώ επισκέφτηκα αρκετά blog δεν άκουσα τόσες πολλές μουσικές όσο τις άλλες φορές. Ο λόγος είναι επειδή θέλησα να ακούω πολλές φορές τους δίσκους που επέλεξα κάθε μέρα την ώρα που έβρισκα το χρόνο για να ποστάρω. Με αυτό τον τρόπο έχασα πολλές ενδιαφέρουσες μουσικές αλλά σύσφιξα τις σχέσεις μου με τις μουσικές που ήδη γνώριζα. Μέσα από αυτό συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερο ότι καλοί δίσκοι πάντα βγαίνουν και ότι επαφίεται στον καθένα να δώσει τον απαραίτητο χρόνο και προσοχή σε έναν δίσκο που ακούει (θυμάμαι άλλες μπλογκοβίζιον που έκανα βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ ότι δεν βγήκε η γαμάτη μουσική ή οι καθοριστικοί δίσκοι και ντρέπομαι τώρα). Επειδή ο χρόνος όμως είναι λίγος αυτό δεν μπορεί να γίνει με πολλούς δίσκους. Έτσι  συνειδητά ή όχι επέλεξα τι θα ακούσω και ήδη πριν το ακούσω προσεκτικά είχαν διαμορφωθεί μέσα μου δεσμοί μαζί του.
Τελειώνοντας για φέτος θα ήθελα να δώσω μια θέση στην εικοσάδα στους The Chills, τους Tame Impala και τον Jim O'Rourke. τους δίσκους των οποίων ακούω αυτές τις μέρες και με εντυπωσιάζουν. Το κυνήγι των δίσκων λόγω της blogovision είναι ψυχαναγκαστικό αλλά και ευχάριστο αν ξέρεις πως να το παίξεις. Φέτος νομίζω το έπαιξα καλύτερα από ποτέ και με όλη μου την ψυχή. Όμως, αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα. Γιορτές ξεκινάνε, γυναίκες κοιμούνται δίπλα μας και θέλουν λίγη προσοχή, πάρτυ έρχονται (δυστυχώς όχι της μπλογκοβίζιον για μένα που μένω μακριά..) Άνοιγμα προς τα έξω λοιπόν!

Α, ξέχασα, νούμερο 1 για φέτος το δισκάκι των Low με τίτλο Ones and Sixes. Σας τα έχω ήδη πει εδώ όπότε... Καλές γιορτές μπλογκοβιζιονάριοι!

NO. 1 LOW - ONES AND SIXES
NO. 2 CAVE CHILDREN - MAYBELAND
NO. 3 SERPENT POWER - SERPENT POWER
NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - DEPRESSION CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #2 CAVE CHILDREN - QUASILAND

Μαζί με τους Whereswilder και τους Social End Products σηματοδοτούν την δυναμική είσοδο των νεοψυχεδελικών γκρουπ στο ελληνικό γίγνεσθαι. To Maybeland ακούγεται όπως καταναλώνεις μια πολύχρωμη καραμέλα με πολλές γεύσεις. Κάθε τραγούδι έχει τη δική του γεύση, άλλο πιο ποπ, άλλο πιο dreamy, άλλο πιο ροκ. Όλος ο δίσκος όμως διακατέχεται από μια φιλοδοξία και μια φρεσκάδα που δε συναντάς από πολλές μπάντες που αναβιώνουν παλαιότερες μουσικές. Τίποτα ανούσιο δεν υπάρχει εδώ, ούτε ένα μέτριο τραγούδι, αντιθέτως τουλάχιστον πέντε δυναμίτες (Μaybeland, I See Death, Pillow Fingers, Antigone, Pelorian), δύο αστρόσκονες (Ovatron, Vixen Tapes), ένα σκεϊταρίστικο πανκάκι (Metaphor) και άλλα ωραία και όμορφα. Μουσική του χθες με τέτοια φρεσκάδα και δυναμική που μόνο στο χθες δεν ανήκει.

NO. 3 SERPENT POWER - SERPENT POWER
NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #3 SERPENT POWER - SERPENT POWER

Έγραφα πριν ένα μήνα περίπου:

Οι Serpent Power είναι ένα νέο γκρουπ που γεννήθηκε μετά από την σύμπραξή δύο μουσικών που έγιναν γνωστοί από τις μπάντες στις οποίες συμμετείχαν και με τις οποίες έκαναν μεγάλη επιτυχία στο βρετανικό νησί την τελευταία δεκαετία και βάλε. Ο λόγος γίνεται για τον Ian Skelley, τον έναν αδερφό ιθύνων νου των The Coral (ο άλλος είναι ο James Skelley),και τον Paul Molloy, βασικό μέλος των The Zutons. Οι δύο μουσικοί βρήκαν πολλά κοινά και αποφάσισαν να πορευτούν μαζί για το καλό το δικό τους αλλά από ότι φαίνεται και για το δικό μας.

Έτσι λοιπόν φέτος κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο τους από τη νεοσύστατη εταιρεία Skeleton Key Records, πίσω από την οποία κρύβονται τα δύο αδέρφια Skelley που αποφάσισαν να κυκλοφορούν όποια μουσική τους αρέσει χωρίς κανένα ταμπού, όπως οι ίδιοι λένε στο site της εταιρείας. Μερικά από τα ονόματα που εμφανίζονται τον τελευταίο χρόνο είναι αυτά των James Skelley and the Intenders, Neville Skelley (κάποιος συγγενής ίσως;), Ian Skelley (ως σόλο), The Sundowners, καθώς και ο τελευταίος δίσκος των The Coral με τίτλο The Curse Of Coral (πρόκειται για παλαιότερα ηχογραφημένα τραγούδια που κυκλοφόρησαν πέρυσι).

Όλα αυτά δίνουν έξτρα ενδιαφέρον στην απόπειρα ακρόασης του Serpent Power, ο ήχος του οποίου δε διαφέρει και πολύ από αυτόν που έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει στους δίσκους των The Coral. Βρετανική ποπ της δεκαετίας του 60 και του 70, με μία κλίση προς την ψυχεδελική εκδοχή της, όταν γνώριζε μεγάλες στιγμές με την βρετανική διείσδυση στις ΗΠΑ. Τα διπλά μελωδικά φωνητικά από τους Skelley και Molloy είναι το χαρακτηριστικότερο στοιχείο όλων σχεδόν των κομματιών. Μελωδίες που οι δημιουργοί τους τις έχουν στο τσεπάκι τους και παραπέμπουν απευθείας στο White Album, το Disraeli Gears, το Piper at the Gates of Dawn και ο κατάλογος συνεχίζεται. Όλες περασμένες από το μοναδικό ψυχεδελικό χρώμα των έμπειρων μουσικών, που πότε έχει ανατολίτικες και άλλοτε απόκρυφες ακόμα και horror αποχρώσεις, πάντα όμως με μια λεπτή (και τόσο βρετανική) αίσθηση του χιούμορ.

Πάρε παραδείγματος χάριν τα βιντεοκλίπ που έχουν γυριστεί για τρία τραγούδια του δίσκου, τα Last Ape in Space, Vampire For Your Love και Lucifer's Dream Box. Στα δύο πρώτα φανταστικά πλάσματα παρελαύνουν σε διαστημικό φόντο με τα μέλη της μπάντας, κωμικές καρικατούρες, να πραγματοποιούν περάσματα σαν κοσμικοί ταξιδευτές του σύμπαντος. Στο τρίτο, ένα κάρο απόκρυφα κλισέ, σταυροί, βρικόλακες, τάφοι, western μετωπικά χτυπήματα και άλλα, ανασύρονται για να παρουσιάσουν σε b-movie την μεγάλη αναμέτρηση μεταξύ των πρωταγωνιστών Skelley και Molloy.

Όσον αφορά τα τραγούδια αυτά καθαυτά, το Serpent Power είναι πλουσιότατο. Άμεσες jangle pop καταθέσεις για να τις αλείψεις πάνω στο πρωινό σου βούτυρο (Candyman, Killer Cherry Pie, Life is A Ball), ), up tempo ψυχεδελοπόπ για να χορέψεις πριν την απογευματινή ή βραδινή σου έξοδο (Last Ape In Space, Vampire of Your Love, Serpent Power), αφοπλιστικές μπαλάντες βγαλμένες από μεγάλες πένες (Dr. Lovecraft's Asylum, The Siren) και για το τέλος η συγκλονιστικότερη στιγμή του δίσκου (και για τον γράφοντα ίσως ολόκληρης της μουσικής χρονιάς), το Lucifer's Dream Box, ένα κομμάτι που αν βρισκόταν σε δίσκο των Cream 45 χρόνια νωρίτερα, σήμερα θα θεωρούταν κλασικό.

Συμπερασματικά, στο ντεμπούτο των Serpent Power δε θα συναντήσεις φαζαριστές κιθάρες αλά Ty Segall, ούτε υπνωτικές επαναλαμβανόμενες μελωδίες αλά Black Angels. Η ψυχεδέλεια που υπηρετούν οι S.P. είναι εκείνη που εξυμνήθηκε από την χρυσή εποχή της βρετανικής ποπ των 60s και που κάθε τόσο ένα νέο γκρουπ αποφασίζει να φέρει στο προσκήνιο. Όταν αυτό μάλιστα κουβαλάει το βάρος των μουσικών που αναμιγνύονται στο εγχείρημα Serpent Power, τότε μπορούμε να μιλάμε για ένα δίσκο με διαχρονική αξία.

Υ.Γ. Δύο μέρες αφότου γράφτηκε το παραπάνω κείμενο, λαμβάνω newsletter στο inbox μου που με ενημερώνει ότι τον προσεχή Μάρτιο οι The Coral κυκλοφορούν το νέο τους δίσκο. Προσκυνάω... "

Από τότε δεν μετάνιωσα καθόλου, αντιθέτως κόλλησα περισσότερο με αυτό τον δίσκο. Και καλύτερο τραγούδι της χρονιάς για τον Ρούμπυ είναι το...

NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.