Ruby's #1

Άλλη μια μουσική χρονιά πλησιάζει προς το τέλος της. Μια χρονιά αρκετά διαφορετική από τις προηγούμενες που συμμετείχα στην blogovision. Είναι η πρώτη χρονιά που δεν μπήκα καν στη διαδικασία να μάθω για το ποιες κυκλοφορίες έβγαιναν όλη τη χρονιά. Δεν επηρεάστηκα από καμία πηγή που δεν εμπιστεύομαι απόλυτα απλά και μόνο για να νιώσω ότι είμαι μέσα στη φάση. Ήταν η πρώτη χρονιά από τότε που κάνω ραδιόφωνο που έμεινα χωρίς ραδιόφωνο για το μεγαλύτερο μέρος της (και συνεχίζεται). Όσο να ναι στο σταθμό που παίζεις ακούς και τους άλλους που δεν παίζουν τα ίδια με σένα αλλά αρέσουν στον περισσότερο κόσμο και παρασύρεσαι και λες γαμάτα. Από την άλλη για πρώτη φορά χάθηκε η επιτυχία, η εμπορικότητα, εκείνο που θα ξεχωρίσει από το χάος και το σωρό των κυκλοφοριών. Με λίγα λόγια, έμεινα χωρίς πηγές, χωρίς διαμεσολαβητές καλής μουσικής. Ευτυχώς για λίγο. Διότι η επανανακάληψη ενός από τους ραδιοφωνικούς ήρωες των φοιτητικών μου χρόνων με έσωσε. Αυτός και ένα μουσικό site κάποιων φίλων συγχωριανών έγιναν οι πηγές μου και δεν έψαξα παραπέρα. Φέτος μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα κομματάρες και βρήκα διέξοδο σε μουσικές και δίσκους που δε θα γνώριζα αν δεν ήμουν συντονισμένος με αυτές τις πηγές. Έγινα μεν πιο indie αλλά νιώθω σα να βρήκα φλέβα χρυσού μετά από αρκετά χρόνια.
Όσον αφορά την blogovision είναι η πρώτη φορά που ενώ επισκέφτηκα αρκετά blog δεν άκουσα τόσες πολλές μουσικές όσο τις άλλες φορές. Ο λόγος είναι επειδή θέλησα να ακούω πολλές φορές τους δίσκους που επέλεξα κάθε μέρα την ώρα που έβρισκα το χρόνο για να ποστάρω. Με αυτό τον τρόπο έχασα πολλές ενδιαφέρουσες μουσικές αλλά σύσφιξα τις σχέσεις μου με τις μουσικές που ήδη γνώριζα. Μέσα από αυτό συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερο ότι καλοί δίσκοι πάντα βγαίνουν και ότι επαφίεται στον καθένα να δώσει τον απαραίτητο χρόνο και προσοχή σε έναν δίσκο που ακούει (θυμάμαι άλλες μπλογκοβίζιον που έκανα βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ ότι δεν βγήκε η γαμάτη μουσική ή οι καθοριστικοί δίσκοι και ντρέπομαι τώρα). Επειδή ο χρόνος όμως είναι λίγος αυτό δεν μπορεί να γίνει με πολλούς δίσκους. Έτσι  συνειδητά ή όχι επέλεξα τι θα ακούσω και ήδη πριν το ακούσω προσεκτικά είχαν διαμορφωθεί μέσα μου δεσμοί μαζί του.
Τελειώνοντας για φέτος θα ήθελα να δώσω μια θέση στην εικοσάδα στους The Chills, τους Tame Impala και τον Jim O'Rourke. τους δίσκους των οποίων ακούω αυτές τις μέρες και με εντυπωσιάζουν. Το κυνήγι των δίσκων λόγω της blogovision είναι ψυχαναγκαστικό αλλά και ευχάριστο αν ξέρεις πως να το παίξεις. Φέτος νομίζω το έπαιξα καλύτερα από ποτέ και με όλη μου την ψυχή. Όμως, αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται για πάντα. Γιορτές ξεκινάνε, γυναίκες κοιμούνται δίπλα μας και θέλουν λίγη προσοχή, πάρτυ έρχονται (δυστυχώς όχι της μπλογκοβίζιον για μένα που μένω μακριά..) Άνοιγμα προς τα έξω λοιπόν!

Α, ξέχασα, νούμερο 1 για φέτος το δισκάκι των Low με τίτλο Ones and Sixes. Σας τα έχω ήδη πει εδώ όπότε... Καλές γιορτές μπλογκοβιζιονάριοι!

NO. 1 LOW - ONES AND SIXES
NO. 2 CAVE CHILDREN - MAYBELAND
NO. 3 SERPENT POWER - SERPENT POWER
NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - DEPRESSION CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #2 CAVE CHILDREN - QUASILAND

Μαζί με τους Whereswilder και τους Social End Products σηματοδοτούν την δυναμική είσοδο των νεοψυχεδελικών γκρουπ στο ελληνικό γίγνεσθαι. To Maybeland ακούγεται όπως καταναλώνεις μια πολύχρωμη καραμέλα με πολλές γεύσεις. Κάθε τραγούδι έχει τη δική του γεύση, άλλο πιο ποπ, άλλο πιο dreamy, άλλο πιο ροκ. Όλος ο δίσκος όμως διακατέχεται από μια φιλοδοξία και μια φρεσκάδα που δε συναντάς από πολλές μπάντες που αναβιώνουν παλαιότερες μουσικές. Τίποτα ανούσιο δεν υπάρχει εδώ, ούτε ένα μέτριο τραγούδι, αντιθέτως τουλάχιστον πέντε δυναμίτες (Μaybeland, I See Death, Pillow Fingers, Antigone, Pelorian), δύο αστρόσκονες (Ovatron, Vixen Tapes), ένα σκεϊταρίστικο πανκάκι (Metaphor) και άλλα ωραία και όμορφα. Μουσική του χθες με τέτοια φρεσκάδα και δυναμική που μόνο στο χθες δεν ανήκει.

NO. 3 SERPENT POWER - SERPENT POWER
NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #3 SERPENT POWER - SERPENT POWER

Έγραφα πριν ένα μήνα περίπου:

Οι Serpent Power είναι ένα νέο γκρουπ που γεννήθηκε μετά από την σύμπραξή δύο μουσικών που έγιναν γνωστοί από τις μπάντες στις οποίες συμμετείχαν και με τις οποίες έκαναν μεγάλη επιτυχία στο βρετανικό νησί την τελευταία δεκαετία και βάλε. Ο λόγος γίνεται για τον Ian Skelley, τον έναν αδερφό ιθύνων νου των The Coral (ο άλλος είναι ο James Skelley),και τον Paul Molloy, βασικό μέλος των The Zutons. Οι δύο μουσικοί βρήκαν πολλά κοινά και αποφάσισαν να πορευτούν μαζί για το καλό το δικό τους αλλά από ότι φαίνεται και για το δικό μας.

Έτσι λοιπόν φέτος κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο τους από τη νεοσύστατη εταιρεία Skeleton Key Records, πίσω από την οποία κρύβονται τα δύο αδέρφια Skelley που αποφάσισαν να κυκλοφορούν όποια μουσική τους αρέσει χωρίς κανένα ταμπού, όπως οι ίδιοι λένε στο site της εταιρείας. Μερικά από τα ονόματα που εμφανίζονται τον τελευταίο χρόνο είναι αυτά των James Skelley and the Intenders, Neville Skelley (κάποιος συγγενής ίσως;), Ian Skelley (ως σόλο), The Sundowners, καθώς και ο τελευταίος δίσκος των The Coral με τίτλο The Curse Of Coral (πρόκειται για παλαιότερα ηχογραφημένα τραγούδια που κυκλοφόρησαν πέρυσι).

Όλα αυτά δίνουν έξτρα ενδιαφέρον στην απόπειρα ακρόασης του Serpent Power, ο ήχος του οποίου δε διαφέρει και πολύ από αυτόν που έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει στους δίσκους των The Coral. Βρετανική ποπ της δεκαετίας του 60 και του 70, με μία κλίση προς την ψυχεδελική εκδοχή της, όταν γνώριζε μεγάλες στιγμές με την βρετανική διείσδυση στις ΗΠΑ. Τα διπλά μελωδικά φωνητικά από τους Skelley και Molloy είναι το χαρακτηριστικότερο στοιχείο όλων σχεδόν των κομματιών. Μελωδίες που οι δημιουργοί τους τις έχουν στο τσεπάκι τους και παραπέμπουν απευθείας στο White Album, το Disraeli Gears, το Piper at the Gates of Dawn και ο κατάλογος συνεχίζεται. Όλες περασμένες από το μοναδικό ψυχεδελικό χρώμα των έμπειρων μουσικών, που πότε έχει ανατολίτικες και άλλοτε απόκρυφες ακόμα και horror αποχρώσεις, πάντα όμως με μια λεπτή (και τόσο βρετανική) αίσθηση του χιούμορ.

Πάρε παραδείγματος χάριν τα βιντεοκλίπ που έχουν γυριστεί για τρία τραγούδια του δίσκου, τα Last Ape in Space, Vampire For Your Love και Lucifer's Dream Box. Στα δύο πρώτα φανταστικά πλάσματα παρελαύνουν σε διαστημικό φόντο με τα μέλη της μπάντας, κωμικές καρικατούρες, να πραγματοποιούν περάσματα σαν κοσμικοί ταξιδευτές του σύμπαντος. Στο τρίτο, ένα κάρο απόκρυφα κλισέ, σταυροί, βρικόλακες, τάφοι, western μετωπικά χτυπήματα και άλλα, ανασύρονται για να παρουσιάσουν σε b-movie την μεγάλη αναμέτρηση μεταξύ των πρωταγωνιστών Skelley και Molloy.

Όσον αφορά τα τραγούδια αυτά καθαυτά, το Serpent Power είναι πλουσιότατο. Άμεσες jangle pop καταθέσεις για να τις αλείψεις πάνω στο πρωινό σου βούτυρο (Candyman, Killer Cherry Pie, Life is A Ball), ), up tempo ψυχεδελοπόπ για να χορέψεις πριν την απογευματινή ή βραδινή σου έξοδο (Last Ape In Space, Vampire of Your Love, Serpent Power), αφοπλιστικές μπαλάντες βγαλμένες από μεγάλες πένες (Dr. Lovecraft's Asylum, The Siren) και για το τέλος η συγκλονιστικότερη στιγμή του δίσκου (και για τον γράφοντα ίσως ολόκληρης της μουσικής χρονιάς), το Lucifer's Dream Box, ένα κομμάτι που αν βρισκόταν σε δίσκο των Cream 45 χρόνια νωρίτερα, σήμερα θα θεωρούταν κλασικό.

Συμπερασματικά, στο ντεμπούτο των Serpent Power δε θα συναντήσεις φαζαριστές κιθάρες αλά Ty Segall, ούτε υπνωτικές επαναλαμβανόμενες μελωδίες αλά Black Angels. Η ψυχεδέλεια που υπηρετούν οι S.P. είναι εκείνη που εξυμνήθηκε από την χρυσή εποχή της βρετανικής ποπ των 60s και που κάθε τόσο ένα νέο γκρουπ αποφασίζει να φέρει στο προσκήνιο. Όταν αυτό μάλιστα κουβαλάει το βάρος των μουσικών που αναμιγνύονται στο εγχείρημα Serpent Power, τότε μπορούμε να μιλάμε για ένα δίσκο με διαχρονική αξία.

Υ.Γ. Δύο μέρες αφότου γράφτηκε το παραπάνω κείμενο, λαμβάνω newsletter στο inbox μου που με ενημερώνει ότι τον προσεχή Μάρτιο οι The Coral κυκλοφορούν το νέο τους δίσκο. Προσκυνάω... "

Από τότε δεν μετάνιωσα καθόλου, αντιθέτως κόλλησα περισσότερο με αυτό τον δίσκο. Και καλύτερο τραγούδι της χρονιάς για τον Ρούμπυ είναι το...

NO. 4 WHERESWILDER - YEARLING
NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #4 WHERESWILDER - YEARLING

Πρέπει να ήταν μέσα Οκτώβρη όπου το κυνήγι για την συμπλήρωση της 20άδας είχε αρχίσει να ανάβει, όταν ενώ κοίταζα κάτι στον ιστό ταυτόχρονα είχα ξεχάσει το you tube ανοιχτό. Τελειώνει το τραγούδι που άκουγα και μπαίνει ένα πιασάρικο σκληρό (αλλά όχι πολύ σκληρό, ξέρετε τώρα) ριφάκι, και λέω αυτό αποκλείεται να είναι το ίδιο συγκρότημα που άκουγα προηγουμένως. Το αφήνω κανά λεπτό να παίξει και μέχρι να κοιτάξω τη σελίδα με έχει συνεπάρει. Και κοιτάζω και λέω μα βέβαια οι Whereswilder, έχω ακούσει κολακευτικά σχόλια γι'αυτούς. Για να μην πολυλογώ αφήνω το Yearling να παίξει ολόκληρο έχοντας μπει στα βαθιά μεσάνυχτα και από τότε δε διαμαρτυρήθηκα πολλές φορές που ο ύπνος μου διαταράχθηκε. Καθώς αν είναι να ακούς έναν τέτοιο δίσκο ας είναι και στις 1 το βράδυ.
Οι Whereswilder μου αρέσουν γιατί παίζουν neo-psych που συνδυάζει στοιχεία από 90s indie και stoner rock. Πόσο πιο αγαπημένο δηλαδή γίνεται; Με μια κουβέντα είναι σαν να ακούς την τέλεια σύμπραξη των Doves, Kyuss και Beatles της εποχής Revolver. Το έχουν αποκαλύψει και οι ίδιοι εξάλλου ότι μια ομαδική ακρόαση του Revolver τους έβαλε στο στούντιο (που μοιράζονται με τους Planet of Zeus!!!) για να γράψουν το δίσκο.
Από εκεί και πέρα, το Yearling μέχρι τη μέση της διάρκειάς του είναι ακαταμάχητο. Το εναρκτήριο Something About Her και τα επόμενα Captain Panic και Snow είναι σύγχρονα psych διαμάντια που άνετα θα ζήλευαν ο Ty Segall και οι Tame Impala (για να μην πω οι Lennon-McCartney). Τα In my Head και Panic κινούνται σε πιο indie αισθητική, ρυθμικά, ατμοσφαιρικά, καλειδοσκοπικά ηχοτοπία που θυμίζουν από Charlatans μέχρι Foo Fighters και Brian Jonestown Massacre. Από τη μέση και μετά ο δίσκος δεν έχει τις μεγάλες κομματάρες αλλά αποτελεί μια συνεκτική και ολοκληρωμένη πρόταση για το πως παίζεται το psych rock σήμερα, δηλαδή εμπλουτισμένο με όλα τα ωραία που μας έχει προσφέρει η πρόσφατη ροκ ιστορία και ιδιαίτερα εκείνη της δεκαετίας του 90.




NO. 5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE
NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #5 THE LOVELY EGGS - THIS IS OUR NOWHERE

Οι The Lovely Eggs δοξάζουν το rock 'n roll. Με μια κιθάρα και ένα ντραμς παίζουν underground indie-punk-pop ύμνους. Το This is Nowhere είναι ο τέταρτος δίσκος τους ενώ έχουν κυκλοφορήσει κάμποσα σιγκλάκια, δύο eps, μια κασέτα και έχουν συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές.

Το duo των Holly Ross (κιθάρα, φωνή) και David Blackwell (τύμπανα) που μάλιστα είναι και παντρεμένο ζευγάρι, παραδίδει μαθήματα διασκεδαστικού indie rock. Αν σας έχουν λείψει οι Breeders, οι Hole και οι Veruca Salt ή αν έχετε ξεχάσει τα νιάτα σας η ακρόαση του δίσκου αυτού επιβάλλεται. Επειδή δεν είμαστε στο 1994 βέβαια οι Lovely Eggs είναι γενικώς άγνωστοι (και από ότι βλέπω στην blogovision παντελώς άφαντοι) και τα μεγάλα sites και περιοδικά δεν γράφουν τίποτα γι'αυτούς. Κάτι που δε νομίζω ότι τους χαλάει γιατί το ζευγάρι έχει συνειδητά επιλέξει τον ανεξάρτητο δρόμο όσον αφορά την παραγωγή και προώθηση των δίσκων του.

Παρόλα αυτά τα τραγούδια τους είναι θορυβώδη ποπ διαμαντάκια, μελιστάλαχτα, μελωδικά, ζόρικα, σέξι, ανεπιτήδευτα. Που σημαίνει ότι οι The Lovely Eggs τα χώνουν κανονικά και το εννοούν. Στα 31 λεπτά αυτού του δίσκου χτυπιέσαι και χαίρεσαι που ο ήχος αυτός ζει και βασιλεύει, έστω και μόνο στα underground σαλόνια. Το Magic Onion είναι το πρώτο single και είναι από τα αγαπημένα tracks της χρονιάς. Σε έναν δικαιότερο κόσμο θα έκανε παρέα στο Cannonball και το Pedestrian At Best στα rock dancefloors (υπάρχουν τέτοια ακόμα πουθενά;) To Goofin' Around (in Lancashire) είναι το δεύτερο single και θυμίζει Yo La Tengo στις πιο γκαζομένες στιγμές τους. Από κει και πέρα όλα τα τραγούδια είναι κολλητικά και το άλμπουμ παίζει στο repeat για τέταρτη φορά μέχρι να τελειώσουν αυτές οι γραμμές. Ρίξτε μια ματιά και στο site της μπάντας, είναι διασκεδαστικότατο, ειδικά τα t-shirts είναι νοστιμούτσικα.

NO. 6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOUR
NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #6 ALABAMA SHAKES - SOUND AND COLOR

NO. 7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE
NO. 8 NOVELLA - LAND
NO. 9 COURTNEY BARNETT - SOMETIMES I SIT AND THINK ....

ΝΟ. 10 JACCO GARDNER - HYPNOPHOBIA
NO. 11 WILCO - STAR WARS
ΝΟ. 12 SUNDOWNERS - SUNDOWNERS
NO. 13 MINI MANSIONS - THE GREAT PRETENDER
ΝΟ. 14 BEACH HOUSE - STRAWBERRY CHERRY
ΝΟ. 15 BOP ENGLISH - CONSTANT BOP
NO. 16 MOA BONES - SPUN
ΝΟ. 17 JULIA HOLTER - HAVE YOU IN MY WILDERNESS

NO. 18 SUFJAN STEVENS - CARRIE AND LOWELL

NO. 19 JOANNA GRUESOME - PEANUT BUTTER

NO. 20 THEE HOLY STRANGERS - T.H.S.

Ruby's #7 UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA - MULTI LOVE

Μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο δεν είχα υπόψη ούτε τον τίτλο του 3ου άλμπουμ των UMO, ούτε τους τίτλους των τραγουδιών, ούτε το εξώφυλλο του δίσκου. Επίσης δεν έχω δει καμία φωτογραφία τους, βίντεο κλιπ ή ζωντανή εμφάνισή τους. Και βέβαια δεν ξέρω τίποτα για τα μέλη τους, ούτε ονόματα, ούτε χώρα προέλευσης, ούτε άλλες μπάντες, ούτε...Ότι ήξερα για τους UMO το έμαθα από την παρουσίαση του gone4sure στο δεύτερο άλμπουμ τους και φυσικά από τότε το έχω ξεχάσει.
Το Multi-love το βάζω απλά να παίξει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς παύση. Όπως και το II, όπως κάνω αυτή την ώρα και με το ντεμπούτο τους που δεν έχω ακούσει ποτέ αλλά είναι εξίσου απολαυστικό όσο τα επόμενα. Αυτός είναι και ο λόγος που φιγουράρει σε τόσο υψηλή θέση ένας δίσκος που δεν έχει μεν τις συγκλονιστικές στιγμές του II αλλά που είναι πιο ομοιογενής, πιο χορευτικός αλλά και πιο τρελός.
Aν θέλουμε να περιγράψουμε τον ήχο των UMO θα χάσουμε οποιαδήποτε αξιοπιστία έχουμε ως μουσικογραφιάδες. Παρόλα αυτά ας προσπαθήσουμε γιατί δεν είμαστε και τίποτα σοβαροί μουσικογραφιάδες (διαβάζω στη Wikipedia ότι παίζουν psychedelic pop rock, R&B, garage rock, Lo-fi music και γελάω). Τους συγκρίνουν με τους Mgmt αλλά εκείνοι έχουν κλειστά όλα τα high-fi στις κονσόλες τους. Μοιάζουν με τον Ariel Pink αλλά δεν ηχοτρομοκρατούν ούτε προκαλούν παρότι η ανορθοδοξία είναι βασική τους αρχή στον τρόπο σύνθεσης. Με τους Foxygen δεν μοιράζονται το χίπικο όραμα αυτών. Και σε αντίθεση με όλες τις ψυχεδελικές μπάντες των 60s, αυτοί στο Multi-love βάζουν μπιτάκι και μας χορεύουν.
Αυτός ο χορευτικός, εξωστρεφής ήχος χαρακτηρίζει το νέο άλμπουμ τους και το κάνει τόσο διαφορετικό από το II. Εν πρώτοις ακρόασης αυτό ξενίζει διότι οι κιθάρες είναι λιγότερες, ο ψυχεδελικός χαρακτήρας ασαφής και οι μελωδίες φαίνεται να υπηρετούν ένα πιο ελαφρύ αισθητικά προσανατολισμό (νταξει, λες και στους προηγούμενους δίσκους ήταν πιο βαρύς, τι σημαίνει τώρα και αυτό;). Σημαίνει ότι λείπουν τα ψυχεδελικά ροκ tracks και εμφανίζονται καθαρές οι funky και dance επιρροές. Μα είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο, ότι οι UMO μετά από πολλές ακροάσεις κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο που ακούω τη μουσική τους και ανανεώνουν το ενδιαφέρον μου για τις μελλοντικές τους καταθέσεις.
Εκείνο που δε λείπει για άλλη μια φορά είναι η μοναδική ιδιοσυγκρασιακή τραγουδοποιΐα του τραγουδιστή τους (πως τον λένε είπαμε;). Ευαισθησία και πάθος δοσμένα με lo-fi συνταγή, σοφή επιλογή που σώζει από τον μελοδραματισμό. Δε λείπουν οι μελωδικότατες στιγμές ούτε οι νεοκυματικοί συνθιακοί συλλαβισμοί. Eν ολίγοις δε λείπει τίποτα, αντ'αυτού περισσεύουν η ευαισθησία (Multi-love, Necessary Evil), η τρέλα (Like Acid Rain), η υποχθόνια γκλαμουριά (Ur Life One Night), η αποθέωση του ρυθμού (Can't Keep Checking My Phone, Stage or Screen), η πιο εύστοχη χρήση του σαξόφωνου της χρονιάς μετά το Sea Calls Me Home της Julia Holter (Extreme Wealth and Casual Cruelty), η φάνκυ απλότητα (The World is Crowded) η αποδόμηση της έντεχνης προοδευτικότητας (Puzzles). Και άλλες πολλές ασκήσεις ύφους που είτε υπάρχουν πραγματικά είτε ο γράφον τις πλάθει βερμπαλιστικά, δεν παύουν να γεννούν εικόνες, αισθήσεις, φαντασιώσεις που μετατρέπουν σε απόλαυση την ακρόαση αυτού του δίσκου.

Υ.Γ. Μόλις είδα και φωτογραφία των UMO. Εντάξει, έτσι εξηγούνται όλα. Γκρουπάρα!