ruby in a music comma

Αλλαγή ώρας εκπομπής

2012-01-26T12:29:00.001-08:00

Από το Σάββατο 28/01 αλλάζει η ώρα εκπομπής του vkp στο mojo radio 107,7. Έπειτα από δυόμισι χρόνια στις 4 με 6 κάθε Σάββατο και Κυριακή μεταφερόμαστε στις 6 με 8. Πιο ραδιοφωνικά, πιο απογευματινά, πιο ορεξάτα. Καλές μας εκπομπές και καλή σας ακρόαση!

Cancelled ! vkp presents indie tunes - Steps @ Naja Wednesday 25 Jan

2012-01-23T09:44:00.000-08:00

MK-O

2012-01-13T14:28:00.000-08:00

Αντιγράφω από το mic.gr

Οι ΜΚ-Ο δεν αποτελούν ένα νεοφερμένο γκρουπ με συσσωρευμένες ανησυχίες που επιβάλλεται οπωσδήποτε να ξεπροβάλλουν μαζικά και με ορμητική ροή. Οικοδομούν προσηλωμένα και προσανατολισμένα τις ηχοδομές τους απ' το 2006 και το Ovation, με κοινό παρονομαστή την εύλογη ανάγκη τους για αυτοσχεδιασμό και την ατέρμονη αναζήτηση της χημείας μεταξύ ρυθμού και μελωδίας. Η μουσική παράδοση που μεταγγίστηκε απ' την "μαύρη ήπειρο" στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και τις ΗΠΑ, κοιτά κατάματα την art rock φιλοσοφία και την electro αμφίεση της Γηραιάς Αλβιόνας. Οι επιδιώξεις του υποφαινόμενου καλλιτεχνικού ντουέτου της Μαρίνας Καναβάκη και του Σωκράτη Παπαχατζή (aka Oannes) δεν αρκούνται στην κατάλληλη μουσική κατάρτιση, μα προχωρούν στην ενσωμάτωσή αυτής σε ένα άκρως ιδιόμορφο ηχητικό πλάνο. Ως συνέπεια αυτού, προκύπτουν τραγούδια με βάθος, που παρά την πολυπλοκότητα τους δύνανται να χαρακτηριστούν ως και ευκολομνημόνευτα. Φτάνοντας στην νέα δεκαετία, παραδίδουν τον τρίτο τους δίσκο με σαφείς κοινωνικοπολιτικές νύξεις. Η σκυτάλη δική τους, λοιπόν, ώστε να μας μεταφέρουν ιδέες, σκέψεις, συναισθήματα που περιβάλλουν το φρέσκο τους δημιούργημα Blues for the White Niggerκαι καθεμία απ' τις συνθέσεις του ειδικότερα - Π.Σ.

Τα κομμάτια του άλμπουμ αποτελούν χαλαρή ενότητα που διέπεται από μια κεντρική ιδέα. Πρόκειται στην ουσία για ένα σχόλιο πάνω στο πως η [λευκή] εξουσία εκμεταλλεύθηκε τη δύναμη της μαύρης κουλτούρας για να σπρώξει τεράστιες μάζες λευκών στο κοινωνικό περιθώριο όπου πάντα κρατούσε τους νέγρους. Το "ροκ" αποτέλεσε ένα από τα κύρια εργαλεία της. Αν ο αυθεντικός bluesman έγινε διάσημος τραγουδώντας την μοναξιά του, το blues του λευκού νέγρου είναι η ανωνυμία του. Το blues της ανωνυμίας γεννά την φιλοδοξία του σταρ, υποβολιμιαία ούτως ή άλλως από κάθε μέσο που περιλαμβάνει εικόνες, από τα περιοδικά και τον κινηματογράφο μέχρι την τηλεόραση και το ίντερνετ.

Από "μορφολογική" άποψη το άλμπουμ έχει στοιχεία ...blues, jazz, funk, soul και ηλεκτρονικής, καθώς και επιρροή από το progressive rock των '70s - με την έννοια όχι της "επίδειξης τεχνικής", όπως το θέλουν κάποιοι, αλλά της περιπέτειας και του ψαξίματος πέρα από τις συμβάσεις της τραγουδιστικής φόρμας.

Τα μέσα που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι αποκλειστικά ηλεκτρονικά, πέρα από κάποιες κιθάρες. Ηχογραφήσαμε στο σπιτικό μας στούντιο και για το μιξάρισμα δουλέψαμε με τον Γιώργο Πρινιωτάκη στο Arttracks.

Τα κομμάτια

"Desdaimona by Night":

Εισαγωγή με νυχτερινό γλίστρημα μέσα από τους δρόμους της πόλης, καθώς ο ήρωας [μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε] οδηγεί για να συναντήσει την "καλή" του. Με δεδομένο ότι πρόκειται για λευκό μεταμφιεσμένο σε μαύρο ["Blackface", βλ. παρακάτω] το όνομα Desdaimona παραπέμπει στη γυναίκα του πρώτου Blackface στην ιστορία, που δεν ήταν άλλος από τον Οθέλλο. Το κομμάτι ξεκινάει ατμοσφαιρικά για να συνεχιστεί σαν ηλεκτρονικό swing.

"Blackface":
'Blackface' ονομάσθηκαν οι λευκοί που τον 19ο και τον 20ο αι. έδιναν σώου μεταμφιεσμένοι σε νέγρους, μιμούμενοι τον τρόπο ομιλίας, τα "καμώματα" και τη μουσική εκείνων. Το κομμάτι είναι ένα είδος ψυχεδελικού ηλεκτρονικού funk με blue χρώματα. Τα γερμανόφωνα hip hop samples σχετίζονται με το ότι η μίμηση του νέγρου παρία εκ μέρους του λευκού είναι άνωθεν διατεταγμένη από μια εξουσία, που κατασκευάζει μ' αυτό τον τρόπο ένα δαφνοστεφανωμένο περιθώριο, στοιβάζοντας εκεί ανθρώπους, ανεξαρτήτως χρώματος. Τα samples αποτελούν ταυτόχρονα φόρο τιμής στο "The Third Reich'nRoll" των Residents.

"One Touch [15']":
Μια παρωδία "χλιδάτου" jazzy house με "αισθησιακά" γυναικεία vocals, το soundtrack ενός κόσμου όπου κυριαρχούν το sex, το glamour και η απατηλή δόξα. Ένα κόσμο στον οποίο βαυκαλίζεται ότι θα μπει σαν star ο λευκός νέγρος, εξαργυρώνοντας ένα επίκτητο loser attitude. Το κομμάτι τελειώνει μέσα σε κομφούζιο και κακοφωνίες.

"White Nigger Blue 1" & "White Nigger Blue 2":
Αν και instrumental, είναι το κεντρικό θέμα του άλμπουμ. Μιλάει για απογοήτευση και αδιέξοδο, με το πρώτο μέρος πιο εσωστρεφές, βασισμένο στο πιάνο - μια κάπως "σοπενική" προσέγγιση στις blue νότες. Το δεύτερο μέρος είναι το πέρασμα στην επόμενη "πίστα", το ξεχείλισμα ενός ποτηριού που γέμιζε σε όλη διάρκεια του πρώτου. Το κομμάτι έχει φτιαχτεί με την τεχνοτροπία του οργανωμένου αυτοσχεδιασμού.

"Artifacts":
Τίθεται, ειρωνικά, το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης/διαμόρφωσης της προσωπικότητας. Η κεντρική ιδέα είναι: Αν είμαι το αποτέλεσμα ανεξέλεγκτων εξωτερικών επιδράσεων πάνω στις ανεξέλεγκτες προδιαγραφές μου, είμαι κι εγώ εξ ορισμού ανεξέλεγκτος. Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει, για τι; Πρόκειται για το πιο λιτό ηχητικά κομμάτι: φωνή, πιάνο, vibes.

"Drowning in Debts":
Παραλληλισμός ανάμεσα στην οικονομική χρεοκοπία ενός ανθρώπου που έμαθε να ζει με δανεικά και στην ψυχολογική κατάπτωση κάποιου που συνειδητοποιεί ότι είναι γαλουχημένος με μια κουλτούρα πλαστικών ηρώων και ευπώλητων αφηγήσεων. Η μουσική έχει ένα απειλητικό τόνο επικείμενου τέλους, με περάσματα που ακολουθούν progressive νοοτροπία παραλλαγών στο βασικό θέμα, οι blues καταβολές του οποίου όμως είναι σαφείς.

"Lockstep":
Η ιστορία συνεχίζεται, παραλληλίζοντας την εμπειρία φυλάκισης του υπερχρεωμένου με την διαδικτυακή σύνδεσή του με "ολόκληρο τον κόσμο". Η ιδέα έχει να κάνει με τον εγκλωβισμό σε μια εικονική πραγματικότητα - οικουμενική φυλακή με πρόφαση την επικοινωνία. Πρόκειται για το μόνο 100 % ροκ κομμάτι του άλμπουμ. Αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως, μια οργανική, δηλαδή, εισαγωγή να προηγείται του τραγουδιστικού μέρους, έχουμε εδώ μια φωνητική εισαγωγή της οποίας επακολουθεί το κυρίως, οργανικό κομμάτι.

"Transfiguration":
Ξεκινάει σε κλίμα "ονειρικής" ορχηστρικής jazz για να εξελιχθεί βήμα βήμα στην κορύφωση ενός progressive rock κρεσέντου με αναφορές στα '70s. Όλα αυτά στο πλαίσιο του βυθίσματος του ήρωα σε μια ληθαργική κατάσταση "μεταμόρφωσης", με παραισθητικές φωνές που ψιθυρίζουν εντολές στο αυτί του.

"Star with No Name":
Η φράση που "κάποιος" ψιθυρίζει στο αυτί του ήρωα στο σβήσιμο του
"Transfiguration" είναι: "You have no name". Το επόμενο λοιπόν κομμάτι, αυτό εδώ, έχει τίτλο "Star with No Name". Ένα λευκό funk με φορτισμένο ρεφρέν, που σηματοδοτεί το ξύπνημα και την έξοδο του λευκού/νέγρου παρία από το [συμβολικό] cornfield. Το αίσθημα της ανάτασης συνυπάρχει μ' εκείνα της απόγνωσης και της αγωνίας.

"The Angel's Machine":
Με την έξοδο από το νυχτερινό τοπίο, αυτό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του άλμπουμ, ο ήρωας λούζεται στο φως. Το κομμάτι δίνει την εικόνα ενός ουρανού με αγγέλους που προβάλλουν από τα σύννεφα με μηχανικές κινήσεις, σαν μέλη μιας κουρδιστής χορωδίας. Επιρροή εδώ είναι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Philip Glass του Koyaanisqatsi.

"Disco Utopia":
Φινάλε με electro kraut και disco beat, καθώς ο ήρωας αναχωρεί για την προσωπική του ουτοπία. Το γερμανικό, ξανά, sample μιλά για "freie music wie wasser oder luft", δηλαδή, "μουσική ελεύθερη όπως το νερό και ο αέρας", διφορούμενη αναφορά στην κουλτούρα του free downloading. Με το σβήσιμο του κομματιού μέσα στα κύματα, περνάει φευγαλέα η "σκιά" ενός θέματος, υπόμνηση της πιθανότητας η απελευθέρωση να μην είναι αληθινή, αλλά απλή συνέχεια του εφιάλτη.

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Πόσο καιρό έχω να δω κάποιον μουσικό που να αποτυπώνει τον κοινωνικό του προβληματισμό σε ήχους με σαφήνεια και δομή, με όραμα και σκοπό, όχι ανερμάτιστα και με μόνο όπλο την πρόζα του ήχου που και καλά "αντιπροσωπεύει". Οι ΜΚ-Ο όσο τους ακούω δεν αντιπροσωπεύουν κανένα είδος, παίζουν γαμάτη μοντέρνα μουσική. Επιτέλους λίγη διανόηση στην ποπ μουσική.

Blogovision 2011 - Τα αποτελέσματα!

2011-12-23T03:16:00.000-08:00

Βγήκαν τα αποτελέσματα της φετινής blogovision, του θεσμού που μονοπωλεί αυτό το Blog και πολλά άλλα κάθε Δεκέμβριο. Τα αναλυτικά αποτελέσματα, μπορείτε να τα δείτε στο blog του gone4sure που εμπνεύστηκε την όλη φάση (η οποία έχει διευρυνθεί και για αυτό μιλάμε για θεσμό).

01. PJ Harvey “Let England Shake”

02. Bon Iver “Bon Iver”

03. John Maus “We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves”

04. Radiohead “King Of Limbs"

05. EMA “Past Life Martyr Saints”

06. Florence & The Machine “Ceremonials”

07. Girls “Father Son Holy Ghost”

08. James Blake “James Blake”

09. Danger Mouse & Daniele Lupi “Rome”

10. M83 “Hurry Up We’re Dreaming"

11. Tom Waits “Bad As Me"

12. Weeknd “House Of Balloons”

13. Wild Beasts “Smother”

14. Nicolas Jaar “Space Is Only Noise”

15. Tori Amos “Night Of Hunters”

16. Anna Calvi “Anna Calvi”

17. Washed Out “Within And Without”

18. Cults “Cults”

19. Adele “21″

20. Dirty Beaches “Badlands”

Αυτό ήταν, ΤΕΛΟΣ, έπαθα Overdose μουσικής. Μια εβδομάδα off στο Παρίσι δε θα με χαλάσει βέβαια... Επειδή λοιπόν βιάζομαι να την κάνω κατά κει, στέλνω πολλά ευχαριστώ σε όσους διάβασαν αυτό το blog και καλές γιορτές! Αφιερωμένο...

NO. 1 THE GO! TEAM - ROLLING BLACKOUTS

2011-12-21T00:05:00.000-08:00

NO. 1 THE GO! TEAM – ROLLING BLACKOUTS

*(Ξανακάνω την ανάρτηση για το no. 1 σήμερα γιατί κάτι τρέχει με το blog και δεν εμφανίζεται στο google reader η χθεσινή ανάρτηση)Φτάνουμε έτσι στο τέλος της φετινής μαραθώνιας blogovision με πάνω από 150 bloggers από την ημεδαπή να ψηφίζουν τα αγαπημένα τους albums για το 2011. Και φέτος το ευχαριστήθηκα τα μέγιστα και μπορώ να πω ότι από την στιγμή που ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του διαγωνισμού νωρίς το Νοέμβριο, ζω στον αστερισμό της blogovision. Τι λέω τώρα, τολμώ να πω ότι από την αρχή της χρονιάς ακούω μουσική με απώτερο σκοπό να φτιάξω αυτή την καταραμένη λίστα. Ψυχαναγκαστικό, το παραδέχομαι αλλά και αποζημιωτικό όταν φτάσει η ώρα της κρίσης.
Αυτή η ώρα λοιπόν φέτος μου έδειξε ότι τους δίσκους που επιλέγεις να κατεβάσεις, να ακούσεις, να επενδύσεις, πρέπει να τους εμπιστεύεσαι, να μην τους πετάς με μια πρώτη μέτρια ακρόαση. Ταυτόχρονα μου έδειξε ότι δεν αξίζει να κουράζεις ένα άκουσμα που δε σου πηγαίνει επειδή αρέσει σε πολλούς άλλους. Και ότι όσο περισσότερο δεν έχεις αγαπήσει τη λίστα σου και δε σε αντιπροσωπεύει τόσο περισσότερη μοναξιά θα νιώθεις.
Έτσι κι εγώ φέτος αν έπρεπε να κάνω αλλαγές στην εικοσάδα μου, αυτές θα ήταν ελάχιστες, ακόμα και μετά την ακρόαση τόσων πολλών μουσικών από τους blogovisioners. Ίσως άξιζε μια θέση στο The Whole Love των Wilco, ενώ ο Kurt Vile δε με άφησε αδιάφορο. Επίσης εντυπωσιακός ο Cass McCombs και ιδιαίτερα το τραγούδι The County Line. Υπάρχουν βέβαια δίσκοι που θα ήθελα να ακούσω ολόκληρους και ίσως μου άλλαζαν τη γνώμη όπως αυτοί των Still Corners, των Yuck, των Liturgy, του The Boy, που με απογοήτευσε πέρσι και δεν του έδωσα σημασία φέτος. Πολύ δύσκολα όμως θα άλλαζε η κορυφή μου που αποτελεί τον καλύτερο δίσκο που έχω ακούσει από την εποχή του ντεμπούτου των Fleet Foxes.
Στις απογοητεύσεις τώρα (οκ, αυτά έπρεπε να γραφτούν πριν την έναρξη του παιχνιδιού αλλά τώρα έχω το χρόνο), οι κύριοι για τους οποίους μόλις έγινε λόγος με απογοήτευσαν πολύ. Επίσης, αν και όχι κακό το Skying των Horrors, ήταν χλιαρό και με ενόχλησε η τόσο μεγάλη σημασία που του δόθηκε, ενώ οι Wild Beasts με αποκοίμισαν χωρίς να μου προσφέρουν μια αξιόλογη μελωδία. Τέλος, όλη η σειρά της νέας dubstep μπαλάντας και τα συναφή (the Weeknd, James Blake, Nicolas Jaar, Jamie Woon) με άφησε ως επί το πλείστον αδιάφορο, ενώ κάτι EMA, Bon Iver, Cults, John Maus, Rapture ενώ μου αρέσουν δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο λατρεία (τα θέλει τώρα ο κώλος μου).
Να ευχαριστήσω το ταίρι μου που επιμελήθηκε της φανταστικής αφίσας που συνόδευσε τα φετινά (και τα περσινά και τα προπέρσινα και ακόμα πιο πίσω) καλύτερα της χρονιάς. Να την ευχαριστήσω επίσης που είναι ο πρώτος σύντροφος στα προσωπικά μου ακούσματα και ο αποφασιστικότερος κριτής τους και να της πω ότι όσο υπάρχουν μουσικές καλές θα τις ακούμε μαζί. Όπως αυτές των The Go! Team που τις λατρέψαμε και οι δύο. Χρόνια πολλά σε όλους και καλά να μας μπει η νέα χρονιά!

NO. 1 THE GO! TEAM – ROLLING BLACKOUTS
NO. 2 …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD – TAO OF THE DEAD
ΝΟ. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE
NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI
NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’
NO. 6 MASTODON – THE HUNTER
NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Να τη και η εκπομπή με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Τσιμπήστε το εδώ

NO. 2 …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD – TAO OF THE DEAD

2011-12-19T07:25:00.000-08:00

NO. 2 …AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD – TAO OF THE DEAD

Δεν περίμενα πλέον από τους Trail of Dead να βγάλουν τέτοια δισκάρα. Οκ, το The Century of Self πριν 2 χρόνια ήταν αξιόλογο αλλά όχι και αξιομνημόνευτο. Είχα μείνει λοιπόν να παρακολουθώ τις δουλειές τους λόγω της αγάπης μου για τον ασυμβίβαστο ήχο και για αυτό που αντιπροσωπεύουν, το γεμάτο ενέργεια και περιπέτεια ALTERNATIVE ROCK τους (με κεφαλαία παρακαλώ). Οι μνήμες εξάλλου του Source, Tags and Codes του 2002 είχαν ξεθωριάσει και το μόνο που έμενε ήταν τα live στο youtube και η εκ των πολύ υστέρων μετάνοιά μου που δεν έκανα τον κόπο να πάω να τους δω στην Αθήνα στα τέλη του 2006.
Αυτοί όμως επιστρέφουν με έναν δίσκο οδοστρωτήρα, τολμώ να πω καλύτερο από το Source, tags and codes τουλάχιστον στο να σε κρατάει κατά ολόκληρη τη διάρκειά του αναστατωμένο, πωρωμένο, με κάποια διαλλείματα για να χαλαρώνει η ένταση και ύστερα πάλι να σε πετάει στο διαστημικό του σύμπαν. Η ιδανική μίξη alternative και progressive rock ήχου.
Το Tao of the Dead έχει όλα τα γνώριμα στοιχεία που συναντά κανείς και στους υπόλοιπους δίσκους των Trail of Dead. Ξεκινά με μια σύντομη επική instrumental εισαγωγή για να σε μπάσει στην uptempo διάθεση του Pure Radio Cosplay. Συνεχίζει με την υπεροκιά του Summer of all Dead Souls, που είναι και το πιο ραδιοφωνικό (όχι όμως και λιγότερο θορυβώδες) άκουσμα του δίσκου. Στη συνέχεια όμως, οι τόνοι πέφτουν και ανεβοκατεβαίνουν μέσα από σύντομες συνθέσεις που δεν κουράζουν αλλά μεγαλώνουν την αγωνία για εκείνο που πρόκειται να ακολουθήσει λίγο πριν το τέλος. Εκεί πρώτα συναντάμε την πωρωτική φωνή του Jason Reece (του δεύτερου τραγουδιστή που θυμίζει Ian McKay και είναι η αγαπημένη μου punk φωνή, ελλείψει εκείνης του τελευταίου) στο Weigh of the Sun και έπειτα τον space rock ύμνο που λέγεται Somewhere over the double rainbow. Η έκπληξη όμως βρίσκεται στο τέλος μιας και σαν μπαλαντέρ οι Trail of Dead μας ξετυλίγουν το έπος Strange News from another planet. Δοσμένο σε πέντε μέρη που εναλλάσσονται αλυσιδωτά μεταξύ τους και με το κύριο μέρος (αλλά και με μέρη από κομμάτια του υπόλοιπου δίσκου) να επανέρχεται στο προσκήνιο προς το τέλος, αποτελεί την επιτομή του ήχου του συγκροτήματος και την κορυφαία σύνθεσή τους μέχρι σήμερα.
Στο Tao of the Dead συνολικά, οι λάτρεις της larger than life ροκ αντίληψης και κουλτούρας θα βρουν σπίτι να ξαποστάσουν από το αγωνιώδες τους ταξίδι. Οι υπόλοιποι, με προσοχή…

ΝΟ. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE
NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI
NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’
NO. 6 MASTODON – THE HUNTER
NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Έτοιμη και η εκπομπή με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς! Άυριο η εκπομπή με τους καλύτερους δίσκους.

Τσιμπήστε το εδώ

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

NO. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE

2011-12-18T12:36:00.001-08:00

NO. 3 PJ HARVEY – LET ENGLAND SHAKE

Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για αυτό το album και εγώ θα πω μόνο πως νιώθω ακούγοντάς το. Νιώθω συγκίνηση, νιώθω παγωμάρα, νιώθω θαλπωρή. Νιώθω ότι υπάρχουν πράγματα που έχουν ακόμα μεγάλη αξία στη ζωή, όπως ας πούμε η μεγάλη μουσική και η έμπνευση ενός ανθρώπου. Οι στίχοι σε αυτό τον concept δίσκο προφέρονται με τέτοια λανθάνουσα θεατρικότητα, περισσότερο με τέτοια αφηγηματική μεταφορά στην κόλαση του πολέμου που τον κάνουν να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα ή στο χυλό καλύτερα του σύγχρονου ροκ (ή indie για να το πούμε πιο στοχευμένα) ναρκισσισμού. Το Let England Shake είναι ο μοναδικός δίσκος φέτος που με έκανε να κλάψω. Είναι ο δίσκος που όταν το βάζω στο αυτοκίνητο με ρωτάνε όλοι τι ακούμε και θα ήταν αναμφισβήτητα Νο. 1 αν δεν παρενέβαιναν στη μέση (ή καλύτερα στην αρχή της χρονιάς, πλάκα πλάκα οι 4 καλύτεροί μου δίσκοι κυκλοφόρησαν όλοι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 και μάλιστα τους άκουσα και τους 4 μέσα σε μια εβδομάδα) κάποιες μεγάλες αδυναμίες.

NO. 4 ANNA CALVI – ANA CALVI
NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’
NO. 6 MASTODON – THE HUNTER
NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Πραγματοποιήθηκαν και οι δύο εκπομπές στο mojoradio με τα καλύτερα τραγούδια και albums από τον Ruby για φέτος. Επειδή ο Ruby αναγνωρίζει την βαρύτητα της άποψής του και προς αποφυγήν σαφούς επηρεασμού της κοινής γνώμης της blogovision, οι εκπομπές θα ανέβουν στο blog μετά το πέρας του διαγωνισμού. Αμί, τι νομίζατε...

NO. 4 ANNA CALVI – ANNA CALVI

2011-12-18T00:29:00.001-08:00

NO. 4 ANNA CALVI – ANNA CALVI

Απροσδιόριστα sexy γι’αυτό και όμορφη. Κόκκινη και βραδινή, βελούδινη και αιχμηρή όπως οι υγρές blues κιθάρες της. Με σταθερή οπερετική φωνή που ξεδιψά το ξερό εσωτερικό μας είναι από το μοναδικό μουσικό μελωδικό όργανο που κουβαλάμε. Και από τραγούδια τόσο γεμάτο που ακούγεται ολόκληρο σαν να κατεβάζεις ένα παρατεταμένο, γλυκό, παγωμένο σφηνάκι, χωρίς τον κίνδυνο να λιγωθείς.
Ψιθυριστές μελωδίες που οδηγούν σε δραματικές κορυφώσεις, ερημικά κιθαριστικά τοπία που δίνουν τη θέση τους σε μια πληθωρική δραματικότητα, θεατρική απεικόνιση των μοναχικών συναισθημάτων που βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της άνευ όρων παράδοσης στο μοναχικό αλλά βασανιστικό βασίλειο του προσωπικού δαίμονα, και της απελευθέρωσης από αυτό. Αντιθέσεις εντέλει που βρίσκουν ανταπόκριση στον ακροατή που αναζητά το μυστήριο, διψά για το διφορούμενο, αναγνωρίζει την ομορφιά στο απροσδιόριστο της ύπαρξης.

NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’
NO. 6 MASTODON – THE HUNTER
NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους. Οι εκπομπές θα φορτωθούν στο blog σε λίγες μέρες για να μπορείτε να τις ακούσετε.

NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’

2011-12-16T11:55:00.001-08:00

NO. 5 RAPHAEL SAADIQ – STONE ROLLIN’

O Ραφαήλ είναι μάστορας στη σύγχρονη παλιομοδίτικη σόουλ. Εννοώντας κλασική σόουλ. Κάπου πολύ εύστοχα διάβασα μάλιστα ότι ο Ραφαήλ ξέρει να ξεχωρίζει τη διαφορά μεταξύ του ρετρό και του κλασικού. Ωστόσο, επειδή εκτός από πολυοργανίστας και τραγουδιστής είναι και έμπειρος παραγωγός, το να κατατάξουμε το Stone Rollin’ στην κλασική σόουλ και μόνο θα είναι ανακριβές μιας και οι γκρουβάτες πινελιές στον ήχο το κάνουν να δονείται στους σημερινούς ρυθμούς του r ‘n b. Άξιος λοιπόν συνεχιστής ενός ήχου που έχει παρεξηγηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια.
Κατά τα άλλα ο νεαρός Stevie Wonder ζει και βασιλεύει στα πιο ποπ κομμάτια του δίσκου σαν το Just Don’t και Movin Down the Line, η hard funky soul των 70s επιστρατεύεται στα Stone Rollin’, Heart Attack μαζί με μια αρχοντική r ‘n b προσέγγιση που αναμιγνύεται στα Good Man. Όχι ότι δε θα ακούσεις μέσα δω και swing στο Day Dreams, gospels στο Go to Hell (ίσως το καλύτερο track του δίσκου), rock ‘n roll αλά Ray Charles στο Radio και πάει λέγοντας. Όλα τους αρχετυπικά κομμάτια ενός μουσικού είδους με μεγάλη ιστορία, παρόν και μέλλον απ’ότι φαίνεται. Ένα album που πρέπει να έχεις μαζί σου ανά πάσα στιγμή για να σου φτιάχνει τη διάθεση ή να φτιάχνει εκείνη των άλλων.

NO. 6 MASTODON – THE HUNTER
NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους.

NO. 6 MASTODON - THE HUNTER

2011-12-16T03:14:00.000-08:00

NO. 6 MASTODON - THE HUNTER

Με καθυστέρηση και χωρίς πολύ χρόνο διαθέσιμο σήμερα, για τους κύριους αυτούς έχω γράψει πολλάκις στο blog. Αλλά και για αυτό τον δίσκο δες εδώ. Μουσική απέριττη, ώριμη metal ματιά σε έναν φανταστικό κόσμο που γίνεται κατά τα άλλα τόσο προσιτός από αυτό το γκρουπ. Ένα γκρουπ που ξέρει να αυξομειώνει την ένταση, να ανεβοκατεβάζει την ταχύτητα, να τροχίζει αλλά και να λειαίνει την αιχμηρότητα των κιθάρων, να εξωθείται μα και να αποκόβεται από την φωνητική επιθετικότητα.
Στο The Hunter Οι συνθέσεις είναι σύντομες, υπάρχουν ρεφραίν (και διαβάζω από δω και από κει ότι οι Mastodon έγιναν πιο...ποπ, Θέε μου, τι άλλο θα ακούσουμε), το συναίσθημα βγαίνει στην επιφάνεια. Το The Hunter είναι το Leviathan και το Crack the Skye μαζί, άρα είναι μια περίληψη του τι είναι οι Mastodon.Μια μπάντα που ξέρει να παίζει heavy metal χωρίς κανένα κόλλημα. Σε λίγη ώρα ακολουθεί το ΝΟ. 5!

ΝO. 7 FUCKED UP - DAVID COMES TO LIFE
NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους.

NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE

2011-12-14T13:27:00.000-08:00

NO. 7 FUCKED UP – DAVID COMES TO LIFE

Στους Fucked up μου άρεσε εξαρχής το όνομά τους και ο τίτλος του προηγούμενου δίσκου τους «The Chemistry of Common Life» που τον έχω συνδέσει με τα Δεκεμβριανά του 2008. Εκείνος ο δίσκος είχε μεν κάποια εντυπωσιακά τραγούδια αλλά ήταν χαοτικός, άνισος και με μεγάλα τραγούδια σε διάρκεια σε σχέση με αυτό που ήθελε να πει η μπάντα. Και το τι ήθελε να πει φαίνεται στο David Comes to Life, ένα δίσκο με σαφώς συντομότερα killer tracks στην σειρά που σε βάζουν σε ένα κλίμα ευφορίας ώστε να γίνεσαι ένα μαζί του.
Βασικό προσόν λοιπόν του David Comes to Life είναι η ροή του, ή σε συνεπαίρνει ή σε κουράζει. Αν συμβεί το πρώτο, δύσκολα το βγάζεις από τα ηχεία σου χωρίς να έχεις νιώσει μια εμπειρία απόδρασης από τη γύρω σου πραγματικότητα. Διασκέδαση, εκτόνωση, γοητευτικές και ταξιδιάρικες indie κιθαριστικές μελωδίες που συνοδεύουν την καθαρά hardcore punk τραγουδοποιία του Damian Abraham, του ευτραφούς μπροστάρη της μπάντας. Είναι σαν ο Pete Townshend να συναντά τον Tom Araya (Slayer) για να παίξουν διασκευές σε τραγούδια των Dandy Warhols. Όχι το ευκολότερο άκουσμα για τους περισσότερους αλλά σίγουρα εθιστικό σε εκείνους που αναζητούν διασκέδαση, πώρωση και μελωδία συγχρόνως.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τα 18 τραγούδια κουράζουν αλλά μέχρι τη μέση τουλάχιστον ο δίσκος είναι ακαταμάχητος. Θα μπορούσε να είναι χαμηλότερα στη λίστα αλλά το ειδικό βάρος τραγουδιών σαν τα Queen of Hearts, Under My Nose, Ship of Fools και Running on Nothing, που ξέρω ότι θα ακούω και τα επόμενα χρόνια σαν ροκ anthems της χρονιάς που τελειώνει, του δίνουν αυτή τη θέση. A, και το video clip του Queen of Hearts παρακάτω γαμάει...

NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG
NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους.

NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG

2011-12-13T15:14:00.000-08:00

NO. 8 WILD FLAG – WILD FLAG

Είναι πολύ ψηλά θα πείτε ίσως. Αλλά για δείξτε μου μια μπάντα που να έπαιξε τόσο sexy rock n’ roll φέτος. Kαι μη μου πείτε για τους Kills, εδώ μιλάμε για τέσσερα τον αριθμό riot girls, που αν και ώριμα πλέον κορίτσια (πρέπει όλες τους να είναι > 30, μη σου πω 40) παίζουν διαβολεμένο, ορεξάτο και ασυμβίβαστο ροκ. Πολύχρωμο όπως το εξώφυλλο, εξωστρεφές μα και ψυχεδελικό, απλώνει τα πλοκάμια του και σε βάζει στο διονυσιακό του κλίμα.
Είναι και η ιστορία ωραία, τέσσερα κορίτσια προερχόμενα από σπουδαίες αμερικάνικες κιθαριστικές μπάντες των 90s και 00s συνενώνονται για να φτιάξουν μια σουπερ μπάντα στο είδος της. Με τις Helium ειδικά πραγματικά έχυνα στο παρελθόν (όχι ότι τώρα δεν το κάνω αλλά υπάρχουν πια οι Wild Flag).
Όσον αφορά τα τραγούδια, έχουμε το υπέροχο χιτάκι Romance, το γοητευτικό Something Came over me και το νευρώδες Future Crimes με την Patty Smith να γίνεται 30 χρόνια νεότερη, τα Boom και Short Version όπου η Kim Gordon ξυπνάει δονήσεις που έχει ξεχάσει με τους Sonic Youth και όπου οι Television του Marquee Moon μας ξανασυστήνονται (αυτή τη φορά θηλυκοί), το γκαραζάτο και παιχνιδιάρικο Endless Talk και τέλος τις ψυχεδελικές κομματάρες Racehorse και Glass Tambourine.
Ντάξει, θα ακούσεις και Blondie και Chrissie Hynde και PJ Harvey αν θέλεις και πολλά άλλα. Εκείνο που μετρά πιο πολύ σε μένα είναι ότι το ροκ attitude αυτών των κοριτσιών εμπλουτίζεται με την εμπειρία και την αγάπη τους γι’αυτό που κάνουν. Και βέβαια είναι ο δίσκος με τις περισσότερες κιθάρες φέτος. Από κορίτσια. Πόσο άλλη καύλα να αντέξεις, άντε πάρτε τα βαθμουλάκια κορίτσια μου…Δίσκος για τρελές φαντασιώσεις.

NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI - ROME
ΝO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους.

NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI – ROME

2011-12-12T11:18:00.000-08:00

NO. 9 DANGER MOUSE AND DANIELE LUPPI – ROME

Το φανταστικό soundtrack της Ρώμης. Όπου ακούς για Danger Mouse πρέπει να δίνεις προσοχή. Αυτή τη φορά άλλο ένα πρόσωπο αυτού του εργασιομανή παραγωγού, εκείνο του λάτρη της spaghetti western αισθητικής, του λατινοευρωπαικού τραγουδιού, του αναλογικού ήχου και τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο ορισμός του ρετρό, χωρίς όμως επιτήδευση, απλά από αγάπη για την αναβίωση . Στο κάτω κάτω τα ωραία πράγματα είναι παντοτινά. Και το Rome είναι ένα από αυτά.
Από δω και στο εξής τα πολλά λόγια για τους δίσκους μέχρι το Νο. 1 είναι φτώχεια. Ένας καθαρά βραδινός δίσκος, σαλονάτος το χειμώνα ή και για καλοκαιρινά δειλινά. Μόνος να σε παίρνει ο απαλός άνεμος του ή με ζεστή παρέα να σιγοπαίζει στο βάθος, αποκλείεται να μην το προσέξει κανείς. Δοκίμασέ το.

NO. 10 VERONICA FALLS - VERONICA FALLS
NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision. Τα αποτελέσματα θα βγουν μετά τις 20 Δεκέμβρη. Για περισσότερα παρακολουθείτε το blog του διοργανωτή, gone4sure.wordpress.com

Επίσης, ο ruby θα παρουσιάσει τα καλύτερά του για φέτος το Σαβ/κο που μας έρχεται στο mojoradio.gr To Σάββατο 17/12, 4 - 6 το απόγευμα τα καλύτερα τραγούδια και την Κυριακή 18/12 την ίδια ώρα τους καλύτερους δίσκους.

NO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS

2011-12-11T11:16:00.001-08:00

NO. 10 VERONICA FALLS – VERONICA FALLS

Θυμάμαι μια μέρα καθώς οδηγούσα άκουσα από μια φίλη συμπαραγωγό ένα πολύ συμπαθητικό τραγουδάκι, με όλα τα στοιχεία που μου κάνουν αρεστή την ποπ μουσική. Δε συγκράτησα ούτε το γκρουπ, ούτε τον τίτλο του τραγουδιού, ούτε την εταιρία που κυκλοφόρησε το δισκάκι τους (ως το νέο καμάρι της εταιρίας τους ανήγγειλε). Εκείνο μόνο που συγκράτησα ήταν ο ήχος του τραγουδιού, μια γοητευτική μίξη 60s garage pop με βρετανικό (σκοτσέζικο καλύτερα) post punk.
Μια από τις επόμενες μέρες διάβαζα στο mic.gr τη δισκοκριτική για τους Veronica Falls και η περιγραφή του ήχου τους από τον συντάκτη ταίριαζε με αυτό που είχα ακούσει. Βάζω λοιπόν να ακούσω και μου απλώνεται ένας πλούτος 4 - 5 τραγουδιών, τέτοιος που με έκανε να ξεχάσω τη μονομανία μου στο να βρω το συγκεκριμένο κομμάτι που είχα ακούσει στο ραδιόφωνο. Ναι, αυτοί ήταν, μου έχει ξανασυμβεί και παλιότερα και μέσα από τέτοιες συμπτώσεις φτιάχνονται οι μικροί μου (μας φαντάζομαι) μουσικοί μύθοι.
Υπέροχες γυναικείες φωνές, εφηβική σκοτεινή διάθεση, καθόλου παραφορτωμένες συνθέσεις, σωστές δόσεις indie αισθητικής και τεχνοτροπίας (που θα σε κάνουν να πεις «τι όμορφο» και όχι «τι χαοτικό άκουσμα είναι αυτό») και μερικές μελωδίες που, αν και χιλιοειπωμένες και από άλλους στο παρελθόν, κολλάνε μέσα σου, όχι μονό στο στόμα και το μυαλό σου, αλλά και την καρδιά σου. Για την οποία φαίνεται να ενδιαφέρονται πολύ οι συναισθηματικοί Veronica Falls.
Εκείνο, όμως, που πιστεύω ότι κάνει τη διαφορά και τους δίνει θέση στη δεκάδα μου είναι ο garage ήχος τους. Η εισαγωγή του Beachy Head ειδικά (σε συνδυασμό με το video clip) τα σπάει. Από κει και πέρα το Right Side of my Brain και το Bad Feeling είναι κομματάρες, το Come on Over θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Hidden Cameras, τα Fountain και All Eyes on You είναι γλυκύτατα, νοσταλγικά, μικροί ύμνοι αφιερωμένοι σε χαμένους εφηβικούς έρωτες. Νο, 10 with love, even from a graveyard!

NO. 11 GIRLS - FATHER,SON, HOLY GHOST
NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

NO. 11 GIRLS – FATHER, SON, HOLY GHOST

2011-12-10T14:48:00.000-08:00

NO. 11 GIRLS – FATHER, SON, HOLY GHOST

Τον πρώτο δίσκο των Girls τον σνόμπαρα διότι τα σιγκλάκια που έβγαλε μου φάνηκαν πολύ ποπ και εύκολα. Τώρα δε θυμάμαι πως καταπιάστηκα με τον δεύτερο τους δίσκο. Α, ναι, το video clip του Vomit. Όταν τη σήμερον ημέρα καταφέρνεις να ακούσεις ένα 6λεπτο και παραπάνω τραγούδι ολόκληρο ενώ τον παίζεις στο διαδίκτυο, κάτι σημαίνει αυτό. Με τον καιρό αυτό το τραγούδι συγκεκριμένα με κατάπιε αν και υπάρχει ακόμα πολύ βάθος. Μελαγχολία με υγρές φωνές στο ξεκίνημα, ύστερα απόγνωση με insane κιθάρες και τελικά κάθαρση με τα gospel φωνητικά. Μετά άκουσα τα εύκολα κομμάτια όπως το Honey Bunny και το Magic και μου θύμισαν κάτι σε John Lennon και Led Zeppelin. Μετά το Die, που εύστοχα κάπου διάβασα ότι στο ξεκίνημα κλέβει από το Ηighway Star των Purple (και τότε κατάλαβα ότι και οι SCORPIONS έχουν κλέψει το ίδιο τραγούδι στο Ι Can’t Get Enough), για να καταλήξει σε μια φολκ ροκ ραψωδία αλά Midlake. Έτσι, συμπάθησα ακόμα περισσότερο την νέα δουλειά των Girls και αποφάσισα να κατεβάσω ολόκληρο το Πατήρ, υιός, Άγιο Πνευμα.
Και πράγματι ο δίσκος έχει κάτι άγιο που το ευλογεί ίσως και επειδή διαφαίνεται η ανησυχία, μια τρέλα, μια μελαγχολία καλύτερα που τον διατρέχει ειδικά καθώς περνάει η ώρα και σα να έχει την ανάγκη ενός φύλακα αγγέλου. Είναι γεμάτος από ωραία τραγούδια, ο πρώτος δίσκος αυτής της λίστας που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος σχεδόν (άντε, λίγο μόνο προς το τέλος πέφτει πολύ).
Ακούς το Alex και είναι σα να ακούς τον James Iha να σιγοτραγούδά σε κάποιο κρυφό τραγουδάκι του Μellon Collie, οι κιθάρες του Jerry Garcia στο Just a Song, από δω και από κει ακούς τον Jeff Tweedy να προφέρει τις ταξιδιάρικες μελωδίες του, και γενικά τα τραγούδια όλα θυμίζουν κάτι πολύ αγαπημένο από το παρελθόν, χωρίς όμως ο δίσκος να χάνει το φρέσκο άρωμά του. Ίσως και να του άξιζε θέση μέσα στη δεκάδα. Ο καιρός θα δείξει. Αμήν…

NO. 12 MONOVINE - CLICHE'
NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO.16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO.17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO.18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO.19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

NO. 12 MONOVINE - CLICHE'

2011-12-09T12:37:00.000-08:00

NO. 12 MONOVINE – CLICHÉ

Αυτό το δισκάκι το περίμενα καιρό μιας και χτυπιόμουν στα live των Monovine και ήθελα να το έχω στη συλλογή μου. Τι μου έχουν προσφέρει λοιπόν οι Monovine; Καταρχήν εγγυημένο headbanging για τα βράδια που το μυαλό δε λειτουργεί πολύ σταθερά και αναζητά διέξοδο στην εκτόνωση του σώματος. Λογική ακολουθία το cliché. Κατά δεύτερο, αναβίωση των early 90s grunge αντανακλαστικών μου. Αντιγράφουν, είναι ψώνια, δεν ξέρω, το κάνουν άψογα και αν ήταν αμερικάνοι θα πήγαιναν στο no. 1 γιατί είναι ότι ήταν οι OASIS στο ξεκίνημά τους σε σχέση με τους Beatles, ένα γκρουπ που παίζει άψογα αυτό που έχει σκοπό να παίξει (να αντιγράψει δηλαδή). Τρίτον, εδώ μέσα υπάρχουν τραγουδάρες όπου ο front man ξερνάει τα σωθικά του, punk κομμάτια με κορυφώσεις, θυμό, μηδενισμό, μελωδία (αυτό που το πας, κομμάτια με συναίσθημα σαν το Away δεν βγαίνουν τόσο συχνά) και fun.
Δε ξέρω τι θα ακολουθήσει του cliché, ούτε αν τα παιδιά έχουν υπόψη τους ποιον αντιγράφουν και τι μανίκι τραβούσε εκείνος για να γράψει τις κομματάρες του. Ξέρω μόνο ότι έχουμε πήξει στις κάθε είδους ποπ εναλλακτικές μαλακίες σε βαθμό που να μη βρίσκεις πια punk rock μπάντες να ταυτιστείς μαζί τους ψυχή τε και σώματι. Α, είναι και συγχωριανοί....Monovine λοιπόν!

NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL
ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO.16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO.17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO.18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO.19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON – FUTRUE

Εδώ παρακολουθείτε τι ψηφίζεται από τους έλληνες bloggers στη φετινή blogovision.

NO. 13 TUNE YARDS - WHO KILL

2011-12-08T12:02:00.000-08:00

NO. 13 TUNE YARDS – WHO KILL

Για αυτό το δίσκο έγραψα και στο παρελθόν. Δες εδώ

Από τότε δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Με την ακρόαση των πρώτων δύο κομματιών εκνευρίζεσαι σε βαθμό όχι να θες να κλείσεις τον ήχο αλλά να θέλεις να πας να τους βρεις και να τους χέσεις. Αυτό συμβαίνει και σε άλλες στιγμές του δίσκου. Και αυτός ο δίσκος είναι 13ος καλύτερος της χρονιάς τότε…
Ίσως του φέρομαι πολύ επιεικώς αλλά τα Gangsta, Doorstep, Powa και Wolly Wolly Song παναείναι κομματάρες για να είναι έξω από τη 13άδα το Who Kill. Μόνο αυτό δηλαδή, θα μου πείτε; Όχι μόνο, βάλτε και το ότι οι Tune Yards μέσα στη θορυβώδη μεγαλομανία τους προσφέρουν έναν μοναδικά αναγνωρίσιμο ήχο που πότε πάει προς το αλλοπρόσαλλο (όπως στο Gangsta, ένα κομμάτι που θα ζήλευαν όχι οι Vampire Weekend αλλά ο Frank Zappa) και άλλοτε προς μια λευκή funk soul, ίσα ίσα πειραγμένη που να μην έχει καμία σχέση με ότι έχεις ακούσει από αυτό το είδος παλιότερα (Doorstep, Powa). Τέλος υπάρχει και το φολκ πρόσωπο της κυρίας Merrill Garbus που είναι ο ιθύνων νους πίσω από τους Tune Yards. Στο Wolly Wolly Song παραδίδει μια παγωμένη folk κομματάρα που θα ζήλευε και η Beth Gibson.
Το Who Kill από κει και πέρα είναι βερμπαλιστικό, πολυεπίπεδο, κουραστικό και ίσως ανούσιο. Σίγουρα άνισο στο σύνολό του αλλά με πρωτότυπες ιδέες που του χαρίζουν αυτή τη θέση.

ΝΟ. 14 TPOBPAH – BELONG
NO. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES – BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES – LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS – SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON - FUTRUE

NO. 14 THE PAINS OF BEING PURE AT HEART - BELONG

2011-12-07T12:56:00.000-08:00

NO. 14 THE PAINS OF BEING PURE AT HEART – BELONG

Ένας φίλος με σύστησε σε αυτό το δίσκο λέγοντάς μου νωρίς νωρίς μέσα στη χρονιά (έτσι κι αλλιώς τότε κυκλοφόρησαν οι καλύτεροι δίσκοι φέτος) ότι είναι ο καλύτερος δίσκος μέχρι εκείνη τη στιγμή. Να πω την αλήθεια ο προηγούμενος δίσκος των TPOBΡAH δε μου άρεσε τόσο. Τον είχα βρει βαρετό και αρκετά ρετρό. Διάβασα όμως ότι ο Moulder και Flood (μα του έχετε δει ποτέ αυτούς, εγώ ποτέ, αλλά έχουν κάνει παραγωγή σε μερικούς από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών) έβαλαν περισσότερες κιθάρες και μπότες στον ήχο τους. Έκανα λοιπόν τον κόπο να τους ακούσω και δεν έχασα.

Πράγματι το ομώνυμο εναρκτήριο κομμάτι σε πηγαίνει κατευθείαν στα 1993 και στο 5ο τραγούδι του καλύτερου δίσκου όλων των εποχών, παραγωγής Butch Vig βέβαια εκείνος. Καλό ξεκίνημα λοιπόν και η συνέχεια είναι εξίσου καταιγιστική με noise pop διαμαντάκια που σου γλυκαίνουν την ψυχή. Οι αναφορές πάμπολλες, από Filed Mice οι πιο εμφανείς (και πάλι) στο Anne with E, μέχρι Cure, στο My Terrible Friend.

To Belong δεν είναι η δισκάρα που θα χάσεις τα λόγια σου και προς το τέλος το βαριέσαι ειδικά αν δεν είσαι φαν του ήχου και της μπάντας. Ωστόσο, είναι δίσκος αναφοράς για την indie pop και για εκείνους που θέλουν παντοτινά να παραμείνουν έφηβοι και αθώοι. Αν και με λίγη παραπάνω βρωμιά αυτή τη φορά…

NO. 15 RADIOHEAD - KING OF LIMBS
NO. 16 THE ZOMBIES - BREATHE OUT BREATHE IN
NO. 17 FLORANCE AND THE MACHINE - CEREMONIALS
NO. 18 SCREAMING TREES - LAST WORDS:

NO. 15 RADIOHEAD - KING OF LIMBS

2011-12-06T13:00:00.001-08:00

No. 15 RADIOHEAD – KING OF LIMBS

Το King of Limbs μέχρι τη μέση είναι από αδιάφορο μέχρι εκνευριστικό. Από το πέμπτο τραγούδι όμως μέχρι το τελευταίο, το όγδοο, ανεβαίνει τα σκαλιά της ποιότητας με τεράστιες δρασκελιές. Το Lotus Flower σε βάζει στο ρυθμό με τη φωνή του York να σου κρατάει την καλύτερη παρέα. Έπειτα τα Codex και Give up the Ghost είναι η καλύτερη παρέα τόσο για τα μοναχικά σου βράδια όσο και για να τα μοιραστείς με το ταίρι σου. Μιλάμε για ευαισθησία και μελωδία που δεν έχεις ακούσει πολύ φέτος. Και η φωνή του York σε πείθει, ανεπιτήδευτη και ήρεμη όπως ακούγεται έπειτα από τους νευρώδεις σπασμούς του In Rainbows (αν και από τότε είχε δείξει σπουδαία δείγματα της ακουστικής, folky, σχεδόν bluesy με την έννοια της εκφραστικής αφαιρετικότητας, διάθεσης που τον διακατέχει τελευταία).
Το King of Limbs τέλος κατέχει αυτή τη θέση στη λίστα μου επειδή τελειώνει με το καλύτερο ίσως κομμάτι της χρονιάς. Στο Separator σμίγουν το ηλεκτρονικό με το συναισθηματικό πρόσωπο του συγκροτήματος, ξεκινώντας με ηπιότητα αλλά οδηγώντας σε μια απολαυστική κλιμάκωση, όπου και πάλι ο Τhom δείχνει την συναισθηματική ωριμότητα που έχει κατακτήσει τα τελευταία χρόνια και τον καθιστά μέγιστο τραγουδοποιό της γενιάς μας.

NO 16 THE ZOMBIES - BREATHE IN BREATHE OUT
NO 17 FLORENCE AND THE MACHINE - CEREMONIALS
NO 18 SCREAMING TREES - LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO 19 ARCTIC MONKEYS - SUCK IT AND SEE
NO 20 LEON - FUTRUE

Εδώ βλέπετε τι ψηφίζεται στη blogovision από τους 151 έλληνες bloggers που συμμετέχουν στον διαγωνισμό.

NO. 16: THE ZOMBIES - BREATHE IN BREATHE OUT

2011-12-05T08:56:00.000-08:00

Νο. 16 THE ZOMBIES – BREATHE IN, BREATHE OUT

Oι Zombies, ναι αυτοί από τα 60s, πριν ακόμα και από την εμφάνιση των Beatles. Στον 6ο μόλις δίσκο στην πενηντάχρονη καριέρα τους. Και να πεις ότι είμαι κανένας τρελός οπαδός, μπα, όχι, δεν έχω κλείσει τα 60 ακόμα. Ίσα που κατείχα μια μετριότατη, όπως αποδείχτηκε, συλλογή και αυτή λόγω χαμηλής τιμής και του Time of the Season, του σπουδαιότερου τραγουδιού του καλοκαιριού της αγάπης (ήταν ή μόνο στη φαντασία μου συνέβαινε αυτό άραγε;) Ούτε το Odessey and Oracles δεν είχα ακούσει πέρα από το προαναφερθέν τραγούδι.
Ε, και πάω στο live τους την Άνοιξη που μας πέρασε και συγκινήθηκα ρε παιδί μου με την παρουσία τους. Μέσο όρο ηλικίας της μπάντας γύρω στα 67 με μέσο όρο ηλικίας του κοινού γύρω στα 40. Και στο τέλος το περισσότερο χειροκρότημα έπεσε από τους νεαρότερους, οι οποίοι αναγνώρισαν την αξία του ρητού «ο παλιός είναι αλλιώς» στο πρόσωπο των Zombies.
Μόνο αυτό; Όχι βέβαια και όχι πρωτίστως. Καταρχάς, άκουσα τα τραγούδια του Odessey και τα αγάπησα. Κατά δεύτερον, θαύμασα τη φωνή του Colin Blunstone που διατηρείται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Φωνή με βάθος, η φωνή της ποπ, εδώ δε μιλάμε για απομιμήσεις. Θαύμασα επίσης την ενεργητικότητα του Rod Argent με το χαρακτηριστικότατο ήχο στα κίμπορντς. Έπειτα ήταν η φοβερή διασκευή στο Hold your Head Up του Rod Argent που μας άφησε μαλάκες να ξαναζούμε το cosmic rock ταξίδι του ‘71 μαζί με τα γερόντια. Και τέλος ήταν οι μελωδίες του BREATHE IN, BREATHE OUT που ακούσαμε για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ. Γαλήνιες, νοσταλγικές, αγαπησιάρικες, ζόρικες κατά στιγμές, μαγικές και αρκούντως bluesy. Εδώ θα ακούσεις περισσότερο αξιόλογες προσεγγίσεις στο AOR των 70s παρά ψυχεδελοπόπ ύμνους. Ναι, τίποτα μοντέρνο και καινούριο αλλά αυτό που ακριβώς ζητούσα και εγώ τότε που τους συνάντησα. Α, και ακούγεται ολόκληρο, ειδικά τώρα που έρχονται Χριστούγεννα, είναι η καλύτερη υπόκρουση στο φωταγωγημένο στολισμένο σαλόνι σας. Eδώ η πιο blues στιγμή του δίσκου. Γεμάτη συναίσθημα και ειλικρίνεια.

No. 17 FLORENCE AND THE MACHINE - CEREMONIALS
NO. 18 THE SCREAMING TREES - LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19 ARCTIC MONKEYS - SUCK IT AND SEE
NO. 20 LEON - FUTRUE

Εδώ βλέπετε τι ψηφίζεται στη blogovision από τους 151 έλληνες bloggers που συμμετέχουν στον διαγωνισμό.

Νο. 17: FLORENCE AND THE MACHINE - CEREMONIALS

2011-12-04T00:15:00.000-08:00

No. 17 FLORENCE AND THE MACHINE – CEREMONIALS

Καλημέρα τέλεια μέρα! Ωψ, να εξηγηθώ. Η Florence με εκνευρίζει. Η φωνή της. Είναι τόσο φωνακλού και μελοδραματική που περίμενα ότι θα έβαζε λίγο νερό στο κρασί της για να ακουστούν τα ωραία της μαζικά κουλτουροποπ anthems. Μα αυτή το σκλήρυνε ακόμα περισσότερο το πράγμα. Έ, τότε τι δουλειά έχει μέσα σε αυτή τη λίστα;
Έλα μου ντε, αυτό αναρωτιόμουν και εγώ, μπορεί σε λίγο καιρό να έχει φτάσει και στην κορυφή γαμώτο μου γιατί αυτός ο δίσκος έχει κομματάρες με ρεφραίν που σου κολλάνε στο στόμα και τα τραγουδάς στο δρόμο όταν περπατάς και πετάς, όταν οδηγείς, όταν τα ακούς δυνατά. Ένας δίσκος που μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση και ταυτόχρονα να σε ρίξει στον καιάδα των συναισθημάτων αν τον πάρεις κάπως σοβαρά. Εγώ δεν το παίρνω στα σοβαρά πολύ. Άλλωστε εδώ έχουμε μια ιδανική μίξη της Kate Bush με τη Rihanna και ακούγεται μοναδικό και αστείο συνάμα. Είναι μέχρι να μου πει το πανκ ροκ φιλαράκι μου, « μα τι αηδίες είναι αυτές που ακούς..».

NO. 18: SCREAMING TREES - LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS
NO. 19: ARCTIC MONKEYS - SUCK IT AND SEE
NO. 20: LEON - FUTRUE

No. 18 - THE SCREAMING TREES - LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS

2011-12-03T05:14:00.000-08:00

No. 18 THE SCREAMING TREES - LAST WORDS: THE FINAL RECORDINGS

Αν είχε γραφτεί σήμερα και ήταν μέσα στην επικαιρότητα θα έμπαινε στην πεντάδα. Εδώ δε θα ακούσεις τις μεγάλες τραγουδάρες που έγραψαν στο παρελθόν αλλά ένα σύνολο απολαυστικών, ανεπιτήδευτων και αφοπλιστικών κομματιών από μια από τις μεγαλύτερες ροκ μπάντες των τελευταίων 3 δεκαετιών. Ακούγεται ολόκληρο, είναι νοσταλγικό αλλά και σημερινό με την έννοια ότι το έχεις ανάγκη μιας και διψάς τόσα χρόνια για αυτόν τον παρηκμασμένο τώρα πια εμπορικά ήχο. Ίσως πάλι να μην ασχοληθούμε πολύ στο μέλλον μιας και έχουμε τέτοιο παρελθόντα πλούτο. Για αυτές τις μέρες πάντως είναι ότι πρέπει. Και πολύ μακριά από οτιδήποτε προσπαθούν να βγάλουν οι μαζικές ροκ μπάντες του σήμερα (ευτυχώς που αυτοί δεν έγιναν ποτέ μια από αυτές).

No. 19: ARCTIC MONKEYS - SUCK IT AND SEE
No. 20: LEON - FUTRUE

No. 19 ARCTIC MONKEYS - SUCK IT AND SEE

2011-12-02T13:06:00.000-08:00

No. 19 Arctic Monkeys - Suck it and See

Αυτός εδώ ο δίσκος δε θα έμπεινε στην εικοσάδα αν δεν έκανε το φοβερό χατ τρικ των Don't sit down..., Brick by Brick και Reckless Serenade, που και τα τρία είναι μέσα στα 50 καλύτερα τραγούδια της χρονιάς για μένα. Από κει και πέρα, ο τέταρτος δίσκος των monkeys είναι λίγο monkey...Χλιαρή βρετανοπόπ αλά Morrissey στις άνυδρες στιγμές του. Έχει κάπου κάπου τις ανατάσεις του, όπως στο εναρκτήριο She's Thunderstorms, όπου ο Turner εκεί, όπως και στον υπόλοιπο δίσκο στέκει εκφραστικότατος. Απλά οι συνθέσεις είναι μέτριες. Παρόλα αυτά όμως λίγα γκρουπ παίζουν δυνατό μαζικό ροκ με τον αφοπλιστικό τρόπο αυτών των τεσσάρων παιδιών...Γι΄άυτόΝο 19.

Χτες No. 20 LEON - FUTRUE (που για την ημερομηνία κυκλοφορίας του το καλύτερο που βρήκα είναι ένα κείμενο στο mixgrill που την αναφέρει στις 6 Δεκεμβρίου 2010. Αν έχει κανείς διαφορετική πληροφόρηση ας κάνει τον κόπο να με ενημερώσει.)

No. 20 LEON - FUTRUE

2011-12-01T06:17:00.000-08:00

Νο. 20 LEON - FUTRUE

Κάπου συμπορευόμαστε με τον Leon, ψυχικά μιλάω. Α, και μελωδικά εννοείται. Τέτοια τόλμη πολύ τη θαυμάζω. Από το αισιόδοξο ξεκίνημα του Awake, αυτός και η μπάντα του μας ξυπνάει σε folk indie μονοπάτια που πότε πατούν σε στέρεες και μαζικές βάσεις (πολύ μου άρεσε η εμφάνισή τους στο Λαζόπουλο) και άλλοτε απογειώνονται σε ακουστικές και ψυχεδελικές κορδέλες. Ο ύμνος του Children of Tomorrow, οι Dexy's Midnight Runners στο Real Elevator, οι Beirut και οι Arcade Fire να περιδιαβαίνουν με τη μεγαλύτερη ειλικρίνεια σε όλο το δίσκο και το άγγιγμα του Billy Corgan από δω και από κει. Ακόμα και το Λοϊζο ακούω στο Someday, Somewhere, Maybe Someday στον τόνο της φωνής του Leon και μου αρέσει που αν και όχι διακριτή υπάρχει η έντεχνη ελληνικότητα στην εκφραστικότητα του Leon και το παίξιμο της μπάντας.
Δεν υπάρχουν fillers σε αυτό το δίσκο, πιο αδύναμα τραγούδια σε σχέση με κάποια άλλα ίσως. Σε όλα όμως διακρίνεις μια φόρμα, ένα σκοπό, κάτι που θέλει να πει ο ποιητής. Και νομίζω ότι έχει να μας πει ακόμα περισσότερα στο μέλλον. Α, μεθαύριο Σάββατο θα είναι και στα μέρη μας, στο ευοί ευάν στο Ρίο.

Βλακοβίσιον, λίγο πριν αρχίσει

2011-11-27T13:23:00.000-08:00

Πλησιάζει η 1η Δεκεμβρίου όπου και 130 μέχρι στιγμής έλληνες και ανθέλληνες αν θέλουν bloggers θα ψηφίσουν τους καλύτερους τους δίσκους για το 2011. Όλοι ή οι περισσότεροι τουλάχιστον τρέχουν αγωνιωδώς να ακούσουν όσα δεν πρόλαβαν να ακούσουν τους προηγούμενους 11 μήνες, δηλαδή μερικές χιλιάδες κυκλοφορίες... Τι μάταια να ψυχαναγκάζεσαι να ακούσεις τη μουσική και να την κανεις να σου αρέσει κιόλας. Ο γραφών τις τελευταίες δύο εβδομάδες κατέπεσε σε αυτό το σπορ και ακόμα πως δεν το έχει μετανοιώσει ο θεός της blogovision το ξέρει. Να είσαι σκατά από αρρώστεια και να προσπαθείς να βρεις κάτι συμπαθητικό πέρα από το marilu στο ντεμπούτο των Baby Guru, να προσπαθείς ενώ οδηγείς να πιάσεις ένα τραγούδι που να σε ανεβάζει στο χαλαρό κατά τα άλλα αιθέριο Parallax των Atlas Sound, να το σκέφτεσαι σοβαρά για τον Miles Cane αλλά κάτι χλιαρότητες βρετανικού τσαγιού να σε κάνουν να ξεμπερδεύεις και με αυτόν. Για να μην πούμε για τον Noel Gallagher (με κάνει να σκέφτομαι, μα είμαι στα καλά μου μετά από τότα χρόνια...τι σου κάνει η ευκολία ή η απελπισία για το πως να γεμίσεις την εικοσάδα σου σε μια μέτρια χρονιά από δίσκους).
Ανασκόπηση όσων δίσκων δε θα μπουν μέσα στην εικοσάδα στο παρά τρίχα δεν το βλέπω να γίνεται από αυτό το blog φέτος. Θα υπάρξουν μόνο μερικά σχόλια για κάθε δίσκο που ψηφίζεται. Εντάξει, το βασικότερο κριτήριο της επιλογής για πρώτη φορά φέτος το παραδέχομαι ότι θα είναι το κατά πόσο ένας δίσκος θυμίζει κάτι άλλο παλαιότερο και αγαπημένο. Θα κάνω και εγώ αυτό που λέει ο διοργανωτής του διαγωνισμού ο gone4sure, θα άπαριθμώ μια λίστα με δίσκους παλαιότερους που μου θυμίζει ο κάθε δίσκος. Οποία δημιουργικότης, να μη έχει βγει ένας δίσκος να σου πει κάτι εντελώς νέο φέτος, ε, χμ, οκ, έχει βγει ένας αλλά ας περιμένουμε μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου.
Τέλος, και φέτος θα πραγματοποιηθεί η εκπομπή του ruby στο mojo radio με τα καλύτερα της χρονιάς. Δύο εκπομπές, του Σαββάτου με τα τραγούδια και της Κυριακής με τους δίσκους στο προτελευταίο σαβ/κο της χρονιάς. Θα τις φορτώσω στο blog για όποιον θελήσει να ακούσει. Τσεκάρετε εδώ την περσινή εκπομπή με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Beni Metal

2011-11-12T09:26:00.000-08:00

Δώσε ρε αντιπρόεδρε. Άντε, τώρα που τα φάγαμε μαζί, όπως είπε ο Πρόεδρος, θα τα πούμε και στην κόλαση. Ντάξει, μετράει. Χα,χα,χα,χα!

11-11-11

2011-11-11T09:37:00.000-08:00

Τι να σημαίνει άραγε στο διαδικό σύστημα οι έξι μονάδες μαζί; Υπάρχει κάποιο απόκρυφο μήνυμα να μας κάνει να αγωνιούμε; Όχι ότι έχει κάποια σημασία. Σημασία έχει ότι πλησιάζει η 30 Νοεμβρίου όπου ο γραφών μαζί με καμιά εκατοστί (μέχρι ώρας) ακόμα bloggers θα πρέπει να έχει καταλήξει στη λίστα του με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Γιατί τόση βιασύνη ρε παιδιά, θα μου πείτε. Λόγω της χάρης του παιχνιδιού που διεξάγεται για 5η συνεχόμενη χρονιά με διοργανωτή το blog gone4sure.wordpress.com και στο οποίο (στο παιχνίδι, όχι στο blog ντε) ψηφίζεις κάθε μέρα ένα δίσκο, από την 1η έως την 20η Δεκέμβρη, με αντίστροφη φορά ώστε την 20η να καμαρώνεις για τον καλύτερό σου δίσκο της χρονιάς. Ναρκισσισμός και ψυχαναγκασμός, γενικώς μαλακία, με τη διαφορά ότι (αυτή η έκφραση μου αρέσει γιατί τη χρησιμοποιεί ο Καζάκης) στο τέλος αυτού του παιχνιδιού βγαίνεις πολύ πιο πλούσιος μουσικά από ότι μπαίνεις. Μετανοιωμένος μεν για τις πολλές σου ελλείψεις αλλά πως να ακούσεις τους εκατοντάδες δίσκους άξιους να ακουστούν μέσα σε μια χρονιά...Ο καθένας λοιπόν έχει τα κριτήριά του ακόμα και σε εκείνους τους δίσκους που έπιλέγει να κατεβάσει. Που σημαίνει ότι δεν είναι τυχαίο τι επιλέγεις να κατεβάσεις για να ακούσεις οπότε κάτι από αυτά θα σου αρέσει. Κάτι ίσως θα σου αρέσει και πολύ, ενίοτε θα το λατρέψεις κιόλας.
Το ruby συμμετέχει για 3η χρονιά σε αυτό το παιχνίδι και θα τηρήσει πλήρως τους όρους του ανεβάζοντας κάθε μέρα από την 1/12 ένα δίσκο με λίγα λόγια για την εμπειρία να τον ακούς και να κάνεις παρέα μαζί του. Φέτος μπορώ να πω ότι ψυχαναγκάστηκα λιγότερο από τις δύο προηγούμενες φορές μιας και εμπιστεύτηκα αυτά που κατέβασα και τους έδωσα χρόνο, δεν τα άκουσα στο ff (fast forward, οκ δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω) και μετά να πω "ωραία φέτος άκουσα 350 δίσκους, είμαι γαμάτος". Γενικώς οι συγκεντρωτικές βαθμολογίες του metacritic.com απέδωσαν αρκετά και φέτος και αν δεν ήταν αυτό το μέσο θα είχα χάσει την ακρόαση σπουδαίων δίσκων. Από την άλλη οι προσωπικές απόψεις στα blogs και στα μουσικά sites δεν είναι οι ασφαλέστεροι οδηγοί εκτός και αν εμπιστεύεσαι πολύ τις απόψεις κάποιου συγκεκριμένου κριτικού. Το avopolis.gr κρατάει τα ηνία στις κριτικές αν και σπάνια πετυχαίνεις δίσκο να παίρνει πάνω από 8 στα 10. Τόσο λίγο γουστάρετε τη μουσική που ακούτε ρε παιδιά;
Το μυστικό είναι να έχεις αναπτύξει τα προσωπικά σου κριτήρια στο πως να ακούς και να ευχαριστιέσαι τη μουσική αλλά και να είσαι ανοιχτός σε νέες προσεγγίσεις, αισθητικές, εικονολατρικές, ιδεολογικές (που είναι χαμένες αυτές...) που μπορούν να φτιάξουν έναν κόσμο στον οποίο να μπορείς να ζήσεις μέσα. Καλά τώρα, σοφιστιές. Απλά νομίζω ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να μοιραστείς ένα ποιοτικό (και δημοφιλές) άκουσμα με άλλους ανθρώπους στην εποχή της μαζικοποίησης της ευκολίας (που ευκολία σημαίνει και diy ενίοτε, καλά μιλάμε για πλήρη αντιστροφή, το indie έγινε βαρετό και το δημοφιλές έγινε ανάρπαστο). Πόσα καλά μαζικά ποπ τραγούδια ακούσαμε φέτος; Ελάχιστα.
Ωστόσο, φέτος θα είναι η πρώτη χρονιά που θα συμπληρώσω μια ειλικρινή εικοσάδα, χωρίς γεμίσματα δηλαδή. Που σημαίνει ότι βγήκαν καλοί δίσκοι (ε, αφού το λέω εγώ, έτσι είναι). Ίσως όχι οι υπερδίσκοι, αλλά από πότε έχει να βγει τέτοιος άλλωστε; Εκτός και αν οι 20 μέρες που απομένουν μέχρι την έναρξη της blogovision μας επιφυλλάσουν εκπλήξεις (που δε νομίζω).
20 μέρες λοιπόν μένουν γεμάτες ψυχαναγκαστικά ακούσματα με τους δίσκους που δεν πρόλαβα να ακούσω και αν δεν υπήρχε η blogovision ίσως δεν καιγόμουν να ακούσω. Άσε που με το έτσι θέλω δεν ακούγεται η μουσική. Όμως, ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγεί. Ήδη οι πρώτοι ψυχαναγκασμοί βγάζουν καρπούς σαν αυτόν που ακολουθεί.

The Hunter

2011-10-24T09:28:00.000-07:00

Κλείνεσαι μέσα του, εκεί δε σε απειλεί κανείς. Ταξιδεύεις μαζί του στο χρόνο και στο διάστημα, παίζεις με τους πλανήτες και συγκρούεσσαι μαζι τους, επιστρέφεις στην τρυφερότητα που στερήθηκες μα δεν αποποιήθηκες. Σε γεμίζει, χορταίνεις, δε σε νοιάζει αν στραβοπατά, πας και εσύ μαζί του και σε βγάζει σε σκοτεινές και φανταστικές πεδιάδες του νου, ελεύθερος να αναζητήσεις τον προορισμό σου, να πιστέψεις, να ακολουθήσεις το πεπρωμένο σου, να ταυτιστείς μαζί του και να ενωθείς με το σύμπαν. Αυτοί είναι οι Mstodon!

The Hunter
|
ALL THE LOVE I’VE SHOWN
GIVEN TO THE ONES I’VE KNOWN
ALL THE LOVE I MAKE
IS EQUAL TO THE LOVE I TAKE
ALL THE LIFE I’VE KNOWN
GIVEN TO THE LIFE I’VE SHOWN
ALONG THE WAY

FREE FROM IT ALL
BREATHE IN THE DARKEST FALL
WE LAUGH AND CRY THROUGH A BROTHERS EYES FOR NOW

THROUGH FIRE EMBERS GLOW
HAUNTED I LIFT THE STONE
LETTING GO YOUR SPIRIT FLIES

Dream

2011-10-20T14:42:00.000-07:00

Να ζεις μέσα από τραγούδια, μόνος, μια ζωή. Και να θυμάσαι, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, τη μοναξιά για παρέα και τους μύθους που έπλασε για να σε κλείσει στην αγκαλιά της που την είπαν φαντασία. Αλλά εσύ πόναγες πολύ και τη φοβήθηκες γι’αυτό κατέβηκες στη γη και μαρτύρησες το μυστικό σου, τον πόνο, το φόβο και την κρυφή σου επιθυμία να χαθείς. Μα είδες τότε φως που χρωμάτισε αλλιώς τη ζωή σου και σου έδειξε από ποιο υλικό φτιάχνεται η φαντασία. Ηρέμησες και ξαλάφρωσες μα ακόμα θυμάσαι πως ήταν όταν σε ρουφούσε η χοάνη της απελπισίας και σε έσωνε μόνο αυτή η μελωδία.

September Baby

2011-10-04T12:43:00.001-07:00

September baby by Vkp on Mixcloud

Τσακώστε τη εδώ (Δεξί κλικ..save as)

bummer

2011-09-30T14:30:00.000-07:00

Το παρόν κείμενο γράφτηκε μετά από μια συζήτση που είχα με μια φίλη, η οποία τελείωσε με τα εξής λόγια της φίλης μου: «Όχι, δεν είσαι κομμουνιστής, είσαι καπιταλιστής, παραδέξου το για να σταματήσεις να μπερδεύεσαι με τον εαυτό σου».

Το ροκ εν ρολ του μέλλοντος μας, ο καθένας χορεύει μόνος του, στον κόσμο του. Είπαμε τι ωραία που περάσαμε αλλά ο καθένας στην ατομική του θλίψη σκυμμένος. Και είπαμε τι ωραίες μουσικές ακούμε, urban και ροκ ανατρεπτικές. Προοδευτικές στο να σε κάνουν να ξεφεύγεις, να αποδράς από την ατομική σου θλίψη, από τη νεύρωση του να προσπαθείς να καταλάβεις τι σου συμβαίνει σε αυτό τον οικονομικό πόλεμο που σε έχουν ρίξει με τους χαμένους. Και εσύ, πως πολεμάς; Με το να ξεφεύγεις, να ξεχνιέσαι, να αποδράς μόνος σου, στη χώρα της ψευδαίσθησης όπου υπάρχουν οι υποσχέσεις να βρεις τη λύτρωσή σου. Έτσι θα βρεις κουράγιο για να συνεχίσεις και την επόμενη μέρα με το όνειρο να επιτελέσεις τον σκοπό σου. Που είναι να επιζήσεις, να εξασφαλιστείς, να καταφέρεις, να επιβληθείς, να ανταγωνιστείς, να σωθείς και να νικήσεις τελικά. Να βγεις νικητής, η μεγάλη απόλαυση που καταναλώνεται απλόχερα και από τις εισαγόμενες εκ δύσεως ταινίες. Εμείς όμως οι ροκάδες όχι, δε θέλουμε να νικήσουμε, θέλουμε να ξεφεύγουμε από το δίλημμα, από το ρου της ανάγκης, από τα κελεύσματα των media και της mainstream κουλτούρας. Και τι κάνουμε, συμφιλιωνόμαστε με τη νεύρωση ώστε στο τέλος να την έχουμε ανάγκη γιατί αυτή μας δείχνει ποιοι είμαστε και τι ζητάμε. Είμαστε τα σκατά στο μαξιλαράκι του καπιταλισμού που μας έχει τόσο χεσμένους που μας πετάει στον τάφο που και που, ε Kurt; Μη μου πεις τώρα ότι δεν έπαιξες με τη φαντασίωση και συ. Έχασες όμως ρε πούστη και αντί να είσαι παράδειγμα προς αποφυγήν του ροκ και της μηδενιστικής του κουλτούρας, οι βιομήχανοι σε έκαναν ίδαλμα για μια γενιά που αδιαφορεί για το ροκ αλλά το μήνυμα το έλαβε, «προτιμότερο να μεγαλώνεις με τη νεύρωση και να ξεδίνεις παρά να είσαι καλά με τον εαυτό σου και ήρεμος». Ξεκινούσε τότε η χρυσή τους δεκαετία. Είχες οργή και συναίσθημα άπλετο και ταλέντο αλλά αντί να τα χρησιμοποιήσεις δημιουργικά για την κοινωνία, της γύρισες την πλάτη και αυτοκαταστράφηκες. Αυτό ήθελαν και για αυτό σε έκαναν ίνδαλμα. Και εμείς τσιμπήσαμε, αυνανιζόμαστε σε ρυθμό ροκ, πλούσια παιδιά της μεσαίας τάξης με προοπτικές παρακμής, περηφανεμένα για το πόσο πληγωμένα είμαστε και ονειρεμένα την ανάσταση σα μικροί χριστοί, πλην λατρεύοντας το μηδέν και μισώντας το όλον. Λατρεύουμε να πονάμε, βρίσκουμε νόημα μέσα στη θλίψη, η χαρά δε θέλουμε να διαρκεί πολύ γιατί είναι αστείο και η αγάπη είναι ένα ψέμα των παιδικών μας χρόνων. Ροκάδες είπα, μπα για ναρκισσιστές πρόκειται κάθε μεταμοντέρνου προσανατολισμού. Όσο περισσότερο υποφέρουμε τόσο πιο πολύ αξίζει η ζωή μας. Γαμήστε μας!

Tune yards

2011-09-11T14:22:00.000-07:00

Μέσα σε ένα εξαιρετικά μέτριο από νέας μουσικής σοδειάς καλοκαίρι, το μόνο άκουσμα που μπορώ να πω ότι τράβηξε την προσοχή μου προέρχεται από τον 2ο δίσκο των Tune Yards. Παρότι το Who Kill πλασάρρεται και αυτό ως indie μέσα στον πληροφοριακό αχταρμά των μουσικών sites, πρόκειται για ένα αντισυμβατικό εγχείρημα στο χώρο της σύγχρονης ποπ. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Οι Tune Yards μπορεί να σε ξεκουφάνουν με τις funk ακρότητές τους και τα γκαρίσματα της ιδιοσυγρασιακής τραγουδίστριάς τους, όμως είναι στις πιο χαλαρές τους στιγμές που ξετυλίγουν μια ισχυρή μελωδική και ρυθμική ποιότητα που φθάνει στα πρότυπα των David Byrne και Paul Simon αλλά και των πιο πρόσφατων επιγόνων τους όπως τους Vampire Weekend. Χωρίς να σημαίνει ότι δε θα ακούσεις και άλλα πράγματα εδώ μέσα, όπως το καταπληκτικό εξάλεπτο lo-fi folk Wolly Wolly Song, ένα κομμάτι που οι φωνητικές συχνότητες της M. Garbus φθάνουν να θυμίζουν την Beth Gibson και ακούγεται πριν ή μετά το θρυλικό the rip των Portishead. Ιδού λοιπόν,

Archers of Loaf

2011-08-20T15:17:00.000-07:00

Έχω μια αδυναμία στα αμερικάνικα 90s alternative rock. H οποία αναβιώνει αργά τη νύχτα που εξερευνώ νέες και παλαιότερες μουσικές στο διαδίκτυο και οφείλεται στα απωθημένα που κουβαλάω για την ανικανοποίητη δίψα που είχα τότε για τη νέα ροκ μουσική. Εκεί που όλες οι επιρροές από τα undergroynd 80s βγήκαν στη επιφάνεια (με το σπρώξιμο των πολυεθνικών βέβαια που όταν είδαν ότι το πράγμα δεν προχωράει τα παράτησαν κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας). Ανακαλύπτω, επανανακαλύπτω και εμβαθύνω λοιπόν σε μπάντες που δεν γνώρισαν αρκετή επιτυχία σχετικά με τις σημαίες των πολυεθνικών στην πρώτη πενταετία των 90s. Πριν λίγο καιρό ήταν οι Three Mile Pilot, τους οποίους αγνοούσα εντελώς, και τώρα είναι οι Archers of Loaf, τους οποίους επίσης τώρα γνωρίζω για πρώτη φορά. Κοινό σημείο και των δύο είναι ότι επέστρεψαν πρόσφατα, οι πρώτοι με νέο δίσκο πέρυσι και οι δεύτεροι με επανακυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου πίσω στα 1993 (η οποία έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές αν και σ'αυτό βοηθάει και η παρακμή της σύγχρονης ροκ δισκογραφίας). Το γεγονός ότι τους διάλεξαν οι LEs sAVY fAV για να τους ανοίξουν πρόσφατα πρέπει να μας λέει πολλά. Δυο τρεις γέυσεις από δαύτους λοιπόν μέχρι να τους μάθουμε καλύτερα (ποτέ δεν είναι αργά) ,

Τα παραπάνω τρία προέρχονται από τα πρώτα τους πιο noise χρόνια ενώ το επόμενο από τις τελευταίες τους μέρες.

Σε λίγες μέρες έρχονται οι Come, μια σπουδαία αμερικάνικη μπάντα της ίδιας εποχής με δiσκογραφική έδρα την Matador Rec.

Aujule

2011-08-12T16:23:00.001-07:00

Aujule by Vkp on Mixcloud

Go Trail!!!

2011-07-15T16:43:00.000-07:00

Lovers in the wind

2011-07-12T13:49:00.000-07:00

Τα καλοκαίρια τα παλιά στην εξοχή, σε άλλα μέρη, με άλλους ανθρώπους, με παλιούς φίλους και με μια αυθεντική νοσταλγία και πικρία ενδιαμέσως. Θυμάμαι λοιπόν ότι ζούσαμε σαν εραστές, αλλά μοναχικοί και σα να ζητούσαμε άλλα ο ένας από τον άλλον και ευτυχώς που ήρθε ο χρόνος για να το ξεκαθαρίσει αυτό. Εσύ τώρα λείπεις από τα παιδικά καλοκαιρινά μας μονοπάτια και οι υπόλοιποι τριγυρνάνε στις δικιές τους χτισμένες φωλιές χωρίς ίσως να αναπωλούν όπως εγώ, χωρίς να πονάνε λίγο όπως το τραγούδι αυτό, χωρίς καν να αναζητούν κάτι από εκείνα τα χρόνια. Καλό καλοκαίρι θα λέγαμε αν...

Old Diamonds

2011-06-13T16:03:00.000-07:00

Ελλείψη καλών καινούργιων δίσκων, ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύπτεις διαμάντια του παρελθόντος. Ειδικά αν έχεις στα χέρια σου το Sonik με τα 1000 αντιπροσωπευτικότερα τραγούδια από κάθε είδος μουσικής.

Το πρώτο ανήκει στην κατηγορία alternative rock. Θυμήθηκα ουσιαστικά τι κομματάρα είναι μιας και βρίσκεται στο soundtrack της ανεξάρτητης ταινίας Suburbia (με τραγούδια των Sonik Youth αποκλειστικά γραμμένα γι'αυτή) που κάπου έχει πέσει πίσω από τη σιντοθήκη..

Το δεύτερο συγκρότημα επίσης από τα 1000 τραγούδια αλλά όχι αυτό το συγκεκριμένο.Από την πρώτη δισκάρα των Wipers που ποτέ δεν άκουσα καλά τότε που ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος την έβαζε στο πικαπ στο φοιτητικό στην Καλλιθέα κλπ.

Το τρίτο είναι απλά garage μουσική για να γουστάρεις. Δισκάρα και αυτός των Greenhornes. Γενικά οι τύποι είναι φοβεροί, τους βρήκε στη συνέχεια ο Jack White και τους έκανε The Raconteurs και τα υπόλοιπα γνωστά.

Έπειτα οι Felt που θεωρούνται cult indie μπάντα από τα 80s με τη διαφορά ότι έγραφαν και κάποια καλά κομμάτια και ολόκληρους δίσκους όπως το Ignite the Seven Cannons που δε βαριέμαι να ακούω ασταμάτητα τις τελευταίες μέρες εξαιτίας του πανέμορφου αυτού τραγουδιού που έμαθα μόλις την Κυριακή που μας πέρασε από την εκπομπή της Ματίνας. Thanks for this!

Και τέλος δεν μπορώ να εκφράσω εύκολα το τι νιώθω τώρα που το ξαναάκουσα μετά απο 10 χρόνια και. Μη ξαφνιάζεστε, ακούστε το προσεκτικά και ολόκληρο, πρόκειται για αριστούργημα της κλασικής μουσικής.

Arctics

2011-06-02T03:52:00.001-07:00

O νέος αγαπημένος σου δίσκος είναι εκείνος που δε σε νοιάζει για τα τραγούδια όσο σε ενδιαφέρει να αφήνει ένα ψίθυρο μέσα από τα αυτιά σου, τέτοιον που να θες να τον τραγουδάς όταν περπατάς μόνος στους δρόμους της πόλης. Ο αγαπημένος αυτός δίσκος ηχεί από την αρχή μέχρι το τέλος ίδιος και είσαι σίγουρος ότι τον έχεις ξανακούσει πολλές φορές στο παρελθόν αλλά εσύ τώρα τον θες σερβιρισμένο έτσι όπως τον ακούς αυτή την στιγμή.
Ο δίσκος αυτός που αγαπάς τώρα και ίσως για πολύ ή και για λίγο ακόμα κουβαλά τις μέρες που παιρνούν και σε ταξιδεύει σαν άνεμος το καραβάκι στο νερό. Κυλά ομαλά και σταθερά και με την απλότητά του σε κατακτά σιγά σιγά χωρίς να το πολυκαταλάβεις και σε ρωτάει "Είσαι έτοιμος για παιχνίδι;"
Του ανοίγεις την αγκαλιά της καρδιάς σου σα να ναι η χιλιοστή σου γκόμενα και τον καψουρεύεσαι ή έτσι νομίζεις. Αύριο μπορεί να ξενερώσεις και να αναρωτηθείς τι του βρήκες. Σήμερα όμως θα παίξεις χωρίς αναστολές. Γιατί κυκλοφόρησε ο καινούριος αγαπημένος σου δίσκος και πρέπει να τρέξεις να τον ευχαριστηθείς πριν χάσει τη λάμψη του.

News

2011-05-21T00:50:00.000-07:00

Ακούγωντας στα ακουστικά έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους ώρα να σας πω τι μου άρεσε και τι όχι τώρα τελευταία. Γενικά, μετά τις εκπλήξεις της αρχής της χρονιάς το πράγμα έπεσε. Όποιος σας πει ότι μέσα στην άνοιξη βγήκε κάποιος πραγματικά αξιόλογος δίσκος μάλλον θα υπερβάλλει. Τα μουσικά site προσπαθούν να δημιουργήσουν νέους πρωταθλητές στα ονόματα των Gang Gang Dance, Tune Yards, Fleet Foxes, Tv On the Radio, Wild Beasts και άλλων αλλά ζήτημα είναι αν μπορείς να ακούσεις ολόκληρο τον καινούριο δίσκο όλων αυτών χωρίς να χάσεις την υπομονή σου. Ναι, ακόμα και των αλεπούδων που δε με έπιασε ούτε την πρώτη ούτε τη δεύτερη, ούτε την τρίτη ώσπου τα παράτησα. Που είναι η μεσαιωνική μυσταγωγία, η ψυχεδελική αναζήτηση, η βουκολική αφοσοίωση στην αγνότητα; Μόνο ένα ψευτο-χίπο-ποπ παραλήρημα άκουσα. Τι να πω, μπορεί και να τους αδικώ, αλλά νομίζω δεν είναι μόνο δική μου εντύπωση.
Γενικά, ο indie ήχος με έχει ξενερώσει τελευταία. Δεν υπάρχει κάτι συναρπαστικό. Πέρα από το Marilu μας και κάτι άλλα ψιλά (το Belong δεν είναι άσχημο αλλά αναμασάει και αυτό τα γνωστά, οι Antlers διατηρούν μια μελωδικότητα, η ΕΜΑ πλησιάζει αλλά σπάνια φτάνει την αφοπλιστικότητα) δεν υπάρχει κάτι breakthrough. Αντίθετα, τα δοκιμασμένα πράγματα αποδίδουν πολύ καλύτερα και πιο τίμια. Οι Zombies συγκινουν τόσο με τις συναυλίες τους όσο και με τον αναπάντεχα καλό νέο τους δίσκο, οι Foo Fighters ξέρουν πως να σε ξεσηκώσουν, μαθαίνουμε και παλιά διαμάντια που επανακυκλοφορούν όπως αυτό του βρετανού φόλκερ Michael Chapman, οι Arctics επανέρχονται δυναμικά με τρία (μέχρι στιγμής) αξιόλογα καινούρια κομμάτια, ακόμα και ο Moby και οι Duran Duran βγάζoυν καλύτερα τραγούδια από πολλούς νεότερους. Για επόμενους νέους δίσκους λέω να δοκιμάσω πιο vintage καταστάσεις στα ονόματα των Danger Mouse και Dengue Fever που εκτιμάω ιδιαίτερα.
Επιφυλάσσομαι για τους παραπάνω δίσκους που δεν έχω ακούσει προσεκτικά και στην κατάλληλη διάθεση αλλά ο σχολαστικισμός δεν έχει νόημα. Κάτι ή σου αρέσει ή όχι από την πρώτη, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Όλο αυτό το πράμα με τον ποπ πειραματισμό καταντάει μαλακία..
Άυριο εδώ κοντά οι Deep Purple, δε θα πήγαινα λόγω ακριβού εισιτηρίου αλλά κέρδισα πρόσκληση. Δεν είναι από τα αγαπημένα μου γκρουπ αλλά γι' αυτό πάω και χωρίς προσδοκίες. Που ξέρεις. Α, ούτε τον Βασίλη έχω δει. Ευκαιρία, είμαι και στο κατάλληλο mood.
Τελειώνει και ο αγαπημένος δίσκος οπότε σας αφήνω κι εγώ.

Ροκ ηθογραφίες

2011-05-10T05:35:00.000-07:00

Ακούω τα τραγούδια μιας εποχής που ήδη από τώρα αλλά ακόμα πιο έντονα στο μέλλον θα την έχουμε κατηγοριοποιήσει υπό το όνομα η εποχή του μοντέρνου δυτικού τραγουδιού» ή αλλιώς «η εποχή του ρομαντισμού» ή «η μουσική του συναισθήματος και του νοήματος» και πάει λέγοντας. Είτε μιλάμε για soul για rock για pop και οποιοδήποτε άλλο βιομηχανικό είδος μουσικής. Μόλις όμως είπα μια απαγορευμένη λέξη, τη λέξη βιομηχανία. Ποιος τη χρειάζεται, να πάει στα κομμάτια και αυτή και όλος ο μουσικός συφερτός που κουβαλά. Αλλά, μια στιγμή, ποιος είναι αυτός; Δεν πρέπει άραγε να χαράξουμε μια εύλογη διαχωριστική (αν όχι πολλές) γραμμή μεταξύ της βιομηχανίας του εύκολου και μαζικού και εκείνης του καλλιτεχνικού και ποιοτικότερου; Ε, λοιπόν πρέπει. Όμως και πάλι από μια μακροσκοπική ιστορική ματιά η εποχή που φεύγει παίρνει μαζί της και τις δύο, είτε μιλάμε για τη κιτσάτη glamour επανάσταση της Madonna στα 80s είτε για το ανατρεπτικό ροκ στο σύνολό του. Οι νέες σταρ δεν κουβαλάνε στοιχείο γυναικείας χειραφετησιμότητας (έστω και ως αστείο) ενώ το ροκ έχει καταντήσει ένα μουσειακό είδος (με τα indie πλουσιόπαιδα ανά τον πλανήτη να μην τολμούν να πουν ότι παίζουν κάτι τέτοιο). Μόνο η jazz και η κλασική μουσική (θα έλεγα και η φολκ) φαίνεται να μην αγγίζονται από τις επιταγές της εμπορικότητας που αλλάζει άρδην χαρακτηριστικά λόγω των γνωστών μεταβολών στην παραγωγή και τη διάθεση της μουσικής. Δηλαδή τα προϋπάρχοντα της μαζικής μουσικής εκβιομηχάνισης μουσικά είδη επιζούν και αναπτύσσονται σα να μην επιδρούν πάνω τους ο χρόνος των αλλαγών αυτών. Εκτός και αν θεωρήσουμε (σωστά κατ’εμέ) ότι οι κατακτήσεις του μεταμοντερνισμού ως μαζικής κουλτούρας, κυρίως το ποπ και το ροκ (τα παιδιά του μεταμοντερνισμού) ήρθαν για να μείνουν για πάντα. Εδώ όμως νομίζω υπεισέρχεται η ηλεκτρονική μουσική για να καθορίσει τις έννοιες και την σκοπιά από την οποία μιλάμε. Ο θάνατος της έκφρασης τόσο στην παραγωγή της ροκ μπάντας όσο και στην κατανάλωση του ροκ τραγουδιού αποδίδεται από την παλαιά διανόηση στο σατανά του ηλεκτρονικού. Ο αντίλογος μεταμοντέρνος και αυτός (αν έχει κάποιο νόημα πλεόν η λέξη), τα συνθεσάιζερ και οι απόγονοί τους ήρθαν για να μείνουν. Διαφωνεί άραγε κανείς; Θα ήταν εξάλλου αφελές. Ωστόσο, ποια η κοινωνική ή καλύτερα η μαζική νοηματοδότηση στην εμπειρία της ακρόασης όταν το ηλεκτρονικό υπερκαλύπτει όλη την αυθεντική μουσικότητα (ως πραγματική παραγωγικότητα, το παίξιμο ρε παιδί μου); Άρα αν το νόημα μιας ατομικά προσανατολισμένης απόλαυσης απαιτεί μια κοινωνική οριοθέτηση μπορούμε απλά να κοιτάξουμε πως εκφράζεται η τελευταία στις σημερινές συνθήκες και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Καταρχήν μιλάμε για νέους και για όσους νιώθουν τέτοιοι. Έπειτα μιλάμε για τρόπους συνάθροισης των νέων. Και τέλος για παραγωγή κοινής συνείδησης μέσα από την επικοινωνία τους. Στα δύο πρώτα δεν έχουμε πρόβλημα μιας και πάμπολλοι νέοι υπάρχουν και πιο καλοζωισμένοι είναι ώστε να παραμείνουν τέτοιοι για καιρό ακόμα. Στο τρίτο όμως έχουμε πρόβλημα. Ποια είναι τα νοήματα που ενώνουν και χωρίζουν τους νέους ανθρώπους; Ελάχιστα, ειδικά τώρα (από τότε) που το όνειρο της ανατροπής έχασε την κοινωνική του δυναμική (60s ροκ) και μετατράπηκε σε ατομικιστική έκρηξη οργής για την παρακμή του ίδιου και του κόσμου όλου (πανκ) και σήμερα σε ελιτίστικη άσκηση ύφους από ανεξάρτητους αμούσικους (indie). Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει στο να αποκτήσει όλη η ροκ του παρελθόντος ένα συμβολικό χαρακτήρα με εμπορική εκμετάλλευση και μόνο (δες μπλουζάκια π.χ.). Και εν απουσία σπουδαίας ροκ μουσικοπαραγωγής τα νέα γκρουπ αναπαράγουν, αναμιγνύουν, σαμπλάρουν τον παλαιό ήχο βγάζοντας ένα τρομακτικά μοναχικό στη μοναδικότητά του αποτέλεσμα. Ο αιώνας της μοναξιάς. Χαμηλώστε τις εντάσεις, παίξτε μπαλάντες. Δεν υπάρχει ροκ.

Δαματζ γκουτζ

2011-04-14T14:28:00.000-07:00

Λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα τέτοιες μέρες πέρυσι αγαπούσα τα βαμπιρ του σαββατοκύριακου και τους διοικητές. Σήμερα οι διαθέσεις μου είναι πιο old fashioned με ολίγον τι από 90s brit rock, καινούργιο παλιό indie rock, νεοψυχεδελίζουσα μπαλάντα και ροκιά από Καναδά μεριά και μία μικρή έκπληξη από το ελληνικό παρελθόν.

Οι Smashing Pumpkins δλδ ο Billy Corgan με την εκάστοτε κουστωδία του κυκλοφορούν κάθε τόσο ένα τραγούδι και το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα από το site της μπάντας. Το συγκεκριμένο είναι το 9ο από τη σειρά Teardrop by Kaleidoscope που συνολικά θα αριθμεί 44 κομμάτια.. Είναι και το πιο ενδιαφέρον μέχρι στιγμής. Α, και στη φωτό κοιτάξτε καλά την κιθαρίστρια και σκεφτείτε καλά που μπορεί να την έχετε ξαναδεί. Η ερώτηση απευθύνεται στους φανατικούς των SP.

Οι καναδοί Black Mountain έχουν κυκλοφορήσει διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα τα χρόνια που δραστηροποιούνται από το 2005 και μετά με κορυφαίο εκείνο το καταιγιστικό Don't run our hearts around. Αυτό είναι επίσης δυναμικό και η νοσταλγική του διάθεση κάθε άλλο παρά απρόσκλητη είναι. Κατευθείαν από τον πλανήτη Paranoid (έπαιξαν και στα μέρη μας πριν λίγες μέρες).

Καναδοί και οι Besnard Lakes με μπροστάρισσα την ελληνικής καταγωγής Olga Goreas που ψιθυρίζει στα ελληνικά στον προηγούμενο δίσκο της μπάντας (συγκεκριμένα στην εισαγωγή του μαγικού And you lied to me). Εδώ από τον περσινό δίσκο τους που δεν έχω ακούσει ολόκληρο αλλά πρέπει να το κάνω γιατί ότι και να έχω ακούσει από αυτούς μου αρέσει πολύ. Ένας πολύ όμορφος συνδυασμός dream pop και southern αισθητικής. Σύγχρονοι χαμένοι ήρωες...

Τις τελευταίες μέρες έχω ψιλοκολλήσει με ένα best of από τους βρετανούς 90s ροκερς Dodgy που στο πρώτο μισό της δεκαετίας ήταν μεγάλο όνομα στη Γηραιά Αλβιώνα και ένα ας πούμε πιο καθαρόαιμο ροκ άκουσμα σε σχέση με τη μανία τότε αρχικά με το shoegaze και ύστερα με την brit pop (που ξέσπασε με τους Oasis οι οποίοι έπαιζαν support στις πρώτες συναυλίες των Dodgy). Μετά τη διάλυσή τους στην κυριολεξία εξαφανίστηκαν αλλά τώρα που ξανακούω τις επιτυχίες τους και όχι μόνο συνειδητοποιώ ότι παρά την επίπεδη παραγωγή των δίσκων τους είχαν ενδιαφέρουσες συνθέσεις ειδικά στο ξεκίνημά τους. Μετά το '95 έγιναν δυστυχώς και αυτοί αναπόσπαστο κομμάτι της brit pop, κάτι που μάλλον τους οδήγησε στο μοιραίο. Μόλις τώρα μαθαίνω από το you tube ότι έπαιξαν ξανά μαζί το 2009 εδώ.

Τέλος οι Τρύπες και ένα σχετικά πρόσφατα ανεβασμένο βίντεο στο tube από παλαιό live όπου και διασκευάζουν απολαυστικά τι άλλο, Gang of Four.

Three Mile Pilot

2011-04-09T14:53:00.000-07:00

Αυτοί εδώ είναι το νέο αγαπημένο μου γκρουπ. Δεν τους ήξερα αν και είναι παλιοί. Πρώτη φορά τους άκουσα πριν κάτι μήνες και προσπάθησα να συγκρατήσω τι ήταν αυτό που ακούω μάταια ως συνήθως. Τελικά με το γνωστό παιχνίδι των δοκιμών στο google βρήκα το τραγούδι που έψαχνα το οποίο και το βαρέθηκα σύντομα. Κάπου διάβασα για σπουδαίο comeback κάπου αλλού για βαρετά πράγματα και δεν την έψαξα παραπάνω. Μου έκανε εντύπωση πάντως που ένα αμερικάνικο alternative rock γκρουπ των 90s μου είχε ξεφύγει εντελώς. Ούτε στα παλιά ποπ και ροκ θυμάμαι να υπάρχει κάποια αναφορά σε αυτούς ούτε σε λίστες με αξιόλογα πράγματα από εκείνη την εποχή. Προχθές έτυχε να ακούσω και άλλο ένα κομμάτι από το περσινό τους άλμπουμ και μου άρεσε και αυτό και είπα ήρθε η ώρα να ψάξω λιγάκι. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ειδικά τα πρώτα τραγούδια που έγραψαν οι Three Mile Pilot πίσω στο 1991 είναι πραγματικά πρωτολεια ψυχεδελικά αργόσυρτα grunge anthems. Στα χνάρια των Mudhoney, των Fugazi και των Jane's Addiction σαφώς προς το πιο μελαγχολικό οι Pilot έχουν έναν τριπαρισμένο ήχο που πέρασε ανεπιτυχώς και από τα στούντιο των πολυεθνικών στα μέσα των 90s οδηγώντας αργά και βασανιστικά στη διάλυση της μπάντας κάπου στα 1997 μέχρι να ξαναεμφανιστούν πέρυσι. Slacker φωνητικά και attitude χωρίς περιττές φιοριτούρες και με μεγάλη δόση ειλικρίνιας για αυτό που κάνουν. Η πραγματική επιστροφή του grunge (θα έλεγα αν στο μεταξύ δεν είχαν μεσολαβήσει τα άλλα προτζεκτ των μελών των 3MP, δλδ οι The Black Heart Procession και οι Pinback, με αρκετά πιο ώριμο, ενήλικο θα έλεγα προσανατολισμό).

Το αγαπημένο μου

Τα πρώτα τους

Και δύο από τα τελευταία τους

Συναυλίες!!

2011-04-05T05:52:00.000-07:00

Εβδομάδα συναυλιών ξένων ονομάτων αυτή στην Πάτρα, ξεκινώντας από σήμερα με την εμφάνιση των ρώσων (!!!) Motorama. Οι Motorama παίζουν κλασικό 80ς post punk με indie pop στοιχεία, δλδ χωρίς κιθαριστικές εξάρσεις και ο ήχος τους είναι ευχάριστος και κολλητικός. Οι μελωδίες τους απλές και παρότι τα τραγούδια τους μοιάζουν πολύ μεταξύ τους θέλεις να ακούσεις και άλλα στη σειρά αν έχεις την κατάλληλη διάθεση (το βράδυ θα την έχεις σίγουρα). Πέρυσι έβγαλαν το Alps που μάλιστα διακρίθηκε στην πρόσφατη blogovision από τους έλληνες hipsters...ε, bloggers εννοούσα. Γκρίζες διαθέσεις προς το ρομαντικόν και το απαλόν παρά προς το καταθλιπτικό και το μαύρο. Αν σας αρέσουν οι Editors, Interpol, National και τα νοσταλγικά 80s new wave δε θα χάσετε με τίποτα. Αφήστε που το Λιθογραφείο ταιριάζει γάντι σε μια τέτοια συναυλία. Ανοίγουν οι πατρινοί Playground Noise και θα προηγηθεί dj set από τη Ματίνα Παρασκευά (του mojo radio που διοργανώνει και τη συναυλία). Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η Manifest by Mojo επίσης φέρνει στην Πάτρα και τους Zagar μαζί με τους Dj Bootsie Quartet την Παρασκευή στο club Republic που βρίσκεται Καποδιστρίου και Μαιζώνος. Για περισσότερες πληροφορίες κοιτάξτε επίσης εδώ

Την Κυριακή τέλος έρχονται και οι Bellrays στην πόλη μας. Χωρίς να τους γνωρίζω ιδιαίτερα τα λιγοστά τραγούδια που ξέρω αποτελούν εγγύηση ότι θα είναι μια ξεχωριστή rock βραδιά. Νομίζω ότι θα ζήσουμε ότι ζήσαμε πριν μερικούς μήνες στη συναυλία των The Heavy αφού τα δύο γκρουπ έχουν πολύ συγγενικό ήχο, ένα καυτό και ιδρωμένο rock 'n soul (έγχρωμος τραγουδιστής οι Heavy, έγχρωμή τραγουδίστρια οι Bellrays).

Οι περισσότεροι βέβαια αναμένεται να παρεβρεθούν για το κύριο support όνομα, τους Last Drive. Και το δεύτερο support όμως, οι πατρινοί Monovine, συγκεντρώνουν αρκετό ενδιαφέρον μιας και πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο cd τους στην τοπική Inner Ear (και αυτοί!). Τριπλό το ενδιαφέρον λοιπόν την ερχόμενη Κυριακή στη Ακτή Δυμαίων. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ. Και οι τρεις συναυλίες έχουν άρκετά χαμηλό εισιτήριο για τις μέρες που ζούμε.

Τέλος, σαν σήμερα πριν 17 χρόνια έφυγε ένας μεγάλος. Δεν ξεχνώ...

The Go! Team Πάμε μωρέ ομάδα...

2011-03-31T10:42:00.000-07:00

Η πληροφόρηση για την οικονομία και την πολιτική δε με αποσπά από την πληροφόρηση για τη νέα μουσική. Εκεί μάλιστα που σας μιλούσα για τους πολύ καλούς δίσκους των Trail of Dead, της PJ Harvey, των Radiohead και της Anna Calvi ήρθε να τους προσπεράσει όλους ο καλειδοσκοπικός soulful και σούπερ ανοιξιάτικος νέος δίσκος των The Go! Team. Ένα μόνο τραγούδι τους ήξερα μέχρι σήμερα αλλά κάθε track του Rolling Blackouts το έχω λατρέψει. Αυτό είναι κάτι που δε συμβαίνει συχνά. Καταρχήν άκουσα σε μια φίλη συμπαραγωγό το Buy Another Day και μάταια προσπάθησα να συγκρατήσω τον τίτλο αλλά ας όψωνται τα καλά blog που σου λένε τι να ακούσεις οπωσδήποτε και λίγες φορές πέφτουν έξω. To Rolling Blackouts στα αυτιά μου κινείται σε τρια αναμεμειγμένα ηχητικά σύμπαντα που αναδεικνύουν την πολυδραστικότητα και πολυσυνθετικότητα της μουσικής τους. Καταρχήν υπάρχει μια super-dooper-funky hip hop τρέλα στο ύφος των Μ.Ι.Α., Beastie Boys και Avalanches που βέβαια οι The Go! Team την έχουν κάνει ολοδική τους και είναι αναγνωρίσιμη και ευπρόσδεκτη εφόσον κατέχεις λίγο τον ήχο τους. Έπειτα, υπάρχει η AIRική αύρα που σαν οξυγόνο που σου λείπει από την επόχή του Moon Safari εισχωρεί στα εγκεφαλικά σου κύτταρα και ευθυγραμμίζεσαι με τον πανικό της άνοιξης που ξυπνάει γύρω σου. Και τέλος υπάρχει η indie pop πλευρά που ξεδιπλώνεται σε μερικά επικά τραγούδια βγαλμένα από τις καλύτερες στιγμές των πρόσφατων Best Coast και των παλιών καλών My Bloodies. Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα να ακούσεις σε αυτό το δίσκο, από Mammas and Pappas μέχρι The Dap Kings σε κοσμικές περιπέτειες και πολύ λίγα λέω. Ποπ μουσική με τα όλα της και δίσκος της χρονιάς μέχρι τώρα δαγκωτό. Απολαύστε!

Mε σχόλια

2011-03-18T16:38:00.000-07:00

Έχω να νιώσω έτσι από τον Δενέμβριο του 2008. Τότε συνέβησαν γεγονότα με μεγάλη συναισθηματική επίδραση μέσα μου. Ένιωθα οργή, αγωνία, ανησυχία και αναμονή ότι κάτι μεγάλο θα συμβεί. Ένιωθα επίσης μια αύρα ελευθερίας μέσα στο χάος που διαμορφωνόταν στο κέντρο της Αθήνας και μία ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά για την ψευτιά και την αλήθεια γύρω μου. Ένιωθα όμως και μόνος σε αυτά τα συναισθήματα, χαμένος και αποπροσανατολισμένος. Κάπως παρόμοια νιώθω και τώρα όχι λόγω κάποιου άμεσου γεγονότος, αυτά εξάλλου τρέχουν καθημερινά και είναι συντριπτικά και με κάνουν να σιγοκαίω διαρκώς –ποιος όχι άλλωστε-, αλλά λόγω της παρακολούθησης μιας συνέντευξης που επικαιροποιεί την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Μιας συνέντευξης που ήδη έχω παρακολουθήσει 4 φορές και θέλω να την ξαναπαρακολουθήσω. Μου έχει γίνει έμμονη ιδέα και αυτό δε συμβαίνει επειδή έχει κάποιο δημοφιλή ή πιασάρικο χαρακτήρα. Οπωσδήποτε το περιεχόμενό της είναι προβοκατόρικο αλλά σε αυτή ακούγονται πράγματα που έχει στο μυαλό του κάθε άνθρωπος. Από τα πρώτα λεπτά της συνέντευξης εκπλήσσεται με το πόσο περιεκτικά, σαφώς και επικαιροποιημένα περιγράφει την παραπλάνηση και την εκμετάλλευση που δεχόμαστε ως έθνος, οικονομία και άνθρωποι. Ακόμα και αν διαφωνήσεις ή πεις ότι ο συνεντευξιαζόμενος υπερβάλλει, το αποτέλεσμα που έχουν αυτά που ακούς και μαθαίνεις δε θα αλλάξει. Γιατί ξέρεις ότι τα οικονομικά και πολιτικά γεγονότα γύρω σου που αποφσίζουν άλλοι για σένα με την υποτιθέμεμη συναίνεσή σου, είναι βουτηγμένα στη διαφθορά, τη ψευτιά, την εκμετάλλευση αλλά εσύ δεν κάνεις τίποτα γι’αυτό. Να γιατί σε κάνει σκατά το βίντεο με την ώρα, γιατί η κοινωνική ζωή τρέχει και εσύ έχεις φτιάξει ένα προσωπικό φανταστικό κουβούκλιο στπ οποίο βασιλεύουν η σιγουριά και η ασφάλεια. Ξέρεις βέβαια ότι προσπαθείς να πείσεις τον εαυτόν σου για αυτή την προσωπική κατάκτηση ενώ τα πρα΄γματα δεν είναι έτσι. Είσαι φοβισμένος και τρομοκρατημένος. Μόνο που για να συνεχίσεις να ζεις πρέπει να δουλεύεις, να παράγεις, να βγάζεις λεφτά και να τα χαλάς και να νιώθεις ευγνωμοσύνη γι’αυτό. Τι λές λοιπον όλο αυτό τον καιρό? Έλα μωρέ, και τι να κάνεις, τίποτα δεν αλλάζει λες. Και κοιμίζεις το φόβο σου χωρίς να παραδέχεσαι- ενώ το ξέρεις- ότι έχεις καποια ανησυχία ότι αυτός θα ξυπνήσει σε ανύποπτο χώρο και χρόνο και θα εκλδηλωθεί όπως την προηγούμενη φορά που έπαθες υπερκόπωση, που λιποθύνησες, που έχασες τα λογικά σου, που εκνευρίστηκες αδικαιολόγητα, που δεν μπορούσες να κοιμηθείς για εβδομάδες, που οι κακές σκέψεις σε σκότωναν, . Αρνείσαι τον κοινωνικό σου φόβο και αυτός εσωτερικεύεται και αρχίζεις να φοβάσαι τον εαυτό σου. Και νομίζεις ότι εσύ φταις και ότι ο ψυχολόγος θα σου λύσει το πρόβλημα. Πας λοιπόν και κλαίγεσαι σε αυτόν, ενοχοποιώντας τον εαυτό σου για ότι σου συμβαίνει αλλά αποποιούμενος κάθε δική σου ευθύνη για να το αλλάξεις. Γιατί πάλι λές στον εαυτό σου ότι δεν μπορεί να το αλλάξει. Ε, λοιπόν όχι, μπορείς και τώρα είναι η ευκαιρία. Αν κάνεις την αλλαγή το τώρα θα είναι και το πάντα.

Καλη μουσική νέα και παλαιότερη

2011-03-14T16:13:00.000-07:00

Ο Ulrich Schnauss με εντυπωσίασε με το ατμοσφαιρικό του σετ στο λιθογραφείο και αν και σίγουρα άρεσε, το κοινό δεν του το έδειξε τόσο πολύ την Παρασκευή που μας πέρασε. Εγώ πρέπει να ήμουν ο μόνος που κουνιόμουν και ήμουν επιβιβασμένος στο διαστημικό σκάφος των ήχων του μουσικού. Η αγαπημένη μου ηλεκτρονική μουσική. Thank you Ulrich!

H Anna που φαίνεται να κόβει σα μαχαίρι με τις ροκαμπιλάτες κιθαρούλες της και την παθιάρικη φωνή της. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου της

Η Polly που σαν σοφή ιέρεια διηγείται τις ιστορίες της με εύστοχη τραγουδιστική σπαρακτικότητα. Άσχετο, αλλά ενώ άκουγα το LET ENGLAND SHAKE και έβλεπα ταυτόχρονα κάποιο βιντεάκι από τις καταστραφές στην Ιαπωνία κάπως ένιωσα..

Η Joan as Poice Woman σε μαγικές soul pop στιγμές. Ολοκαίνουργιο.

Οι Midnight Oil που τους θυμήθηκα με αυτό το τραγούδι μετά από πολλά χρόνια που έβαλα να παίξει το απαράδεκτης ποιότητας ελληνικό βινύλιο.

Οι Radiohead που όσο μέτριοι και αν ακούγονται με την πρώτη ακρόαση του King of Limbs τόσες μικρές εκπλήξεις φυλάσσουν για τη συνέχεια των ακροάσεων και για όσους έχουν την υπομονή να ακούσουν μέχρι το τελευταίο κομμάτι που είναι ίσως και το καλύτερο.

Και τέλος η εύθυμη νότα με τους Novos Baianos που τους έμαθα πριν λίγο καιρό από τον φίλο whatisluv. Σα να σου κάνουν ένεση καλής διάθεσης, αδρεναλίνης, απελευθέρωσης, ποδοσφαιρολαγνείας, χιπαριού και άλλα γραφικά και ωραία.

Picks of the week

2011-03-03T03:30:00.000-08:00

Αυτή είναι μια υπέροχη μουσικά εβδομάδα λόγω των πάρτυ που προηγήθηκαν (και έπονται για πολλούς μέσα στο πσκ αλλά όχι για μένα που την κάνω για την ησυχία του βουνού) και των συναυλιών που έγιναν και θα γίνουν στην πόλη μας. Περάσαμε τέλεια στον Parov Stellar μέσα σε ένα κατάμεστο Rebublic με πάνω από χίλια άτομα ντυμένα σε στυλ charleston να χορεύουν και να αποθεώνουν τον Max the Sax. Εμείς στο mojo περάσαμε ακόμα καλύτερα για τους δικούς μας λόγους.
Το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται τώρα στην αμέσως επόμενη συναυλία της manifest by mojo που αφορά τον συνθέτη και παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Ulrich Schnauss. Για τον οποίο δε γνώριζα πολλά πράγματα αλλά ακούγοντας τις μουσικές του καλύτερα έχω ενθουσιαστεί. Πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και σε σας. Υπέροχη μίξη ambient electronica με shoegaze και dreamy pop ατμόσφαιρες. Για περισσότερα σχετικά με το live κοιτάξτε εδώ.

Μιας και μιλάμε για shoegaze ακούστε ένα αξιοπρεπέστατο νέο δείγμα του είδους. Απο την εποχή των Lush στα early 90s είχα να ακούσω κάτι παρόμοιο. Γλυκό, θηλυκό, εφηβικό, αιθέριο, ταξιδιάρικο, τι άλλο μπορεί να θελήσει κανείς.

Είπα για Lush που είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου γκρουπ των 90s. Essentials λοιπόν.

Anna Calvi, Πολυσυζητημένο όνομα που φαντάζομαι σε λίγο καιρό όλοι θα μιλάνε γι'αυτήν (το κοινό δηλαδή γιατί ήδη το κάνουν εκείνοι που παρακολουθούν τις εξελίξεις). Μια νέα PJ μαζί με Siouxsie και μια δόση κλασικίζουσας δικής μας Monika και πρόσφατης Nicole Atkins. Υγρές νυχτερινές κιθάρες γρατσουνάνε μιλιμαλιστικές rock 'n roll μπαλάντες και η φωνή της Calvi καλύπτει με ευκολία και αυτοπεποίθηση όλο τον υπόλοιπο χώρο. Είναι και όμορφη πανάθεμά την..

Και τέλος ο δίσκος της χρονιάς έως τώρα, όχι από την PJ όπως σας είπα την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά από τους Trail of Dead - Tao of the Dead. Κιθαριστικό alternative rock έτσι όπως το παίζουν λίγοι. Δισκάρα που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος και σε ταξιδεύει σε όσα έχεις αγαπήσει σε αυτούς στο παρελθόν αλλά και σε όλη την ιστορία του αμερικάνικού indie (και όχι μόνο) rock.

Και ενώ η πόλη καρναβαλίζεται...

2011-02-25T13:52:00.000-08:00

...εγώ να σας πω λίγα λόγια για κάποια παλαιά και καινούρια τραγούδια και δίσκους. Από τους τελευταίους ξεχωρίζει νομίζω με διαφορά ο καινούργιος δίσκος της PJ Harvey με τίτλο Let England Shake. Ένας δίσκος με ισχυρές αναφορές στον πόλεμο και των φρίκη του. Κάθε τραγούδι του έχει κάτι να πει και δεν κουράζει ποτέ, αντίθετα ακούγεται κλασικός όταν τον ακούς και τον ξανακούς. Αυτή η καλλιτέχνης έχει τα ups και τα down της αλλά επιστρέφει με δισκάρες. Απο το Stories from the city, stories from the sea είχε να μου αρέσει τόσο αν και το Let England Shake διαφέρει πολύ στον ήχο από το προλεγόμενο.

Οι τεξανοί ...And You Will Know Us By The Trail of Dead είναι μια από τις αδυναμίες μου. Εκτός του ότι έχουν συνθέσει έναν από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους των τελευταίων δέκα χρόνων, δεν έχουν κάνει μέτριο δίσκο μέχρι σήμερα. Ο νέος τους μάλιστα τους βρίσκει σε πολύ καλή κιθαριστική φόρμα. Η φωνή μόνο με χαλάει σε κάποιες φάσεις (ο δεύτερος τραγουδιστής με την πιο βρώμικη φωνή έχει δυστυχώς περιθωριοποιηθεί) αλλά οι κιθάρες και οι ψυχεδελικές ατμόσφαιρες που πλέκουν θυμίζουν εκείνο τον δίσκο. Ειδικά η πενταλογία που κλείνει το άλμπουμ με τίτλο Strange News From Another Planet δίνει κιθαριστικά ρέστα. Indie rock με τα όλα του. Μακάρι να ξανάρθουν από τα μέρη μας.

Από ελληνική δισκογραφική σοδειά ο δίσκος που άκουσα και παρακολούθησα ζωντανά την παρουσίασή του πριν από μια εβδομάδα στο θέατρο Λιθογραφείο είναι το Futrue των Leon. Μπορεί να τους γνωρίσατε ήδη από την εμφάνισή τους στην τελευταία εκπομπή του Λαζόπουλου. Εκεί που το γκρουπ αυτό διαφέρει από άλλα ελληνικά είναι ότι εκτός της 8μελούς + σύνθεσής του, τα μέλη του γουστάρουν τα τραγούδια που γράφει ο Τιμολέων, o μπροστάρης και γιουκαλιλίστας των Leon. Έχουν βέβαια και ωραία τραγούδια που ζωντανά αποκαλύπτουν μια γιορταστική και παρεΐστικη πτυχή. Μου αρέσει επίσης που με το που ακούω το Futrue σκάνε αμέσως οι πάμπολλες επιρροές. Beirut, Arcade Fire, Dexy's Midnight Runners, Fleet Foxes και πολλοί άλλοι.

Από τραγούδια τώρα, κάποια παλιά μόνο θέλω να σας θυμίσω μιας και εγώ τα θυμήθηκα αφού το έφεραν οι περιστάσεις. Αυτό το άκουσα πρώτη φορά πριν 3 μήνες σε ένα νέο μπαράκι της πόλης μας που είναι χωμένο μέσα στα (καλώς νοουμένως) 80s και παίζει μόνο δίσκους. Το λάτρεψα, και όχι μόνο εγώ. Σήμερα, επισκεπτόμενος το καινούριο κατάστημα του Μusical, του μοναδικού αξιοπρεπούς εναπομείναντος μεγάλου δισκοπωλείου στην Πάτρα, το πέτυχα όλως τυχαίως στις προσφορές. Το τσίμπησα κατευθείαν. Μα τι πετυχαίνεις εκεί έξω...

Τέλος οι Red Snapper. Το πρώτο τραγούδι από τον πρώτο τους δίσκο. Και το καλύτερό τους. Φοιτητικές μέρες στην πρωτεύουσα τότε που πρωτοβγήκε και ήταν αποκαλυπτικό. Έτσι, επειδή ήταν από τα λίγα από τις παλιές κασσέτες που είχαν μείνει ακατέβαστα.

Ταινίες

2011-02-20T04:25:00.000-08:00

Καλησπέρα,
αυτές οι 3 εβδομάδες που προηγήθηκαν είχαν αρκετή μουσική αλλά ακόμα περισσότερες ταινίες για τις οποίες θα μου άρεσε να μιλήσω λιγάκι.
Δύο σπουδαίες ταινίες είδα κατά δύο συνεχόμενες δευτέρες στην κινηματογραφική λέσχη Πατρών. Η πρώτη και καλύτερη ήταν το "Ενωπίον Θεών και Ανθρώπων", μια γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ξαβιέ Μποβουά που διακρίθηκε στο φετινό φεστιβάλ των Καννών. Πρόκειται για ένα θρίλερ με θρησκευτικές αναφορές που εξιστορεί τον τρόπο που βιώνει τον εμφύλιο πόλεμο στην Αλγερία μια μικρή γαλλική μοναστηριακή κοινότητα. Πιεσμένοι μεταξύ εξτρεμιστών και κρατικών δυνάμεων οι μοναχοί βρίσκονται άντιμέτωποι με το δίλημμα του να φύγουν για να σώσουν τις ζωές τους ή να μείνουν και να ακολουθήσουν το καθήκον τους. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Εκείνο που μου άρεσε πιο πολύ και απόλαυσα στην ταινία ήταν η ανταπόκριση του κοινού. Η παρουσίαση της μοναστικής ζωής και των λειτουργικών καθηκόντων των μοναχών πιάνει μεγάλο μέρος της ταινίας και αντί να κουράσει το σε μεγάλο μέρος νεανικό κοινό, αντίθετα δημιούργησε μια κατανυκτική και συγκινητική θρησκευτική ατμόσφαιρα μέσα στην αίθουσα. Η ταινία μας εμφύσησε δύναμη πίστης και κατά ένα καθόλου περίεργο τρόπο ένιωσα περήφανος που ανήκω σε ένα λαό με έντονες θρησκευτικές παρακαταθήκες, παρά την εκκλησιαστική διαστρέβλωση που συμβαίνει. Εδώ και το τρέιλερ.

Η δεύτερη ταινία που είδαμε στη λέσχη την προηγούμενη Δευτέρα ήταν η καινούργια ταίνία του Steven Frears με τίτλο Damara Drewe. Για να πω την αλήθεια δεν ήξερα τι να περιμένω από την ταινία αλλά βγήκα και εγώ όπως όλοι οι πιο νέοι με ένα χαμόγελο ναααα. Αγγλικό χιούμορ και πολύ εύστοχο σενάριο όπου τίποτα δεν είναι περιττό. Καιρό είχαμε να γελάσουμε με μια κομεντί που σατυρίζει πολλά πράγμαρα όπως το τέλμα στις σχέσεις των μεσήλικών, το τι έχουν μέσα σους οι συγγραφείς, τη σχέση πόλης χωριού σε μια αναπτυγμένη χώρα του σήμερα, τις συνήθειες των νέων, τα κολλήματα των μεγάλων, και πολλά άλλα. Εκείνο πάντως που κατάλαβα αποσπώντας κατά κάποιον τρόπο μια απόκριση από μεγαλύτερους σε ηλικία θεατές σε δικό μου θετικό σχόλιο ήταν ότι η ταινία δεν τους άρεσε. Στη μία περίπτωση η αιτιολογία του διπλανού μου κυρίου ήταν "αγγλικά φιλμ..." με πολύ σοβαρό ύφος και κανένα επιπλέον σχόλιο και στην άλλη που τύχαινε να είναι από γνωστό συγγραφέα ήταν "σου άρεσε, ε;" με χαμόγελο, δε λέω, αλλά με φανερά κριτικό απέναντι στην ταινία ύφος. Αυτοί οι μεγάλοι όταν βλέπουν βια (σιγά τη βία δλδ) την εξομοιώνουν με τα αμερικάνικα fiction films. Εδώ η βία συμβαίνει αναπάντεχα και αντί να σου προκαλέσει πόνο σου φέρνει γέλια. Δείτε την και θα καταλάβετε.

Είδα και άλλες ωραίες ταινίες όπως το Despicable Me, ένα animation film με πολύ πρωτότυπες ιδέες σκηνοθετικά αλλά με εύκολο σενάριο, κυρίως για μικρούς. Όχι ότι δεν το διασκέδασα βέβαια, κάθε άλλο, είναι γλυκήτατο εργάκι. Είδα επίσης το Leaves of Grass με τον Edward Norton σε διπλό ρόλο να παίζει δύο δίδυμα αδέρφια με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες και ζωές. Αμερικανιά ανεξάρτητη υποτίθεται, κάτι σας road movie και αυτό με αναφορές στη σχέση πόλης χωριού. Εδώ και πάλι η βία έρχεται στα ξαφνικά από εκεί που δεν το περιμένεις αλλά σε αφήνει κόκκαλο. Απλά τελειώνει τα πράγματα γιατί δεν έχει πως αλλιώς να τα κατευθύνει. Μετριότατη ταινία, αμερικάνική είναι, δεν είναι τυχαίο. Όπως και αυτή με τον Clooney που εκτυλλίσεται στην Ιταλία και το μόνο που μου έχει αφήσει είναι το πρόσωπο (και όχι μόνο βέβαια) της Κλάρα, της συμπρωταγωνίστριάς του. Πως τη λένε τώρα αυτή την ταινία...
Α, ξέχασα και το Λόγο του Βασιλιά που παρά τις καταπληκτικές ερμηνείες μου φαίνεται too much ότι πάει για τόσα πολλά όσκαρ, όχι επειδή έχω σε μεγάλη υπόληψη το θεσμό αυτό αλλά επειδή η ταινία δεν είναι και τόσο big. Άσε που μου την σπάει ο εθνοπατριωτικός τρόπος που δεν παρουσιάζει (και καλά...) τον βασιλιά της Αγγλίας. Άκου εκεί, να ανακυρρήσει τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και να χαίρεται που το κάνει αυτό. Και μαζί του να χαίρονται και όλοι και ο λογοθεραπευτής του που κατά τα άλλα ήταν ευαίσθητος σε θέματα πολέμου. Κόλλησα, το ξέρω, αλλά δε μου βγαίνει από το μυαλό ότι αυτή η αντιπολεμική διάσταση έπρεπε να δειχτεί με κάποιον τρόπο. Τέσπα.

Το να ξυπνάς το πρωί και το πρώτο πράγμα που να κάνεις είναι να βλέπεις μια δίάλεξη του καθηγητή Λιαντίνη για την αρχαία Σπάρτη και για το πόσο παρανοημένο είναι το σπαρτιάτικο πνεύμα σήμερα, δεν είναι και το πιο βατό πράγμα. Και όμως αυτό κάναμε χτες και το είδαμε και ολόκληρο. Οι αναλογίες αυτών των λόγων με την κατάσταση του σήμερα είναι πολλές. Έχω βαρεθεί, επίσης, όλους αυτούς τους ξένους ακαδημαϊκούς, πολιτικόύς, οικονομολόγους και διανοούμενους του μεταμοντερνισμού να προσπαθούν να ανακαλύψουν τη συνταγή του πως να σώσουμε τα τομάρια μας. Θέλω λίγο άφθαρτο αρχαίο ελληνικό πνεύμα, τη σημασία του οποίου ποτέ δεν κατανόησα στο σχολείο.

Τέλος, και ένα δυό τραγουδάκια. Πρώτα το αγαπημένο αυτών των ημέρών από τον ολοκαίνουργιο δίσκο των White Lies. Δυναμικό και προσιτό british new wave rock για να ξεσκάς.

Και έπειτα ένα από τα αγαπημένα τραγούδια της εφηβείας μου και το πιο πρόσφατο που κατάφερα να βρω σε άλλη έκδοση πέρα της tdk 90άρας που έχει κοπεί. Οι TV Personalities μάλιστα σήμερα εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Αθήνα. Τύχαιο, μπα δε νομίζω. Περισσότερα τραγούδια next week. Ciao!

Πορτ Πουρί

2011-02-02T13:24:00.000-08:00

Γειά σας φίλοι μου! Τις τελευταίες μέρες μου ξανάρχεται επικίνδυνα η πολύ όρεξη για μουσική. Έχω πράμα λοιπόν σήμερα για σας.

Καταρχήν με τη μεγάλη αδυναμία των τελευταίων ημερών, τους νεουορκέζους Violens. Τους πρωτοάκουσα σε ένα blog που παρακολουθώ στη φετινή blogovision και μου κίνησαν αμέσως το ενδιαφέρον. Ο δίσκος τους με τίτλο Amoral κυκλοφόρησε προς το τέλος της χρονιάς και είναι, πως να το πούμε τώρα, συναρπαστικός. Τολμώ να πω ότι ένιωσα σχεδόν σαν την πρώτη φορά που άκουσα Lush στα 15 μου και 2 χρόνια αργότερα Raining Pleasure. Αυτοί οι τύποι είναι τολμηροί και απρόβλεπτοι, με όλη την έννοια της λέξης. Αρχίζουν σαν Smiths, συνεχίζουν σαν Prefab Sprout και τελειώνουν σαν Sonic Youth. Και όχι μόνο, θυμίζουν Byrds και ψυχεδελίζουν αγέρωχα στη μέση του τραγουδιού. Μιλάμε για κρυστάλλινη κιθαριστική ποπ χωρίς ταμπού. Αρχικά, πέρα από το single Acid Reign, κόλλησα με αυτό,

αλλά από χτες στριφογυρίζει στο κεφάλι μου όλη την ώρα το

Συνέχεια με την ευαίσθητη ψυχή του James Blake ο οποίος διασκευάζει υπέροχα το Limit to Your Love της Feist. Μια πετυχημένη μίξη dubstep και κλασικής soul.

Ο Cee-Lo Green είναι γνωστός ως η φωνή των Gnarls Barkley (I think I'm Crazy...) αλλά πλεόν απο πέρσι ειδικά ως και ένας σόλο soul funky διασκεδαστικός ερμηνευτής. Πέρα από το Fuck You (τίτλος ρε παιδί μου..) ξεχωρίζει η διασκευή του σε αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι των αμερικανών νεο-southerns Βand of Horses. Εδώ ένα ηλεκτρονικό remix που χαλάει λίγο τη διασκευή αλλά αξίζει για το video clip.

Οι Duran Duran έβγαλαν δίσκο. Οι κύριοι αυτοί είναι το πρώτο συγκρότημα που ταυτίστηκα μαζί τους όταν ήμουν μικρός. Η φήμη τους, οι φάτσες και οι αφίσες, το glam look, όλα αυτά που σε κάνουν και δε σε κάνουν να κατανοείς ότι σου αρέσει το rock 'n roll από 7 χρονών. Το ίδιο και με όλους τους ήρωες και ηρωίδες στη συνέχεια. Τι άλλο είναι εκτός από την εξιδανικευμένη σεξουαλική εικόνα του εαυτού σου; Αυτό δεν μπορείς να πεις ότι δε σου αρέσει. Εδώ όμως γράφω γι'αυτούς γιατί έχουν ένα ωραίο καινούριο τραγούδι.

Γυρνάμε λίγο στα παλαιότερα με τους Grant Lee Buffalo που δεν τους γνώρισα ποτέ (πέρα από το πασίγνωστο Fuzzy) αν και ήταν της εποχής μου (αμερικάνικο εναλλακτικό ροκ στα μέσα των 90s). Λίγες μέρες πριν άκουσα το υπέροχο Mocking birds με το κιθαριστικό ριφάκι που μοιάζει να έχει βγει μέσα από το Siamese Dream. Άκουσα και όλο το Mighty Joe Moon του 1994 και απόρησα με την αίσθηση του να ανακαλύπτεις έναν υπέροχο δίσκο με τόσο μεγάλη καθυστέρηση, ενώ και τότε ήσουν εκεί μέσα στα πράγματα. Τότε όμως δεν υπήρχαν οι ευκολίες του σήμερα και να σου οι GLB που επανασυνδέονται για συναυλίες αυτές τις ημέρες ΤΟΥ 2011.

Τέλος, όπως μπορεί να ξέρετε ο John Barry έφυγε από τη ζωή προχτές σε ηλικία 77 χρονών. Ο καθένας μπορεί για πληροφοριακούς λόγους και μόνο να έχει ένα λόγο για τον John Barry και εγώ δεν είμαι από αυτούς. Όχι γιατί έχω ακούσει όλα τα soundtrack που έχει γραψει αλλά διότι έχω ακούσει ένα και το έχω αγαπήσει όσο λίγα πράγματα. Έχε γεια φίλε!

Γιάννης Αγγελάκας 26/1 Ακτή Δυμαίων

2011-01-26T14:49:00.000-08:00

Πριν από λίγο γύρισα από τη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα μαζί με δύο άλλους μουσικούς και φίλους του και είμαι κάπως συγκινημένος. Αλλά και ξαφνιασμένος γιατί δεν περίμενα να πέρναγα τόσο καλά. Πήγα απλά για να δω από κοντά τον Αγγελάκα του οποίου τα τραγούδια με τις Τρύπες και εγώ έχω αγαπήσει πολύ, αλλά εκείνα που έγραψε κατόπιν αγνοούσα. Περίμενα σήμερα κατά κάποιον τρόπο την τελική κρίση για τον αν αξίζει τον κόπο. Και πραγματικά άξιζε και παράξιζε και τώρα μπορώ να ακούσω τα σόλο του Αγγελάκα αλλά και του Θανάση Παπακωνσταντίνου που κάπως μου έκανε έως σήμερα.
Εκτός αυτού, συγκινήθηκα γιατί θυμήθηκα πολλά από τα παλιά, από εκείνα που έζησα έφηβος στο Drum στην Ερμού, από τις παρεϊστικες στιγμές με τους παλιούς φίλους (εκ των οποίων ο ένας ευτυχώς βρισκόταν δίπλα μου σήμερα), από τα ροκ πάρτυ με το Δε χωράς πουθενά. Αλλά και απο εκείνα που δεν έζησα, που δεν είδα ποτέ ζωντανά τις Τρύπες, που τις ψιλοξέχασα στην πορεία, που δεν κρατάω την πίστη που σήμερα ο Αγγελάκας με έπεισε ότι έχει, που δεν βγάζω τα σώψυχα΄μου κι εγώ με τις άπειρες λέξεις που κρύβονται στα συρτάρια και τα πατάρια, που νιώθω να με συνεπάίρνει ο καθημερινός προβληματισμός της επιβίωσης χωρίς να πω ένα ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ και να τα σπάσω όλα.
Το μπακλαμαδάκι του Σαδίκη (των Εν Πλω) με έπειθε όλο και πιο πολύ ώσπου το λάτρεψα αυτό όπως και τον ίδιο το μουσικό που το έπαιζε που και που όρθιος και χτυπιόταν λες και ήταν ηλεκτρική κιθάρα. Ωραία φάτσα ο τύπος. Τον τρίτο της παρέας που έπαιζε κιθάρα δεν τον είδα καθόλου γιατί καθόταν συνεχώς όπως και οι υπόλοιποι κατά το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας. Ευτυχώς η ξενέρα γι'αυτό έφυγε με την ώρα.
Το κοινό γούσταρε και μάλλον έτσι γίνεται πάντα. Πιο πολύ όμως γούσταρε η ίδια η μπάντα. Και τους ευχαριστούμε.
Ο Αγγελάκας και οι φίλοι του γράφουν παραδοσιακή μουσική με νέο τρόπο. Είναι μαζί μεταμοντέρνοι και παραδοσιακοί. Κουρελιάρηδες που εκθέτουν τα σκισήματα των χρόνων όχι με νοσταλγική περηφάνεια αλλά με δημιουργική αγωνία. Ο Αγγελάκας κοιτάει ακόμα στο παρόν και παρουσιάζει τις Τρύπες σοφά με αγάπη και χωρίς κόλλημα. Πάω στοίχημα ότι τώρα γουστάρει περισσότερο από τότε. Εκείνο που μου μένει πιο πολύ είναι ο ταξιδιάρικος και ατμοσφαιρικός, αστραφτερός, που μου μιλάει με μαγεία και σοφία του παρελθόντος ήχος του ηλεκτρικού μπαγλαμά να συνοδεύει την κιθάρα. Όλοι οι κατεστραμμένοι ροκ σταρ του εξωτερικού δε θα καταλάβουν ποτέ. Απλά μου πέρασε η αλλόκοτη σκέψη ότι ο Cobain αν δεν ήταν σκατοαμερικανάκι θα γιατρευόταν με μια τέτοια συναυλία. Αυτά.

Update: Ώρα προχωρημένη που είναι και ακούω you tube πέρασα από Γιάννη, Θανάση και τώρα έχω κολλήσει με Ψαραντώνη. Αυτός μάλλον είναι ο πνευματικός και μουσικός πατέρας όλων των νεοπαραδοσιακών. Πραγματικά Θεός, μια βιβλική φιγούρα στο παγκόσμιο τραγούδι.

Επιροές των ημερών

2011-01-18T02:48:00.000-08:00

Γεια σας, πως είστε, και εγώ πολύ καλά παρά τον πόλεμο που γίνεται. Χτες είδα το "Χώρα Προέλευσης" του Τζουμέρκα αλλά μετά από όχι και τόσο σκέψη (περισσότερο άφησα εντελώς ελεύθερο τον εαυτό μου να δει τις συναισθηματικές συνέπειες μια μέρα μετά) αποφάσισα ότι δε μου άρεσε. Οι ηθοποιοί καταπληκτικοί ως επί το πλείστον, η σκηνοθεσία φοβερή, με πολλά πλάνα και αφηγήσεις αλλά το σενάριο και η πλοκή μπερδεμένα, βεβιασμένα και υπερβολικά. Σε βαθμό να με πιάσει πόνος στην καρδιά και να κοιμάμαι με θλίψη. Σας διαβεβαιώ ότι είμαι ιδιαίτερα ανοιχτός στις σκληρές ταινίες όπως και στην σκληρή μουσική. Όμως κάτι με χάλασε και σε αυτό συμφωνήσαμε με πολλούς μετά το τέλος της προβολής στην κινηματογραφική λέσχη Πάτρας χτες.
Ο σκηνοθέτης , που ήταν χτες παρών και έκανε μια σύντομη παρουσίαση, γλυκύτατος και ειλικρινής στο παρουσιαστικό, μαντεύω ότι θέλει να αφηγηθεί την ιστορία της Ελλάδας απο την σκοπιά του αθηναίου αντιεξουσιαστή. Και όπως οι επαναστάσεις των αντιεξουσιαστών πέφτουν στο κενό έτσι και το νόημα της ταινίας (που σίγουρα θέλει να μας μεταδώσει ο Τζουμέρκας) είναι ανυπόστατο,ανολοκλήρωτο,μισό. Αυτό βέβαια συμβαδίζει με την πολιτικό τέλμα ολόκληρης της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς. Και αν κάτι με στεναχώρησε επιπλέον είναι ότι η ταινία με έπεισε ακόμα περισσότερο γι'αυτό το αδιέξοδο. Χρειαζόμαστε πιο εμπεριστατωμένες αφηγήσεις και νομίζω ότι ο σκηνοθέτης μπορεί στο μέλλον να μας τις δώσει. Είναι σπουδαίος σκηνοθέτης και έχει μεγάλες βλέψεις. Κρατάω αυτό και το soundtrack των drog_A_tek. Δυστυχώς δεν βρίσκω στο tube το "in no sense".

Απο άλλα τραγούδια την τελευταία εβδομάδα ξεχωρίζω τους Foster the People με το όμορφό αυτό ποπάκι που είχα ακούσει στην Αναστασίου του best radio χωρίς να προλάβω τον τίτλο. Μετά από άκαρπα ψαξίματα με pump kicks, pumb kids, but kits και άλλα τέτοια γραφικά στο google, με έβγαλε από την απογοήτευση μια φίλη από το σταθμό.

Στα χνάρια των Black Keys και οι Black Angels με περισσότερο τριπαρισμένη διάθεση. Για αρχή ξεχωρίζω το παρακάτω αλλά ο δίσκος τους με Phosphene Dream έχει πολύ ζουμί που θα ανακαλύπτω σιγά σιγά. Και με έναν μπόσικο τραγουδιστή που θυμίζει Jim Morrison μεταξύ άλλων.

Οι Keep Shelley in Athens τριγυρνάνε απο μπλογκ σε μπλογκ και όχι αδίκως. Μια από τις ελληνικές υπερηφάνιες στο εξωτερικό. Αιθέριοι, groovy και μεσογειακοί μαζί. Έχουν και δικό τους μπλογκ.

Από τη νέα συλλογή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου εκτός από κάποια παλαιά αριστουργήματα (Tim Buckley, Billy McKenzie) και κάποιες αντιπροσωπευτικές νέες διεθνείς αναφορές (The National, Belle and Sebastian) ξεχωρίζω αυτό το ερεθιστικό electrokraut garagακι.

Ακούστε και τη νέα ιέρεια του goth. Καθόλου άσχημα για ένα τόσο δύσκολο αισθητικό προίόν. Τι λέω, η κοπέλα είναι ειλικρινέστατη, και μόνο η φωνή της αρκεί να σε πείσει.

Μόλις πριν λίγο έμαθα για τον αιφνίδιο θάνατο της Trish Keenan, τραγουδίστριας των Broadcast, ενός από τα πιο αγαπημένα μου group πριν από δέκα και χρόνια. Θυμάμαι τους είχα γνωρίσει από ένα μεταμεσονύχτιο αναγνωριστικό live στο MTV και από τότε άλλαξε λιγάκι η ζωή μου. Μα τι κρίμα όσο τα ξανασκέφτομαι, τόσο τρυφερή παρουσία να φύγει τόσο νέα. Αντίο γλύκα...

Τέλος την Κύριακή στην Πάτρα ο Tricky. Δεν τον πολυγουστάρω αλλά και αυτός κάποτε με έκανε να τρίβω τα αυτιά μου και να αναρωτιέμαι σε πόσο μεγαλύτερα ύψη μπορεί να ανέβει η ροκ μουσική.

Various picks of the days

2011-01-07T15:01:00.001-08:00

Καλή χρονιά! Μιας και ξανάπιασα το μπλογκ με αφορμή τη blogovision ας μοιραστώ μαζί σας μερικά ακούσματα που μου διέφυγαν μέσα στο 2010 και τα πρόλαβα μέσα στις γιορτές που (κλαψ..) τελειώνουν.

Πρώτα απ'όλα ας αναφερθούμε λιγάκι στον τύπο που λέγεται Trent Reznor, και δεν είναι άλλος από την ψυχή των Nine Inch Nails. Φέτος λοιπόν έγραψε μαζί με τον Atticus Ross το soundtrack για την ταινία The Social Network, που αναφέρεται στην ιστορία του Facebook. Η ταινία είναι βέβαια καλή, όχι όμως και για ταινία της χρονιάς που την έχει το Uncut. Η μουσική όμως ξεχωρίζει πραγματικά. Αν δεν την πιάσετε βλέποντας την ταινία, (που δύσκολα θα γίνει αυτό) τότε ακούστε την και μόνη της. Λειτουργεί μια χαρά, ατμοσφαιρική και σκοτεινή, μελωδική και απαλή, 90s electro rock χωρίς φανφαροπαραγωγή. Ότι κάνει και ο Brian Eno στο νέο του minimal πόνημα, αυτό κάνει και ο Reznor εδώ. Βασικά και αγαπητά πράγματα με αξία και ενδιαφέρον μέσα στο χρόνο. Α, και είναι η πρώτη φορά που ακούω ένα δίσκο του ολόκληρο χωρίς να αναθεματίσω και να λυπηθώ τα λυκειακά χαρτζηλίκια στο Encore στην Ερμού (της Πάτρας) και τα φοιτητικά μειωμένα στο Ζαχαρία.

Έπειτα, υπάρχουν οι Duke and the King για να μας θυμίσουν τι σημαίνει γαμάτη soul country μουσική με άμεση αναφορά σε Smokey Robinson. Από τους δίσκους της χρονιάς του Uncut.

Στο pure country rock υπάρχει ο Jamey Johnson και δε μπορώ καν να σκεφτώ αν υπάρχει άλλος που να γράφει τόσο όμορφες μπαλάντες στο είδος του. Από τον τελευταίο του δίσκο, η μαγεία της steel κιθάρας.

Οι Stereolab έκαναν πάλι το θαύμα τους. Έγραψαν το πιο αιθέριο και περιπετειώδες ίσως τραγούδι τους, και μου ακούγονται για πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια ουσιαστικοί(από το τότε άγγιγμα της κιθαριστικής μαγείας που είχαν στο Refried Ectoplasm και το French Disco,[κάτι παθαίνω όταν το λέω, γράφω, ακούω αυτό τον τίτλο]) .

Για τον Kanye West, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Για το νέο του δίσκο, νομίζω ότι πρόκειται για έναν από τους πλέον ροκ δίσκους της χρονιάς. Παρότι ανήκει στην κατηγορία hip hop και ακούγεται ως τέτοιος, θεματικά και στιχουργικά είναι ένας sex, drugs and ...hip 'n roll δίσκος. Α, και το ριφάκι του Power παρμένο από το 21st Century Schizoid Man των King Krimson πίσω στα 1970 απλά γαμάει. Γι΄αυτό ανtί του υποφαινόμενου πάρτε το original.

Τέλος,πριν λίγο στην εκπομπή ενός συμπαραγωγού και φίλου άκουσα τη διασκευή του Bruce στο Talk to Me του Southside Johnny που υπάρχει στη φρέσκια διπλή cd συλλογή του Springsteen με τίτλο The Promise. Μη μου ζητάτε περισσότερα, δεν είμαι Springsteenολόγος αλλά το κομμάτι με έπιασε πολύ.

Αν πιάσω και πόσα τραγούδια ξεχώρισα στην blogovision τότε το ποστ θα παρατραβήξει οπότε ας μπει μια τελεία εδώ.

Παλαιά βινύλια, παλαιοί φίλοι

2010-12-24T08:48:00.000-08:00

Μάταια προσπαθούμε να κάνουμε τις σημερινές μουσικές να διαρκέσουν λίγο παραπάνω. Γι'αυτό αυτές τις γιορτινές μέρες ακούω παλαιά βινύλια που σου αρέσουν, ξέρεις, λίγο hard, λίγο folk, λίγο progressive εκεί στα mid 70s, όλη αυτή τη μουσική που μίμησαν οι πάνκηδες άδικα. Ακούω φωνές βγαλμένες από τα βάθη χαράδρων να ανοίγουν δρόμο ανάμεσα σε πανίψηλα βουνά, μελωδίες σαφείς και κυκλικές, απέριττες και σπειροειδής που έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Να νιώθεις ολοκληρωμένος, ότι ο χρόνος έχει αισθητή διάρκεια που μετριέται με τις στροφές του πικάπ και τα κύματα του αναλογικού ήχου να κυλάνε στα εγκεφαλικά κύτταρα.
Επική μουσική για χάρη σου και τώρα που πάμε να θυμηθούμε πως ήταν τότε που κινούσαμε για το βουνό, νιώθω την ανάγκη της αναπλήρωσης για μια χαμένη σε γραμμένα cd και γεμάτους σκληρούς δεκαετία. Ο νους μου πάει σε σένα αναγκαστικά και σε εκείνο που αναζητήσαμε μαζί αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε. Τώρα είσαι μόνος εκεί που πρωτοπήγαμε μαζί και θα ήθελα να βρεθώ και εγώ εκεί πραγματικά. Φοβάμαι όμως ότι ούτε τότε υπήρξα πραγματικός ενώ τώρα βρήκα τη συντροφιά που έψαχνα.
Έχω τα παλαιά βινύλια να σε θυμίζουν μόνο και να μου υπαγορεύουν λόγια αναπόλησης και απορίας. Που περνάει ο καιρός όταν είσαι μακριά, χώρια, απών και δεν το καταλαβαίνω. Που φτάνει η ώρα της ευθύνης αλλά συνεχώς παρατείνουμε την άφιξή της. Που ακόμα και πλήρως αλλοτριωμένος ψάχνω να ενωθώ μαζί σου με μια θρησκεία, ένα νόημα, ένα αόρατο πνεύμα αγάπης. Καλά Χριστούγεννα!

Η εκπομπή με τα καλύτερα albums του 2010

2010-12-21T11:58:00.000-08:00

'Οπως σας υποσχέθηκα, μπορείτε εδώ να ακούσετε την εκπομπή της Κυριακής με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς, ελαφρώς μειωμένη και....ώ ναι, ελαφρώς αλλαγμένη! Καλή ακρόαση!

Playlist at MixPod.com

UPDATE: Βγήκαν και τα αποτελέσματα της blogovision. Κοιτάξτε εδώ

No. 1

2010-12-20T00:18:00.000-08:00

No.1 ARCADE FIRE - THE SUBURBS

Ήταν μια υπέροχη μουσική χρονιά! Με συναυλίες, πάρτυ, εκπομπές, αφιερώματα, διαγωνισμούς, συλλογές-δώρa, καινούργιο ηχοσύστημα, περισσότερα cd και βινύλια. Με δίσκους σαν το The Suburbs που ψιθυρίζουν και φωνάζουν προσωπικές ιστορίες του suburbanisation, της πραγματικής ιστορίας που κρύβεται πίσω από την οικονομική κρίση. Δίσκους που έχουν να πουν κάτι για την κρίσιμη κοινωνική κατάσταση και συνοψίζουν τη δημοφιλή αλλά σκεπτόμενη ροκ μουσική σήμερα, μακριά από εντυπωσιασμούς, πόζες και κολλήματα. Προσιτή και επική ταυτόχρονα, με διαρκή ένταση και κορυφώσεις που οδηγούν σε ήρεμες, ονειρώδεις διαδρομές. Ο μόνος δίσκος φέτος που μπορώ να ακούω πολλές φορές από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν θα έχει διάρκεια; Αrcade Fire είναι αυτοί. Και βέβαια θα έχει. Μιλάμε για ποπ μουσική, όχι για κλασική.

Όσον αφορά την blogovision για άλλη μια χρονιά με αποζημίωσε. Άκόμα και όταν βαριόμουν ή απορούσα με τις indie εμμονές πολλών από εσάς, και φέτος ανακάλυψα διαμαντάκια και γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους.Στο αυριανό πάρτυ είναι λίγο δύσκολο να έρθω λόγω απόστασης αλλά θα το προσπαθήσω.Ανυπομονώ για τα αποτελέσματα παίρνοντας σαφή θέση υπερ των Arcade Fire και κατά των The National (update: με μια πρόχειρη ματιά σε λίστες συναγωνιστών που ψηφίζουν ψηλά τους δεύτερους, δε διακρίνω πουθενά τους πρώτους. Απόδειξη της ύπαρξης μιας υποκινούμενης προσπάθειας να σπηλωθεί ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς από τους ξενέρωτους).

Τέλος εντός ημερών θα ανεβάσω στο μπλογκ την χτεσινή εκπομπή με τα καλύτερα της χρονιάς για όσους από εσάς θέλετε να την ακούσετε. Υγεία σε όλους και καλό μουσικό 2011!

Η ολοκληρωμένη λίστα

NO.1 ARCADE FIRE - THE SUBURBS
NO.2 HOT CHIP - ONE LIFE STAND
NO.3 ARIEL'S PINK HAUNTED GRAFFITI - BEFORE TODAY
NO.4 JANELLE MONAE - THE ARCHANDROID
NO.5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL
NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 2

2010-12-19T09:09:00.000-08:00

No.2 HOT CHIP - ONE LIFE STAND

NO.2 HOT CHIP - ONE LIFE STAND
NO.3 ARIEL'S PINK HAUNTED GRAFFITI - BEFORE TODAY
NO.4 JANELLE MONAE - THE ARCHANDROID
NO.5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL
NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Η εκπομπή με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς τελείωσε πριν λίγο. Περάσαμε υπέροχα και εντός ημερών θα την ανεβάσω στο μπλογκ για να την ακούσει όποιος θέλει.

No.3

2010-12-18T07:39:00.001-08:00

No.3 ARIEL'S PINK HAUNTED GRAFFITI

Κάπως έτσι χωρίς να το περιμένω συναντήθηκα με την ηδονή, ένα βράδυ, μόνος. Μπήκα μέσα της να κολυμπήσω μέχρι που κινδύνεψα να χαθώ στα βάθη του ωκεανού της παραίσθησης. Δεν έφυγα από φόβο αλλά διότι με διέσωσαν λιμενικά του νου. Ακόμα πασχίζω να καταλάβω αν τα έφτιαξα εγώ ή ανήκουν σε αυτούς τριγύρω. Κάθε φορά που σε συναντώ αναρωτιέμαι και αφήνομαι να παίξω την ίδια σκηνή, να μιμηθώ, να θυμηθώ μήπως. Και περιμένω να τη συναντήσω ξανά...

NO.4 JANELLE MONAE - THE ARCHANDROID
NO.5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL
NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Την ερχόμενη Κυριακή στις 4 το απόγευμα και μια ανάσα πριν ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός της blogovision, μπορείτε να ακούσετε το αφιέρωμα με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς για αυτό το μπλογκ στον mojo radio 107,7 στο ραδιόφωνο της Πάτρας και εναλλακτικά www.mojoradio.gr Το Σάββατο την ίδια ώρα τα καλύτερα τραγούδια (update: ακύρωση λόγω απεργίας για το Σάββατο μόνο). Πρώτη η αφίσα, ε;

No. 4

2010-12-17T04:57:00.001-08:00

No.4 JANELLE MONAE - THE ARCHANDROID

Κάθε Χριστούγεννα γεμίζω φώτα μέσα μου. Νιώθω και εγώ μια ακόμα λαμπίτσα στο σκηνικό των στολισμένων δρόμων. Μου αρέσει να περπατάω στην πόλη και να έχω μια μελωδίτσα στα χείλη που οι περαστικές κοπέλες κοιτούν και χαμογελούν με μια κρυφή έκπληξη. Με αυτή και το βλέμμα τους γυρίζω σπίτι για να ξεφωνίσω δυνατά τον έρωτά μου μπροστά σε βρεγμένα τζάμια και κυκλοφωτισμένους καθρέφτες. Τον ακούς;

NO.4 JANELLE MONAE - THE ARCHANDROID
NO.5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL
NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Την ερχόμενη Κυριακή στις 4 το απόγευμα και μια ανάσα πριν ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός της blogovision, μπορείτε να ακούσετε το αφιέρωμα με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς για αυτό το μπλογκ στον mojo radio 107,7 στο ραδιόφωνο της Πάτρας και εναλλακτικά www.mojoradio.gr Το Σάββατο την ίδια ώρα τα καλύτερα τραγούδια. Πρώτη η αφίσα, ε;

Νο.5

2010-12-16T08:30:00.000-08:00

Νο. 5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL

NO.5 DANGER MOUSE & SPARKLEHORSE - DARK NIGHT OF THE SOUL
NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 6

2010-12-15T12:36:00.001-08:00

No. 6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME

Όταν θέλω να ακούσω πως είναι η σιωπή μέσα μου ακούω τη φωνή και την άρπα σου. Σε ακούω για λίγο, όχι γιατί σε βαριέμαι αλλά γιατί λειτουργείς άμεσα ηρεμιστικά και θεραπευτικά. Το τελευταίο διότι ξυπνάς εικόνες και αισθήσεις αλλόκοτες που τριγυρίζουν στα λιβάδια της μνήμης με απόηχο τη σιωπή.

NO.6 JOANNA NEWSOM - HAVE ONE ON ME
NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Νο. 7

2010-12-14T04:28:00.000-08:00

No. 7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT

Άνοιξε ο σωλήνας του χρόνου και το στόμιο του ξέβρασε χαώδεις κραγμούς, εμετικά υγρά και οσμή σαπίλας. Μέσα σε αυτά πλέουμε, με αυτά αναπνέουμε και πίνουμε για να επιζήσουμε. Μόνο η καθαρότητα της οργής μας κάνει να ελπίζουμε. Και η γενναιότητα εκείνων που αντιστάθηκαν, η μνήμη που κουβαλάμε και η μικρή τρύπα που μας επιτρέπει να εισχωρούμε στη φαντασία σας. Για το καλό ή το κακό.

NO.7 KILLING JOKE - ABSOLUTE DISSENT
NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Νο. 8

2010-12-13T01:32:00.000-08:00

Νο. 8 ΤΗΕ ΒΛΑΨΚ ΚΕΥΣ - ΒΡΟΤΗΕΡΣ

Βλαξ ξεβλάξ εγώ είμαι έξυπνος και μάγκας. Και κλάνω αμα λάχει καλλιτεχνικά. Μπαρουτομπλουζιά μισοβαριεστημένη από το αδιέξοδο της επανάστασής, που καταπιάνεται με τις αισθήσεις και λικνίζεται ναρκισσιστικά. Πάει για γκόμενες, τρώει τα μούτρα του και γράφει με το αίμα του στιχάκια κροκοδείλιας στεναχώριας. Χα,χαχα,χα.

NO.8 THE BLACK KEYS - BRPOTHERS
NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 9

2010-12-12T08:37:00.000-08:00

No. 9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR

NO.9 ELECTRIC LITANY - HOW TO BE A CHILD AND WIN THE WAR
NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 10

2010-12-11T03:37:00.001-08:00

No. 10 BROKEN BELLS - S.T.

NO.10 BROKEN BELLS - S.T.
NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Νο. 11

2010-12-10T02:50:00.000-08:00

No. 11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER

NO.11 GONJA SUFI - A SUFI AND A KILLER
NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 12

2010-12-09T04:30:00.000-08:00

No. 12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO

Ένα ήσυχο πρωϊνό με υγρά ακόμα φύλλα από τη βραδυνή βροχή. Αχνοφαίνεσαι πίσω από ένα χρυσαφί φωτοστέφανο στον αγρό του χωραφιού. Τραγουδούσες σιγανά, σε άκουσα και βγήκα να σε βρω. Στεκόσουν κατάματα στη λίμνη με την ολόσωμη γκρίζα κάπα σου. Πήγαινες να κλάψεις, σε είδα αλλά αμέσως έστριψες να φύγεις να χαθείς στο πέρα δάσος. Κοίταξα το νερό, ακόμα παλλόταν στων δακρύων σου την ώθηση. Ξάφνου από μακριά σε άκουσα ηρωϊκά να τραγουδάς "Κατέβα από τη ράχη του λιονταριού, επίπληξε τους αιώνια κοιμώμενους, φώτισε τις σκοτεινές μέρες που τρέχουν στον ατελείωτο χείμαρρο, τώρα." Χάθηκες στη σιωπή μα σε βρίσκω παντού γύρω στην οργή των ανέμων και την στοιβαρή αντίσταση των δέντρων, στα άγρια κύμματα και την επίμονη πλώρη του βαρκάρη, στο γλυκό πουλί που πεθαίνει από άγνοια, στα φτερά του νεκρού νεαρού που είδα στη τηλεόραση. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρχες, τους διέσχιζες, μα δεν φαινόσουν παρά μόνο σε μια στιγμιαία αναλαμπή χρυσαφιού φωτός.

NO.12 SHEARWATER - THE GOLDEN ARCHIPELAGO
NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 13

2010-12-08T04:11:00.001-08:00

No. 13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA

NO.13 VAMPIRE WEEKEND - CONTRA
NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No.14

2010-12-07T02:33:00.000-08:00

No. 14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME

Παρεά με τους Κινκς και τη Μάρθα my dear μέσα σε ένα λεωφορείο χρωματιστό να γυρίζουμε όλη τη μαραμένη χώρα και να δίνουμε χαρά και γλύκα στον κόσμο. Να κάνουμε ουρά από πλήθη και να επισκεπτόμαστε τη χώρα του ποτέ. Να πηγαίνουμε πίσω στα 60s με απόλυτη επίγνωση ρομαντισμού που καταλήγει σε απελευθερωτικό ρεαλισμό. Να χτυπάω ρυθμικά την ακουστική σου στην άκρη ίσα που να μπορείς κι εσύ να ρίξεις την πενιά. Και το κελαήδημά σου να φτιάχνει όλα τα θυληκά της φαντασίας μας. Όταν μελαγχολούμε κρατάω το ρυθμό με το πόδι και κοιτάζω τον ουρανό και βλέπω στα όνειρά σου, αυτά που έχασα στο δρόμο. Και συνεχίζουμε να τα ψάχνουμε στην πραγματικότητα, εσύ τα δικά μου κι εγώ τα δικά σου. Και τραγουδάμε δυνατά καλώντας τα να εμφανιστούν!

NO.14 THE SMILES AND FROWNS - THE ECHOES OF TIME
NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 15

2010-12-06T04:04:00.000-08:00

No. 15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY

H καλύτερη mainstream disco around.

NO.15 AEROPLANE - WE CAN'T FLY
ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 16

2010-12-05T11:26:00.001-08:00

No. 16 THE DRUMS - S.T.

ΝΟ.16 THE DRUMS - S.T.
NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Νο. 17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND

2010-12-04T02:12:00.001-08:00

Στήνoντας αναμνηστικό πάρτυ με τους συνομίληκους, συμμαθητές και φίλους. Σκάει και όλοι μενουν κάγκελο. Ποιος το έλεγε αυτό, ρωτάνε. Χορεύουν και νομίζουν ότι θυμούνται, κατακλύζονται από αόριστες αναμνήσεις μιας φωνής που τους είναι οικεία, κοιτάζονται πειραχτικά και έρχονται κοντά. Παράωρη έξω, μεθυσμένοι, πάνε για φιλί αλλά λένε να το κρατήσουν για να μεγαλώσει η αγωνία σαν τότε. Γελάνε και δίνουν ραντεβού για το επόμενο πάρτυ. Πήραν αυτό που ήθελαν.

NO.17 FIVE STAR HOTEL - THIS SOUND
NO.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
NO.19 TWIN SHADOW - FORGET
NO.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 18

2010-12-02T22:23:00.000-08:00

No. 18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN

Πορωτικό και αυτό, λάμπει δια της ιδιοσυγκρασιακής του αξίας μέσα στο βούρκο του indie. Κατώτερο από το αριστουργηματικό προκάτοχό του αλλά με πολλά hooks για headbanging, τρομοκρατικές διαθέσεις εναντίον της δημόσιας και ιδιωτικής τάξης, γλώσσες έξω, κλοουνισμοί και ποζεριές απέναντι από τον καθρέφτη ή το τζάμι και το όνειρο μιας συναυλίας στα μέρη μας. Σύγχρονο περιθώριο που δε τα βάφει μαύρα και παίζει και σε μεγάλα φεστιβάλ. Άξιοι απόγονοι των Pixies και Dead Kennedys.

No.18 LES SAVY FAV - ROOT FOR RUIN
No.19 TWIN SHADOW - FORGET
No.20 MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 19

2010-12-02T01:52:00.000-08:00

no. 19 TWIN SHADOW - FORGET

Το κύριό μου άκουσμα την τελευταία εβδομάδα. Με τραγούδια που μου κρατάνε ζεστή συντροφιά τα βράδια πριν κοιμηθώ και τις βραδυνές εκπομπές μέσα στην πόλη που πάει να βρέξει. Με μια φωνή που πότε πάει σε Grizzly, πότε σε Morrissey και με Japan ατμόσφαιρες στο πιο φωτεινό τους. Σύγχρονη ηλεκτρονική soul pop με ρεφραίν που σε αγκαλλιάζει και σε πάει στα soft 80s.

19. TWIN SHADOW - FORGET
20. MIKE PATTON - MONDO CANE

No. 20

2010-12-01T06:49:00.001-08:00

No. 20 MIKE PATTON - MONDO CANE

Πάνω απ'όλα για τις πολύτιμες στιγμές του καλοκαιριού που μας συνόδευσε. Για τα τανγκό που χορέψαμε και τις γκριμάτσες που έκανες. Έπειτα για τη φωνή και τις ερμηνείες του και για την ροκ πάνω σε ορχήστρα ενορχήστρωση. Τέλος για τα πανέμορφα στην πλειοψηφία τους τραγούδια. Περιμένω να το χορέψουμε σε 30 μέρες πάλι.

2010 Outakes

2010-11-29T13:25:00.000-08:00

Φέτος μπορεί να μην έγραψα αρκετά στο μπλογκ αυτό αλλά άκουσα περισσότερη μουσική από άλλες χρονιές. Ίσως και για να έχω πολλούς και καλούς δίσκους να προτείνω στη blogovision (ψώνιο) ή καλύτερα για να έχω να παίξω στην εκπομπή. Παρατηρώ ότι λίγοι δίσκοι κίνησαν το ενδιάφέρον μου παραπάνω από ένα μέσο όρο μετριότητας. Ή έχω αρχίσει να ανήκω στους παλαιούς (ότι και αν σημαίνει αυτό) ή πραγματικά δε βγαίνει σπουδαία indie pop και alternative rock πια. Ή και τα δύο. Ίσως πάλι οι μανιώδεις εμείς Internetόφιλοι να καίμε το κεφάλι μας με bytes και mp3 (αυτό σίγουρα). Από την άλλη φέτος αγόρασα τα περισσότερα cd εδώ και μια δεκαετία γιατί θέλω να παίρνω μαζί μου στο μέλλον σε πιο σταθερή μορφή τη μουσική που αγαπάω. Μερικές φορές φοβάμαι ότι από την πολλή πληροφορία και την ταχύτητα με την οποία την επεξεργαζόμαστε θα ξεχάσω να εκτιμάω την καλή μουσική και απλά θα είμαι άλλος ένας διαμετακομιστής ήδη διαμορφωμένων εντυπώσεων στο ολιγοπώλιο του διαδικτυακού μουσικού τύπου. Κάτι σαν έμπορος αφιλοκερδώς κιόλας, πολύ χειρότερο από το να μη βγάζεις και τίποτα μιας και τότε θα σε ενδιέφερε κάπως και το περιεχόμενο.
Όπως και να ναι φέτος βγήκαν και πολλά ωραία τραγούδια που αγωνιώ να βλέπω τον κόσμο στα bar που παίζω και να τον ακούω να μου τηλεφωνά στο σταθμό για να μου πει πόσο πολύ του αρέσουν οι Killing Joke, oi Ariel Pink και οι Red Sparrowes. Κάτι που πολύ σπάνια γίνεται. Αναρωτιέμαι αν στα μαγαζιά ακούει ο κόσμος τη μουσική. Δε βαριέσαι, αυτό έχει σημασία τέτοιες δύσκολες εποχές..
Οι δίσκοι όμως δίσκοι και τέλος η γκρίνια διότι η τεράστια προσφορά όσο μισητή λόγω ιδεολογίας μου είναι άλλο τόσο αντλώ τα οφέλη που παράγει. Είμαι αλλοτροιωμένος αλλά ας είναι, βίτσιο είναι αυτό. Πριν λοιπόν αρχίσει το μεθαυριανό παιχνίδι να μερικοί δίσκοι που άκουσα αλλά δε θα είναι στην εικοσάδα για τους παρακάτω λόγους

ΓΑΜΑΤΟΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΑΥΡΙΟ ΑΛΛΑ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΜΟΥ ΓΑΜΩ..ΤΑ 8άρια

THE ROOTS - HOW I GET OVER

Δεν περίμενα να μου άρεσε τόσο αλλά κάτι η Ζανέλ κάτι ο Κάνεϊ φέτος με κάνουν να ακούω αλλιώς τη μαύρη αμερική. Μόλις έξω..

UNKLE - Where did the night Fall

Tελευταία στιγμή έξω ίσως άδικα γιατί το τρώνε οι δίσκοι τελευταίας σοδειάς που έχουν ένα αβανταζ αυτές τις μέρες. Έχει μερικά πολύ ωραία τραγούδια. Άκου το On a Wire.

CHARLOTTE GAINSBOURG - IRM

Μερικά πολύ όμορφα τραγούδια, αιθέρια φωνή πάνω σε ταξιδιάρικα κρουστά με τον Beck να ξανακάνει το μικρό του θαύμα. Time of the Assassins.

TRENTEMOLLER - Into The Great Wide Yonder

Φοβερή ατμόσφαιρα, ολοκληρωμένη μελαγχολική electronica και μερικά πολύ όμορφα κομμάτια. Λιγάκι μονότονο αλλά συνήθίζεται στις μέρες μας.

HOLY FUCK - Latin

Είμαι die hard για αυτή την μπάντα, μια από τις λίγες ηλεκτρονικές πανκ που αξίζουν. Εδώ διατηρούν την ορμητικότητά τους αλλά θα ήθελα λίγο χάος παραπάνω. Μια χαρά όμως.

MALACHAI - Ugly Side of Love

Αυτό εδώ το καραγούσταρα αλλά έχω ακούσει ούτε το μισό και δεν το έχω βρει ούτε για download οπότε δυστυχώς. Γαμάτη γκρουβιά. Snowflake στα best tracks φέτος!

ΤΑΜΕ ΙΜPALA - Innerspeaker

Έχει όλα τα στοιχεία που μου αρέσουν στον ήχο τους. Νεοψυχεδέλεια και ματιές στα 60ς. Επαναλαμβάνονται όμως και γίνονται ψιλοβαρετοί. Το ξανακούω τώρα για να το καλοσκεφτώ γιατί έτσι όπως πάει δε θα υπάρχουν καθόλου κιθάρες στη λίστα.Χμ, ενδιαφέρουσα πρόταση πάντως και ο ήχος τους είναι προσεγμένος αν και καλό θα ήταν να μην ελέγχουν τόσο την ορμητικότητά τους. Αν έχουν. Θα το δούμε στη συνέχεια γιατί θα τους παρακολουθούμε. Lucidity κομματάρα!

ΩΡΑΙΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΤΟΥΣ ΛΕΙΠΕΙ... ΤΑ 7άρια

MGMT - Congratulations

Όταν το πρωτάκουσα μου άρεσε πολύ και ακόμα μου αρέσει αλλά είναι τόσο μα τόσο λίγο. 4 psych pop διαμαντάκια και αυτό είναι όλο. Μπορούν πολλά περισσότερα και η αυταπάρνηση δεν αποτελεί δικαιολογία.

FOALS - Total Life Forever

Μπορώ να κολλήσω μαζί τους αλλά για πολύ λίγο. Προσέχουν τα κομμάτια τους και δεν κάνουν προχειρότητες αλλά δεν είναι δυνατόν να τους αγαπήσεις. Έχουν μπόλικη ατμόσφαιρα και περιπέτεια αλλά τους λείπει η ένταση και οι μελωδίες που θα μείνουν. Γιατί οι ίδιοι θα μείνουν όπως φαίνεται.

BEACH HOUSE - Teen Dream

Ξεκινά με 4 υπέροχα τραγούδια και εκεί που λες ότι βρήκες τους διάδοχους των Fleet Foxes τρως κάτι χασμουρητά μετά τη μέση...Έστω όμως και για αυτά τα 4 μετράει. Θα ακουστεί περισσότερο σίγουρα στο μέλλον και θα αποκτήσει αξία με τον καιρό.

YEASAYER - Odd Blood

Έχουν φοβερά σιγκλάκια αλλά και ο Μπίγαλης ακούγεται εκνευριστικά στην τελική όσο περνάει η ώρα.

THE MORNING BENDERS - Big Echo

Είναι και αυτός της συνομωταξίας του mainstream indie. Έχει ωραία τραγούδια αλλά ηχούν τόσο πολύ σαν Grizzly Bear στο πιο ρηχή και ποπ που ξενερώνεις κάποια στιγμή. Το No Excuses όμως είναι πανέμορφο!

BEST COAST - Crazy For You

Ακούγεται τόσο ευχάριστα μέχρι τη μέση που σε κάνει να προσπαθήσεις να θυμηθείς πότε άκουσες τελευταία φορά έναν τέτοιο δίσκο. Μετά βαριέσαι από τη μονοτονία και φαντάζεσαι ότι είσαι 19 σε ένα κάμπριο σε έναν παραλιακό δρόμο με πανέμορφα ξανθά κορίτσια μέσα και έξω να κρατάνε μπύρες στα χέρια και μη συνεχίσω άλλο τη φαντασίωση.

PLAYGROUND NOISE

Αξίζουν μερικά τραγούδια εδώ μέσα ενώ κάποια έχουν έντονα προσωπικό χαρακτήρα και ακολουθούν μια πεπατημένη του είδους που αρέσκονται να παίζουν. Έχουν βελτιωθεί και στα live τους. Και κρατάνε ψηλά τη σημαία του alt rock στας Πάτρας.

RESPECT ΑΛΛΑ ΛΕΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΛΙΓΟ 7άρια και αυτά

SHARON JONES AND THE DAP KINGS - I Learned the Hard Way

Μια χαρά δίσκος απλά μου ακούγεται τόσο ίδιο με τα προηγούμενα. Και τη σήμερον αποχή και Φράκλιν να είσαι πρέπει να καινοτομείς για να ικανοποιήσεις ένα θύμα σαν εμένα. Κάτσε να σκάσουν στα μέρη μας και θα δεις τι έχει να γίνει.

BELLE AND SEBASTIAN - Write About Love

Περιέχει μια κομματάρα και μερικά άλλα συμπαθητικά και κανένα ίσως μέτριο. Αλλά δεν ήμουν ποτέ φανατικός παρά τα πολλά τραγούδια που έχω αγαπήσει από δαύτους. Οι λίστες όμως έχουν και die hard χαρακτήρα, δεν έχουν? Εκτός λοιπόν. (μαλακία!!!)

ABBIE GALE - No Inspiration

Είναι ειλικρινείς οι Abbie Gale και τους αγαπάω. Πανέμορφο artwork σε μια δουλειά βουτηγμένη στη μελαγχολία. Δίσκος για θλιμμένη διάθεση και για οικονομική και συναισθηματική κρίση. Άσε καλύτερα θα μου πείτε. Μην το λέτε...Τι λείπει; Μάλλον τίποτα, απλά ηχεί ίδιο με το 2 που μπορεί να ενοχλήσει λιγάκι.

DEAD WEATHER - Sea of Cowards

Τζακ και Άλισον, θεϊκό rock n roll ζευγάρι. Η δυναμική τους συνεχίζεται. Ωμό, άρρωστο και groovy, όχι σαν τις μαλακιες που ακούσαμε στους τελευταίους των STRIPES και των RACONTEURS. Τα έχεις ξανακούσει όμως τόσες φορές.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ - ΤΑ 6 MINUS KAI ΟΣΟ ΠΑΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ

SUFJAN STEVENS - The Age of Adz

Μια φορά το άκουσα και δεν μπορώ να πω ότι με συνεπήρε πέρα από το I Walk. To πάει προς το ηλεκτρονικότερο και το indie και δε μου πολυκάνει. Τον προτιμώ επικό και παραδοσιακό όπως στο All Delightful People. Θα το ξανακούσω προσεκτικότερα στα σίγουρα. Το ξανάκουσα ήδη όσο έγραφα το ποστ. Βαρέθηκα...

DEERHUNTER - Halcyon Digest

E, όχι δεν το σώζουν δύο τρια καλά κομματια αυτό. Ακούγονται σα να προσπαθούν να ακουστούν σαν τους Animal Collective με τα βασικά μόνο όργανα. Και σα να μην έβγαλαν ποτέ τη δισκάρα που λέγεται Microcastle.

SCISSOR SISTERS - Night Work

Πέρασε η ώρα και κουράστηκα, ενώ έπρεπε να χορεύω. Κρίμα.

ΤΗΕ BOY - Κουστουμάκι

Τον καραγουστάρησα πέρυσι και ήταν στα top μου. Αλλά φέτος πέρα από το "Είμαι Αυτός" κυλάει στη μετριότητα. Αυτό το avant garde έντεχνο είδος μου ακούγεται και λίγο άτεχνο όπως το παίζει. Και οι στίχοι δε μου λένε τόσα πολλά. Νομίζω ότι θα βγάλει καλύτερα πράγματα στο μέλλον. Είμαι απόκοντα.

MIDLAKE - The Courage of Others

OK,όχι ακριβώς απογοήτευση αλλά απο τους Midlake περίμενα να κάνουν ένα βήμα ακόμα πιο μπροστά μετά το εντυπωσιακό Van Occupanther toy 2006. Αυτοί όμως μάλλον δρέπουν δάφνες επιρροών σε Fleets και Yeasayer και πάνε πίσω. Λυρικοί ναι και σε σημεία αξιόλογοι αλλά αργοί και επαναλαμβανόμενοι. Ωραίο εξώφυλλο όμως.

ΠΟΙΟΙ ΔΙΑΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ; ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ

THE NATIONAL - high Violet

Απορώ πως τους λατρεύει τόσος κόσμος. Κάποτε όταν έπαιζαν κιθάρες και όχι μούρη μέτραγαν. Ξενέρωτοι.

LCD SOUNDSYSTEM - This is Happenning

Πάντα βγάζουν σιγκλάρες όπως και εδώ αλλά αυτά τα ανούσια 9λεπτά δεν τα καταλαβαίνω. Υπερεκτιμημένοι από το ξεκίνημα.

NOT MY CUP OF TEA

THESE NEW PURITANS-HIDDEN παρά το θεϊκό εναρκτήριο 5
CRYSTAL CASTLES-S.T. σκέτο hype
MASSIVE ATTACK-HELIGOLAND δεν είναι κακό αλλά τι να πω
THE DILLINGER ESCAPE PLAN-OPTION PARALYSIS όταν δεν μου παίρνουν τα αυτιά μου αρέσουν αλλά αυτό είναι για πολύ λίγο.
CARIBOU-SWIM το παρακάνει με το minimal
GORILLAZ-PLASTIC BEACH Δεν καταλαβαίνω...

ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ

ΚINGS OF LEON - COME AROUND SUNDAY
MANICS - POSTCARDS FROM A YOUNG MAN
ROBERT PLANT - BAND OF JOY
JAMEY JOHNSON - THE GUITAR SONG
KANEY WEST - MY BEAUTIFUL DARK TWISTED FANTASY
JOHN GRANT - QUEEN OF DENMARK
WAVVES - KING OF THE BEACH
ΤΕΕΝΑGE FANCLUB - SHADOWS

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΠΕΡΣΙΝΟΙ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΘΑ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ

THE CRIBS - IGNORE THE IGNORANT
BLAKROC - S.T.
WHITE DENIM - FITS
THE HEAVY - THE HOUSE THAT DIRT BUILT

ΕΔΩ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ 2009
ΕΚΕΙ ΤΟΥ 2008
ΠΑΡΑΔΩΘΕ ΤΟΥ 2007
ΠΑΡΑΚΕΙΘΕ ΤΟΥ 2006

Λένα

2010-10-14T02:04:00.000-07:00

Λένα, θέλω να μου πεις, να με βοηθήσεις, να μου ανοίξεις το δρόμο. Μα, Λένα, πως κατάντησες έτσι; Δε σε ήξερα από παλιά αλλ΄΄α σε έμαθα και ανέτρεξα σε σένα και το παρελθόν σου για να μάθω εμένα, το παρελθόν ή το μέλλον το δικό μου. Γιατί Λένα ήσουν το μέλλον τότε και μετά τι σου ήρθε και που ταξίδευες; Γιατί πολλοί μιλάνε για σένα σα να είσαι άρρωστη; Ποιοι τολμάνε, γιατί να ερμηνεύουν την τρέλα σου για αρρώστεια; Λένα, επιστρέφεις αλλά δε σε ξέρω τελικά. Πρέπει να πάω πίσω στο μέλλον ξανά για να καταλάβω τι έρχεται μετά το μέλλον στο τώρα. Ποιος νομίζω ότι είμαι να λέω ότι σε ξέρω επειδή σε ένιωσα για μία φορά. Ήταν μεγάλη η φορά αυτή. Σε αγάπησα τόσο για την ειρωνική σου ματιά στον έρωτα και στο θάνατο. Χα, τι εύκολο είναι να λες λέξεις αλλά να λέω γιατί το ένιωσα. Ε, και; Λόγια, λόγια Λένα, μάθε μου να τα λέω όσο πιο ακαταλαβίστικα γίνεται, όχι όπως στο Σαμποτάζ που νόμισαν όλοι ότι σε έμαθαν. Ποιοι όλοι, εκείνοι που νομίζουν, όχι αυτοί που ξέρουν. Αχ ρε Λένα είμαι στους πρώτους, μάθε με να ξέρω. Τι ψεύτης που είμαι...

Bye June!

2010-06-14T23:32:00.000-07:00

Γεμάτος μουσική και όμορφη διάθεση αυτός ο μήνας. Με θέληση να μοιραστώ κάποια από τα τελευταία κολλήματά μου μαζί σας. Έχουμε και λέμε:
Από δίσκους άκουσα τον Caribou που θέλει λίγο παραπάνω προσοχή για εξοικείωση που ακόμα δεν του έχω δώσει. Το Οdyssey είναι κομματάρα αλλά από κει και πέρα δεν έχει άλλη κολλητική μελωδία ο δίσκος (με κάθε επιφύλαξη) και η ψυχεδελική ποπ του ντεμπούτου γίνεται ψυχεδελική dance. Η Sharon Jones μια χαρά όπως πάντα, δεν μπορεί να μας απογοητεύσει παρά τις επαναλήψεις, και το να ακούς τους Dap Kings είναι μια μικρή απόλαυση σαν τούτη του The Reason που δεν υπάρχει στο you tube οπότε αρκούμαστε στο single

Παρόμοια πράγματα ισχύουν και για τους Black Keys που εξελίσσονται σε γκρουπάρα μετά και τα περσινά κατορθώματα του τραγουδιστή τους Dan Auerbach και του hip hop project τους Blakroc. Το Brothers είναι άλλος ένας δίσκος σπουδαίας βρετανικής μπλουζ από τον οποίο ξεχωρίζουν πολλά κομμάτια πέρα από το πρώτο single Τighten Up με το αστείο video clip, ιδίως αυτό εδώ

Οι Beach House με το φετινό τους Teen Dream κάνουν αίσθηση με μερικά πολύ όμορφα τραγούδια που ξεκινούν το δίσκο. Ωστόσο, στη συνέχεια επαναλαμβάνονται χωρίς να εκπλήσσουν, με την αλά Mercury Rev φωνή της τραγουδίστριάς τους να κρατάει ζωντανή τη διάθεση. Ακούστε όμως το παρακάτω

Οι The Drums τώρα είναι ένα νεανικό 60s punk pop γκρουπάκι με τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο μετά το περσινό πολύ καλό ep τους. Από αυτό κουβαλούν τα καλύτερά τους τραγούδια που μιλάνε για εφηβικούς έρωτες και αγγίζουν την αφελή φλέβα μας. Από τα 60ς ποπ μέχρι τους TV Personalities στα 80ς και τους Vampire Weekend σήμερα, η μινιμάλ ροκ τους θα βρει πολλούς δέκτες. Διαχρονική μουσική, αυτό θα έκανα δώρο στον μικρό μου ξάδερφο.

Στα μέτρια albums θα ενέτασσα τον καινούργιο των Lcd Soundsystem μιας και πέρα από το ξεσηκωτικό πρώτο single Drunk Girls, κάνουν μια από τα ίδια. Άσε που μοιάζουν όλο και περισσότερο με τον Moby εποχής 18 και μετά. Ακούστε π.χ το παρακάτω και θα καταλάβετε.

Από τα περσινά αλμπουμ που ανακαλύπτω με καθυστέρηση είναι αυτό των Memory Tapes με τίτλο όνομα και πράμα Seek Magik. Διανέμεται φέτος στην Ελλάδα
και θα ακουστεί περισσότερο. Ο ήχος του γκρουπ αυτού είναι mainstream και ατμοσφαιρικός μαζί. Ακομπλεξάριστη ηλεκτρονική dance και pop με καμπόσες γοητευτικές στιγμές όπως αυτή

Στα τραγούδια τώρα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον διότι εκεί πλέον έχει επικεντρωθεί η προσοχή του κοινού (κακώς μεν αλλά…). Έχουμε και λέμε,
Κορυφαίο to In California και παίρνω πίσω ότι έχω πει για τη Joanna Newsom

Υπέροχο και συναισθηματικό το I wanna go to Marz του John Grant με την σύμπραξη των Midlake (των οποίων ο νέος δίσκος ναι μεν καλός αλλά πολύ αργός…)

Η σειρά των Malachai πάλι και αυτή τη φορά. Θα γίνουν γνωστοί στα μέρη μας, να μου το θυμηθείτε. Ο ορισμός του groove.

Στα περσινά που απέτυχα έγκαιρα αλλά πέτυχα τώρα μου αρέσουν πολύ οι White Denim με τη νεοψυχεδέλειά τους και οι The Cribs, μια (επιτέλους) κιθαριστική μπάντα με αξιόλογες συνθέσεις (θυμηθείτε το Men’s Needs) με κορυφαία όμως αυτή του Cheat On Me. Το ότι ο Johnny Marr παίζει κιθάρα σαν βασικό μέλος πρέπει να σας λέει πολλά. Και πράγματι η μπάντα γράφει και ο τραγουδιστής ακούγεται πιο ψυχωμένος, πιο ώριμος.

Τέλος να σας πω ότι το βίτσιο των ημερών είναι το walkman που μου κάνει την καλύτερη παρέα στα ταξίδια με το τρένο για δουλειά. Έχω ξεθάψει τις προσεγμένες κατά τα άλλα κασέτες από το πατρικό και ακόμα και οι ημι-κατεστραμμένες από την πάροδο του χρόνου, προσφέρουν μεγάλη απόλαυση στην ακρόαση. Κυρίως οι αντιγραμμένες από ραδιοφωνικές εκπομπές. Προς το παρόν βρίσκομαι στην indie περίοδο μεταξύ 1993-1996 με τις ελάχιστες εκπομπές που έβρισκες στο ραδιόφωνο της Πάτρας τότε. Όταν θα θυμηθώ/ακούσω τους τίτλους τους θα φτιάξω group στο facebook μήπως και ξαναφτιαχτεί όλη η εικόνα. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια που ξανάκουσα στο τρένο λοιπόν

Τα λέμε.

SCORPIONS 9/6 Παμπελοποννησιακό Στάδιο Πάτρας

2010-06-10T02:29:00.000-07:00

Χτες έγινε η συναυλία των SCORPIONS στην Πάτρα. Τους είχα ξαναδεί στο στάδιο Καραϊσκάκη πριν 2 χρόνια μαζί με τον Uli Roth (τον πρώτο τους κιθαρίστα στα 70ς) αλλά δε θα τους έχανα στην ίδια μου την πόλη, με 15.000 άτομα συντροφιά. Η αναμονή μου για τη συναυλία ήταν μικρή και περισσότερο ήθελα να δω τον κόσμο, το μέγεθος, τη σύσταση, την ανταπόκρισή του στη μουσική.
Οι Over the Rainbow (tribute band των Rainbow με κιθαρίστα τον υιό του Ritchie Blackmore) τα έδωσαν όλα αλλά εγώ τους άκουγα έξω από το γήπεδο μιας και ξεκίνησαν σχετικά νωρίς. Έμαθα εκ των υστέρων ότι πριν από αυτούς έπαιξε ένας 45άρης τύπος ονόματι Γάκης, κολλημένος με τα hard rock των 80ς. Κάπου έχω ακούσει για την περίπτωσή του αλλά μου διαφεύγουν εντελώς οι λεπτομέρειες. Φάση θα είχε πάντως.
Μπαίνοντας στο παμπελοποννησιακό, εκείνο που κάνει εντύπωση είναι να βλέπεις γεμάτη από κόσμο την τεράστια όπως δεν φαίνεται από έξω αλλά στην πραγματικότητα είναι, κερκίδα που κατασκευάστηκε για τους ολυμπιακούς αγώνες. Πρέπει εκεί μόνο να ήταν τουλάχιστον 7.000 άτομα. Στην αρένα άλλα 5.000 σίγουρα με τους πιο πρόχειρους υπολογισμούς.
Οι SCORPIONS βγήκαν στην σκηνή κατά τις 10.20 και έφυγαν κατά τις 12.15. Ξεκίνησαν με το καινούργιο Sting to the Tail και συνέχισαν με το Make it Real. O ήχος ήταν προβληματικός και ο Meine δεν ακουγόταν καλά και το κοινό τσίγκλησε. Με λίγη όμως υπομονή όλα διορθώθηκαν, η ένταση δυνάμωσε, ο τραγουδιστής έπιασε το ρυθμό του και το γκρουπ εκτόξευε αδρεναλίνη στο κοινό.
Το τελευταίο τώρα σε σχέση με το αθηναίκό ήταν υποτονικό παρότι μετά από κάθε τραγούδι χειροκροτούσε έντονα. Στις κερκίδες οι καθισμένοι δεν μπορούν να κάνουν και πολλά βέβαια αλλά και στην αρένα, ο κόσμος φάνηκε να περιμένει τα πιο δημοφιλη τραγούδια για να τραγουδίσει και να χορέψει. Κάτι που πράγματι έγινε στο encore.
Εγώ πήγα στο live κουρασμένος αλλά με το ξεκίνημα άρχισα να συνέρχομαι. Χτυπήθηκα στο We'll Burn the Sky, αλλά μου κόπηκε ο πήδος όταν το κομμάτι συντομεύτηκε για άγνωστο λόγο. Το ίδιο έγινε και με το Always Somewhere και τέλος πάντων αν και αυτά είναι ανεπίτρεπτα πράγματα, τους το συγχωρούμε.
Και τούτο διότι οι SCORPIONS δεν είναι μια guilty pleasure για το συνάφι μας αλλά η αρχή του παντός. Δεν κρατήθηκα λοιπόν και έσπρωξα για να πάω μπροστά και εκεί που μπαίνει το Blackout εντυπωσιακά, αφού πρώτα είχε μεσολαβήσει ένα σόλο του υπερλιμπιντικού ντράμερ με τη συνοδεία video clip, παθαίνω και εγώ blackout και μου σκάει η κούραση της ημέρας..Εκεί η συναυλία άρχισε να ανεβαίνει και το κοινό να απολαμβάνει περισσότερο. Μετά έχεται το encore με Still Loving You, Wind of Change και Rock you like a hurricane που ήταν και το αποκορύφωμα.
Συμπεράσματα: Οι SCORPIONS παίζουν ακόμα δυνατά και μεταλλίζουν κατάλληλα, κάτι που μου άρεσε γιατί είναι και πρόκληση για τους συνομιληκούς τους (εννοώ τους 40 και 50άρηδες και όχι τους 65ηδες διότι οι τελευταίοι δεν γαλουχήθηκαν με αυτούς) που βρίσκονταν στο κοινό και έχουν να ακούσουν heavy από τα νιάτα τους. Το συγκεκριμένο υφησυχασμένο κοινό θέλει επιτυχίες διαφορετικά δεν ανταποκρίνεται. Η φωνή του Meine παραμένει ασύγκριτη στη μελωδική της χροιά, παρά τα ψεγάδια του χρόνου. Τέλος, ήταν η μεγαλύτερη συναυλία που έχει γίνει ποτέ στην Πάτρα και είναι από ένα hard rock συγκρότημα, ούτε από το Ρουβά, τον Πλούταρχο, τη Βίσση και το συνάφι τους. Αυτό εμένα μου λέει πολλά. Λέει αυτό που όσο και αν δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι το εννοεί το συγκρότημα μετά από τόσα χρόνια, το βλέπεις να ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Πρόκειται για τη διαθεσιμότητα του ανθρώπου να συμμετέχει στη φάση του rock n' roll. Είτε το λένε οι Last Drive, είτε οι Scorpions εμένα το ίδιο μου κάνει όσο και διαφορετικές και αντίθετες είναι οι αισθητικές προτιμήσεις αυτών.
Long Live Rock 'n Roll!

R.i.p

2010-06-04T04:10:00.000-07:00

20 εκατομμύρια views στο youtube αλλά εγώ χθες το πρωτοείδα και δεν μπορώ να ξεκολλήσω από αυτό το βίντεο. Ιδιαίτερα με τη φωνή του ανθρώπου αυτού που εμφανίζεται στο δίλεπτο. Θεός, όνομα και πράμα. Rest In Peace!

Mια σούμα του καιρού που πέρασε

2010-05-24T12:16:00.000-07:00

Οι αγαπημένες μου μουσικές αυτόν τον καιρό

Πρώτον, κατά την περίοδο του Πάσχα το μοναδικό πράγμα που άκουγα είναι το cd που συνόδευε το προ=προτελευταίο πια τεύχος του Sonik με τίτλο Spring anthems 2010. Καταπληκτικά indie και κιθαριστικά pop δείγματα από καινούργιες μπάντες, μερικές ήδη πολύ γνωστές στον κύκλο τους. Προσωπικό αγαπημένο το Wayside των Canvas Kites.

Για το νέο δίσκο των Hot Chip έχετε ακούσει αρκετά λόγια και μάλλον πολλά τραγουδάκια. 10 υπέροχα dance pop κομψοτεχνήματα, γεμάτα ευαισθησία, απλότητα και μελωδία και χορό. Όλα υποψήφια singles από ένα γκρουπ που την κάνει σε όλους τους rock και ποπ ομόλογούς τους με 1-2 καλά και τα υπόλοιπα μέτρια κομμάτια. Οι αντιδράσεςι όλων είναι θετικές, ροκάδων, ρομαντικών, γυναικών, περιοδικών, ραδιοσταθμών. Δίσκος της χρονιάς μέχρι στιγμής.

Unkle - Where did the night fall ο νέος δίσκος των Unkle που ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος με ωραία διάθεση. Τα έχεις ξανακούσει αλλά τα παίζουν μια χαρά και γι'αυτό θα σου αρέσουν.

Όλοι οι υπόλοιποι δίσκοι που άκουσα μετά το Πάσχα με την εξαίρεση των Broken Bells είναι μέτριοι. Dillinger Escape Plan, γκαρίσματα πάνω σε καλή παραγωγή (και καλά..) και hype από το μουσικό τύπο. Α, ρε Dio που σας χρειάζεται... Crystal Castles, λίγο που το άκουσα μου έκανε σε εφηβικό nightclubbing με drugs και λοιπά. Ο Πετρίδης γουστάρει (ή διαφημίζει σαn παλιοροκάς) την πρόκληση αλλά μου ακούγεται απροβλημάτιστό, μονοδιάστατο και σπαστικό εντέλλει. Το ίδιο γενικά ισχύει και για τους These New Puritans αν και αυτοί έχουν κάτι απρόσμενες μελωδικές στιγμές γεμάτες συναίσθημα, όπως την εισαγωγή του Hidden.

Καλός είναι ο περσινός του Sufjan Stevens - The BQE με συμφωνικές ορχήστρες και παιχνιδίσματα που αρέσουν. Δεν είναι να τον χάνεις τον τύπο. Μου άρεσε αρκετά το Movement vi αλλά δεν το βρίσκω στο you tube. Όσον αφορά τους National αυτοί είναι εντελώς ξενέρωτοι. Οι μεγάλες τους στιγμές υπήρξαν μόνο στο Alligator και ήταν αυτές που έβαζαν ενέργεια και δύναμη. Εδώ όπως και στο Boxer άλλωστε κοιμούνται. Αρέσουν όμως στο μέσο έλληνα σκοτεινοροκά που πασχίζει να βρει τους επόμενους Interpol άδοξα.

Καλύτερα να επενδύσει στους Electric Litany και εδώ λίγοι διαφωνούν. Το How to Be a Chils and Win the War είναι μέχρι τη μέση του τουλάχιστον όμορφος δίσκος. Μετά επαναλαμβάνεται λιγάκι και είναι για τους πιο diehards (που ήδη υπάρχουν -είπαμε σκοτεινοροκάδες και αυτοί- αλλά δεν ανήκω σε αυτούς). Συγκλονιστικό το Home, θυμίζει Dead Can Dance

Ολοκληρώθηκε και το 1ο ep του Billy Corgan από τα 11 που σκοπεύει να κυκλοφορήσει με γενικό τίτλο Teardrop by Kaleidoscope. Τα 4 κομμάτια τα κατεβάζεις στο site των Smashing και παραγγέλνεις την πολυτελή έκδοση προς 30 περίπου δολάρια. Κάλύτερα από το Zeitgeist (που δε μου άρεσε καθόλου) και κοντά στη ψυχεδέλεια και τη μεγαλομανία του Μπίλι. Με μπασίστρια από τις θρυλικές Veruca Salt, μια μεγάλη μου εφηβική αδυναμία που δεν έχει καταλαγιάσει ακόμα.

Όπως καταλάβατε έχω ακούσει μόνο τα προφανή και δεν μπορώ να έχω μια αντικειμενική άποψη για το 2010 μέχρι στιγμής. Έχω κατεβάσει ένα σωρό singles και άλλα από το elbow και αυτό εμποδίει στο να επικεντρωθεί κανείς σε ολόκληρους δίσκους. Αλλά, για πείτε μου κι εσείς, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι που αξίζει να τους ακούσει κανείς από την αρχή μέχρι το τέλος;

Μιλώντας για singles μέχρι στιγμής ξεχωρίζω τους Malachai που χάρη στο avopolis τους έμαθα. Ακούστε το Snowflake, τρελή γκρουβιά

Ρομαντζάρω και ερωτεύομαι επίσης με τους Cats On Fire και το Letters From a Voyage to Sweeden

Γουστάρω τις ατμόσφαιρες των Health

και αφήνομαι στα παιχνίδια του Andrew Bird (αν και περσινό τώρα το έμαθα)

Εις το επανειδείν (έτσι γράφεται?)!

Vampire Weekend και MGMT

2010-03-25T11:55:00.000-07:00

Ε, αφού όλοι γράφουν την γνώμη τους αμέσως μόλις ακούσουν ένα δίσκο και όχι ακούγοντάς τον ξανά και ξανά για μήνες μέχρι να καταλαγιάσουν οι διαθέσεις, τότε ας γράψω και εγώ τη δική μου για τα δύο πιο πολυαναμενόμενα άλμπουμ από ποπ μπάντες που πρωτοεμφανίστηκαν το 2008 και μπήκαν στις κορυφές των λιστών πολλών περιοδικών με τα καλύτερα. Για τους Vampire Weekend και τους MGMT δηλαδή.

Το Contra το άκουγα αποσπασματικά εδώ και 2 μήνες που κυκλοφόρησε αλλά πέρα από τα 2 σιγκλάκια, Horchata και Cousins, μόνο το εξάλεπτο Diplomat’s Son είχα ξεχωρίσει. Μέχρι σήμερα, που ο ήλιος είναι αρκετά ζεστός ώστε να με βάλει στην κατάλληλη διάθεση. Όσο το άκουγα σκεφτόμουν με λέξεις. Όπως δροσιά, νερό , κοκτέιλ ή μάλλον χυμός ροδάκινο και άλλα τέτοια που παραπέμπουν στο υγρό, καλοκαιρινό όμως, στοιχείο. ‘Ύστερα έρχονται οι εικόνες. Το Contra απλώνεται πάνω σου σα καραμέλα ημιδιάφανη, ηλεκτρονικό γαρ, παρά σαν χαβανέζικη τεκίλα, να σε μεθάει με τις κιθάρες όπως το ντεμπούτο τους. Εκεί που σε καλύπτει με τη συμφωνική του, διαλυμένη με πάγο ,γυαλιστερή επίστρωση, έπειτα σε ξεπλένει με καθάριο νεράκι, βγαλμένο από το μινιμαλιστικό σε ήχους ρυάκι των μελωδιών τους. Εκεί είναι που διαφέρει το Contra. Είναι πιο λιτό, πιο μαλακό, κατώτερο από το ντεμπούτο τους, αλλά όχι ελλιπές. Καθόλου δε με χαλάει να έχω κάθε δύο χρόνια ένα δισκάκι των Vampire Weekend να μου κάνει παρέα το καλοκαιράκι.

Για τους MGMT τώρα, μόλις χτες άκουσα το Congratulations, και μόνο από το εξώφυλλο και από το Flash Delirium που κατεβαίνει από καιρό στο site τους, είχα καλή προαίσθηση. Και πράγματι, το άλμπουμ είναι μια χαρά. Όλα είναι τόσο mgmt εδώ μέσα αλλά κοίτα να δεις που πολλά διαφέρουν σε σχέση με το Oracular Spectacular. Καταρχήν, ακούς Pink Floyd από το Pipper.. και δεν είναι να μην καυ…ς. Κατά δεύτερο, σκάνε οι Byrds, Mamas and Papas και όλα τα καλά παιδιά της ανατολικής πλευράς του ατλαντικού και περνάς μια χαρά, εδώ στον ήλιο και την 25η Μαρτίου, θάλασσα, καφεδάκι, σκυλάκια, παιδάκια και φύση. Τα πράγματα δεν αλλάζουν και πολύ στην πορεία αλλά δε με πειράζει καθόλου. Ίσα ίσα που έρχονται στη θέση τους διότι αυτοί είναι οι πραγματικοί MGMT.

Μια μπάντα κιθαριστική, που αγαπά τα ψυχεδελικά 60ς και τα glam 70ς και αυτό το ήξερες αλλά δεν ήξερες ότι μπορούν να το κάνουν χωρίς υπερβολικά μπιτάκια και ηλεκτρονικές λούπες βγαλμένες από μεγαλοπαραραγωγούς του ήχου (βλέπε Dave Friedman). Το Congrats μοιάζει σα το demo που προορίζεται να το αναλάβει ο κύριος αυτός και να το στείλει στο διάστημα. Θα μείνει όμως ακατέργαστο και προσγειωμένο για να ακουστεί από τα αυτιά που αγαπάνε τη μουσική που αγαπά και το γκρουπ. Για αυτό το λόγο δε θα κυκλοφορήσει κανένα σινγκλ από μέσα του. Ποιοι, οι MGMT των Kids, Electric Feel και Time to Pretend, δε θα βγάλουν σιγκλάκι. Ξενέρωσαν μάλλον με το mainstream και σούπερ τρέντυ κοινό στις συναυλίες τους και με το δίκιο τους. Πιουρίστες όχι, αλλά σίγουρα αγνοί, ρομαντικοί, και σεξουαλικοί όπως τους ακούει και ο gone 4 sure, βρίσκοντάς με απόλυτα συγχρονισμένο στην αίσθηση που αφήνει η ακρόαση του δίσκου. Κυκλοφόρησε την κατάλληλη στιγμή!

Αυτά από ποπ μουσική. Οι επόμενες μέρες έχουν απόδραση σε άλλα μέρη και πολιτισμούς με άλλες μουσικές και εικόνες. Καλές γιορτές και τα λέμε σε κανά 2 εβδομάδες.

Γκανάς Vs Ραψωδός Απειλή

2010-03-21T05:39:00.000-07:00

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα και με αφορμή την συμπλήρωση των 100 χρόνων της δημοτικής βιβλιοθήκης της Πάτρας, πραγματοποιήθηκε χτες ποιητική βραδιά αφιερωμένη στον βραβευμένο ποιητή Μιχάλη Γκανά. Ακολούθησε βράβευση μαθητών με ποιητικές αξιώσεις και γενικά ήταν μια ευχάριστη και συγκινητική βραδιά. Ο κόσμος ήταν πολύς και εκτός από την παρουσία της γερουσίας των φιλολόγων είδαμε πολλούς μαθητές γυμνασίων και λυκείων της πόλης. Η διοργάνωση ήταν ωραία και μοιράστηκε βιβλίο με ποιήματα από μαθητές σχολείων της δυτικής Ελλάδας καθώς και γλυκό/ποτό. Η παρουσίαση επίσης, την οποία επιμελήθηκε η μητήρ του υπερήφανου γραφόντος, ήταν άψογη με τη συνοδεία μελοποιημένων ποιημάτων του Γκανά από Ξυδάκη, Θεοδωράκη και Ρούσση και τη βοήθεια οπτικοακουστικών μέσων.
Ηπειρώτης ο Γκανάς και το παράπονο είναι το κυρίαρχο πνευματικό υλικό της ποίησής του. Ένα παράπονο και μια μελαγχολία την οποία τόσο πολύ καλλιεργεί η καθεστηκυία τάξη των διανοούμενων της χώρας μας που αναρωτιέται κανείς αν οι νέοι βρίσκουν κίνητρο να ασχοληθούν με την ποίηση και τα γράμματα. Σωστά όμως παρατηρήθηκε από τον πρόεδρο της εταιρίας λογοτεχνών δυτικής Ελλάδας ότι και τα ποιήματα των μαθητών διακατέχονται από έντονη μελαγχολία και απαισιοδοξία εξίσου. Ευτυχώς που ο ίδιος ο ποιητής έβαλε τα πράγματα στη θέση τους με την καθάρια πίστη του στο φως και την αναγέννηση παρά το βάρος της γοητείας του θανάτου που εκθέτει το υλικό του. Εγώ έφυγα από την εκδήλωση με μια αίσθηση αγαλλίασης στα όρια της θρησκευτικής κατάνυξης αν και το ίδιο μεσημέρι είχα ξεκαθαρίσει μέσα μου ποιο είδος ποίησης με εξέφραζε περισσότερο στο κοινωνικό παρόν που ζω..
Και αυτό δεν είναι άλλο από τις hip hop ρίμες των νεαρών θυμωμένων συμπατριωτών μου. Έτυχε να διαβάσω και να ακούσω από δω και από κει γι’αυτούς τους τύπους αλλά απέφευγα να δώσω παραπάνω προσοχή διότι η hip hop ποτέ δε μου άρεσε. Τη θεωρώ βαρετή και πρόστυχη. Ο Πετρίδης λέει ότι το ραπ των 80s ήταν το νέο rock ‘n roll και στη βιογραφία του ο Bob Dylan ερωτώμενος τι άκουγε περί τα τέλη της ίδιας δεκαετίας απάντησε ICE T γιατί λέει τα πράγματα ωμά, όπως είναι, γεμάτα βία. Πέρα όμως από συγκεκριμένα πράγματα που άρεσαν γενικά σε πολύ κόσμο δεν μπορούσα , και ακόμα δηλαδή δεν μπορώ, να ακούσω αυτό το μουσικό είδος.
Μέχρι χτες που έβαλα να ακούσω τα δύο κομμάτια του Λόγος Απειλή και του Ραψωδού Φιλόλογου που βρίσκονται στο cd που συνοδεύει το περιοδικό Sonik του Ιανουαρίου. Εντυπωσιάστηκα γιατί για πρώτη φορά ελληνικός στίχος με έλκυσε μέσα από την αμεσότητα και ρεαλιστικότητα του. Προβληματισμένος και τέλεια δεμένος με την ηχητική του συνοδεία. Κλιμακούμενος στις ανάγκες της κορύφωσης των τραγουδιών. Και πάνω απ’όλα ομιλών στις καρδιές και το μυαλό των εφήβων που ζητάνε κάτι παραπάνω από ελληνίδες πόρνες και πόρνους για να διασκεδάσουν. Να διασκεδάσουν και να προβληματιστούν ταυτόχρονα. Για τη γλώσσα τους και την ιστορία της και το τεράστιο χάσμα που απέχει μεταξύ αυτής και της πολιτιστικής πραγματικότητας που τους περιβάλλει. Διατηρεί την πρόκληση αυτός ο στίχος, κρατάει όμως λεπτές ισορροπίες μεταξύ στιλυζαρισμένου ρεαλισμού και συναισθηματικής εκφραστικότητας χωρίς να παρασύρεται στα κλισέ του χυδαίου χαβαλέ (στον οποίο βέβαια δε λέμε όχι αν πρόκειται για πλάκα, για τον Tous π.χ).Βγάζουμε την ασχήμια από μέσα μας για να κρατήσουμε λίγη ομορφιά, ότι κάνουν οι ροκάδες και οι ρειβάδες απανταχού για να αντιδράσουν.
Ποίηση; Σίγουρα όχι. Με σκοπό όμως και νόημα.

SPACE LORD!

2010-03-19T04:43:00.000-07:00

Ποτέ δε θα μάθουμε τι μας συμβαίνει γιατί είμαστε όλοι πειραγμένοι. Γεννηθήκαμε έτσι. Εμείς από μικροί, τόσο μικροί, ζαλιστήκαμε, πανικοβληθήκαμε και αποφασίσαμε έτσι απλά με τη πρώτη ευκαιρία να αποδράσουμε. Ο καθένας με διαφορετικό ερέθισμα.
Τι το ψάχνετε ποιος φταίει για τα λεφτά, την εξουσία και τη δικαιοσύνη. That’s got precious little to do with me darling. Εγώ δε γνωρίζω τίποτα για μένα στα σίγουρα, δεν είμαι τίποτα, μόνο προσπαθώ γίνω, να γίνομαι... Και συ εκεί που μου λες τι να κάνω, τι πρέπει να κάνω, ποιος πρέπει να είμαι και πως πρέπει να είναι η κοινωνία, είσαι ένα ψεύτης που δε ξέρει τίποτα και δε θα μάθει ποτέ από τον εαυτό του. Γι αυτό σου λέω δεν υπάρχει ελπίδα πέρα από τον αχό αυτής που γνώρισες παιδάκι και την αγάπησες όσο τίποτα άλλο, της ζεστής, καυτής, δαιμονισμένης, κιθάρας μου. SAY MY NAME!

Η Άσχημη Αδερφή, J Kriste, The Smiles and Frowns

2010-03-13T04:40:00.000-08:00

Θέλω από καιρό να γράψω δυό λόγια για τα πράγματα που μου άρεσαν τώρα τελευταία. Πρώτα απ'όλα για όσους διαμένουν στην Πάτρα, να μην χάσουν την παράσταση "Η Άσχημη Αδερφή" του Δημήτρη Βικέλα σε διασκευή και σκηνοθεσία της Ευανθίας Στιβανάκη. Παίζεται στο θέατρο Αγορά που βρίσκεται μεταξύ Πατρέως και Γεροκωστοπούλου επί της Καραϊσκάκη. Πρέπει να μένουν λίγες μέρες ακόμα μιας και παίζεται πάνω από μήνα. Έχει αρκετή επιτυχία. Έχω δει αρκετές φορές την ομάδα ηθοποιών που ανεβαίνουν στην αγορά κάθε τόσο και αυτή τη φορά συμφώνησα με όλους σχεδόν ότι είναι η καλύτερή τους παράσταση. Το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 15 ευρώ και το φοιτητικό μόνο 7. Τα συναισθήματα είναι πολλά, κυρίως ευθυμία, νοσταλγία και συγκίνηση. Κυριαρχεί η καθαρεύουσα και η αρχαϊκή διατύπωση του λόγου που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και τόπους. Οι παραλληλισμοί επίσης με το παρόν είναι πολλοί. Το έργο εκτυλλίσεται κατά τη διάρκεια της πτώχευσης επί Χαριλάου Τρικούπη.

Δεύτερον να ακούσετε το cd του J Kriste Master of Disguise με τίτλο "Girls, Ghosts and Gods". O κύπριος Λευτέρης Μουμτζής που κρύβεται πίσω από το όνομα είναι πολύ ταλαντούχος. Βρέθηκε στο Ευοί Ευάν στο Ρίο πριν 2 εβδομάδες περίπου και μας έδειξε ζωντανά το ταλέντο του και την προσωπικότητά του. Το cd είναι ένα διαμάντι υψηλής ποιότητας, αναμιγνύει folk, indie pop και έντεχνα στοιχεία φτιάχνοντας ένα ψυχεδελικό χαρμάνι ακατηγοριοποίητο μεν πολύ ευχάριστο στο άκουσμα δε. Στέκεται πέρα από τη μάζα των indie συγκροτημάτων της ελληνικής σκηνής. Μέσα εδώ συμμετέχουν και οι Αλκίνοος Ιωαννίδης και Μανώλης Φάμελλος. Δείτε ένα βιντεάκι από την εμφάνισή του στο ράδιο αρβύλα.

Από ξένη δισκογραφία η μεγαλύτερή μου αδυναμία έχει να κάνει με τους άγνωστους γενικά Smiles and Frowns των οποίων τον ομώνυμο δίσκο προτείνει το avopolis. Ακούγοντας αρχικά κάποια κομμάτια ενθουσιάστηκα με την απλότητα του ποπ ήχου τους. Στη συνέχεια άκουσα όλο το δίσκο που περιέχει μόλις 8 κομμάτια που δε διαρκούν πάνω από 30 λεπτά. Μελωδίες που φέρνουν στο μυαλό τους beatles και kinks στις πιο απλές στιγμές τους. Πολύ ουσιαστικό άκουσμα για τους λάτρεις της ποπ. Το μόνο δείγμα στο you tube εδώ,

Τι άλλο μου άρεσε, τι άλλο..Το live του Richard Hawley πάντως δε με ενθουσίασε. ΄Ισα ίσα με κοίμησε. Φταίει που κάπου στη μέση της συναυλίας είδα στην κονσόλα του ηχολήπτη το χαρτί με τα κομμάτια που θα παιχτούν. Εκεί απογοητευτήκαμε. Οι βραδιές στο Blue Mοnday ήταν μια χαρά και της διασκέδασα αλλά μάλλον αποτελούν παρελθόν. Υπάρχει όμως το εστιατόριο/μπαρ Εστραγκόν που αν όλα πάνε καλά θα βρίσκομαι εκεί τις Δευτέρες. Χαλαρά πράγματα σε ωραία bistro και lounge ατμόσφαιρα και ανάλογες μουσικές. Τα υπόλοιπα σε νεότερο ποστ.

Mark Linkous R.I.P.

2010-03-07T10:12:00.000-08:00

Ο ιθύνων νους των Sparklehorse, Mark Linkous έδωσε τέλος χτές στη ζωή του. Αυτοπυροβολήθηκε. Σοκ και στεναχώρια. Έχω πολλές εκπομπές που παίζω ασταμάτητα κομμάτια από τον δίσκο που έκανε πέρσι με τον Danger Mouse, το Dark Night of the Soul. Συμμετοχές από Iggy Pop, Black Francis, Suzanne Vega, James Mercer (The Shins), Jason Lytle, Julian Casablancas (The Strokes), Wayne Coyne (Flaming Lips), David Lynch και Vic Chesnutt. Το ακόμα πιο θλιβερό είναι ότι και ο τελευταίος είχε βάλει τέλος στη ζωή του την προπαραμονή της πρωτοχρονιάς που μας πέρασε.
Ένας υπέροχος δίσκος με νοσταλγικά τραγούδια, ηλεκτρονικά blues αλλά και παρανοϊκές ροκιές. Ήταν να κάνω ξεχωριστό ποστ γι'αυτόν και να που προκύπτει το δυσάρεστο.

Διαβάστε εδώ http://www.mic.gr/news.asp?id=33251

και ακούστε

Κορυφαίο!!

2010-03-04T14:41:00.000-08:00

Χίτλερ και ελληνογερμανικές σχέσεις. Γελάστε....

Φουγκάτζι

2010-03-04T02:24:00.000-08:00

την κρίση μου και την οικονομία. το επάγγελμά μου και την υποκρισία. την κοινωνική μου υπόληψη και την τάξη. την ιστορία και τα διδάγματά της. την άγνοιά μου και την προσπάθεια να την εξαλείψω. την απάθειά μου και το και καλά ενδιαφέρον. την αριστερα, δεξιά και μέσα και επί τα αυτά. γαμώ...................